การจัดการความโลภ : ธรรมชาติของความโลภ ยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร (ความต่อจากสัปดาห์ก่อน)
เรื่องที่สองเป็นเรื่องของพระอินทร์องค์หนึ่งที่ปกครองสวรรค์มาจนครบวาระแล้ว ก็อยากจะได้พระอินทร์องค์ใหม่มาแทน ก็เลยลงมาที่โลกมนุษย์
โดย...ว.วชิรเมธี
เรื่องที่สองเป็นเรื่องของพระอินทร์องค์หนึ่งที่ปกครองสวรรค์มาจนครบวาระแล้ว ก็อยากจะได้พระอินทร์องค์ใหม่มาแทน ก็เลยลงมาที่โลกมนุษย์
ทีนี้กฎของการเป็นพระอินทร์ก็คือ ต้องไม่โลภ พระอินทร์ลงมาและแปลงร่างเป็นมนุษย์ เจอมนุษย์คนไหนก็เสกทองคำยื่นให้ ไม่มีมนุษย์คนไหนที่ไม่ขอเพิ่ม เจอก้อนกรวด ก้อนหิน ก็เอานิ้วชี้วิเศษเสกให้เป็นทองคำแล้วก็ยื่นให้ ไม่มีใครที่ไม่ขอเพิ่ม
พระอินทร์จะหมดหวังอยู่แล้ว ทำไมให้อะไรไป มนุษย์ขอเพิ่มทุกอย่างเลย
วันหนึ่ง พระอินทร์เดินไปเจอมรรคนายกของวัด จึงเสกก้อนหินเท่าหัวให้เป็นทองมอบให้ มรรคนายกดีใจมาก อุ้มก้อนหินทองคำกลับวัด
พระอินทร์บอกกับตัวเองว่า เออ...ฉันเจอแล้วคนที่ได้ทองคำแล้วไม่ขอเพิ่ม เจ้าหมอนี่พอได้ทองคำอุ้มกลับวัดเลย ที่ไหนได้ หายไปสักพักหนึ่ง เข็นรถพ่วงบรรทุกลูกนิมิตใหญ่กว่าแตงโม 4–5 ลูกมา แล้วบอกว่า “ท่านครับ ช่วยเสกไอ้นี่ให้ด้วยครับ”
พระอินทร์หมดหวังเลย เรียกว่าไปโลกมนุษย์เสกอะไรให้เป็นทองคำ มนุษย์ขอเพิ่มทั้งนั้น
ในที่สุด พระอินทร์ก็เข้าไปในป่า เจอพระธุดงค์ ไปกราบพระธุดงค์และถามว่า “อายุเท่าไหร่แล้วครับ” ท่านตอบว่า “80 ปี” “แล้วท่านบวชมานานหรือยัง” “ทั้งชีวิต” “แหม...น่าชื่นใจนะครับ”
พอหลวงพ่อเผลอ พระอินทร์ก็ชี้บาตร ปิ๊ง เป็นทองคำทันที
“หลวงพ่อผมถวายบาตรทองคำ”
“อย่าเลยโยม อาตมาไม่ต้องการหรอก”
พูดเสร็จพระธุดงค์หลับตาทันที พระอินทร์ก็คิดในใจ เริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้างแล้ว มนุษย์ที่ไม่โลภโมโทสัน
พอหลวงพ่อเผลอ ก็ใช้นิ้ววิเศษชี้ไปยังจอมปลวกจนเป็นทองคำ คราวนี้ถามพระธุดงค์อีกครั้ง “หลวงพ่อครับ จอมปลวกก็เป็นทอง หลวงพ่อต้องการไหมครับ”
“เอามาทำไม เก็บไว้ก็ลำบาก อาตมาแก่แล้ว”
แต่เพื่อความมั่นใจ พระอินทร์ขอทดลองอีกสักครั้ง โดยเอานิ้ววิเศษชี้เทือกเขาทั้งเทือกเป็นทองคำ ทอประกายเจิดจรัส
“หลวงพ่อนิมนต์ดูเทือกเขาหน่อยครับ”
พระธุดงค์ทอดตามอง จิตใจเริ่มไหวกระเพื่อม แต่ก็ยังคงรักษาอาการอันสงบเอาไว้ได้
พระอินทร์เริ่มตกลงใจว่า ใช่แน่แล้ว มนุษย์ที่ไม่โลภมีอยู่จริง พระธุดงค์รูปนี้น่าจะมีคุณสมบัติเป็นพระอินทร์องค์ต่อไป แต่เพื่อความมั่นใจจึงถามซ้ำอีกครั้ง
“หลวงพ่อ บาตรทองคำก็ไม่ต้องการใช่ไหมครับ จอมปลวกทองคำก็ไม่ต้องการใช่ไหมครับ ภูเขาทองคำก็ไม่ต้องการใช่ไหมครับ”
“ใช่แล้วโยม” น้ำเสียงยังคงเรียบเป็นปกติ แต่หัวใจเริ่มเรรวน
“ถ้างั้นผมถามหน่อยว่า ชีวิตนี้หลวงพ่อต้องการอะไร” พระอินทร์ยิงคำถามสุดท้าย ก่อนตัดสินเลือกท่านไปเป็นผู้ทำหน้าที่แทนบนสวรรค์
หลวงพ่อหลับตาสักพักหนึ่ง พระอินทร์ก็ใจชื้น คิดอยู่ในใจว่า เอาละ คราวนี้เราคงได้เปลี่ยนตำแหน่งใหม่แน่แล้ว หลวงพ่อคงได้ขึ้นไปเป็นพระอินทร์เพราะว่าไม่โลภ สักพักหลวงพ่อลืมตาขึ้นมา พลางกล่าวว่า
“โยม ในชีวิตนี้อาตมาไม่ต้องการอะไรนอกจากของเพียงสิ่งเดียว”
“อะไรครับหลวงพ่อ ถ้าโยมช่วยได้ ก็ยินดีช่วยเต็มที่เลยครับ”
“อาตมาต้องการนิ้ววิเศษของโยม”
พอตอบอย่างนี้พระอินทร์เลยเป็นลม
คนไม่โลภใช่จะหาได้ง่ายๆ เหมือนกรวดทรายที่มีอยู่ดาษดื่น
