นักชกเจ้าสำราญ

“ก็ราบรื่นดีครับ บอกได้ว่าไม่ขาดทุน” เมืองชัย กล่าวถึงธุรกิจเต็นท์รถที่พ่อตาเริ่มต้นให้เมื่อราว 78 ปีก่อน

“ค่าเช่า 4 หมื่น ผ่อนบ้าน 6 หมื่น ลูก 2 เรียนหนังสือตกปีละร่วมแสน เบ็ดเสร็จแล้วต้องหาเงินให้ได้เดือนละ 3 แสน”

“3 คันต่อเดือนก็ต้องคุยน้ำลายเหนียวแล้วกว่าจะได้ เหนื่อย ได้แค่พอค่าใช้จ่าย”

นอกจากดูแลเต็นท์รถแล้ว เมืองชัย บอกว่า เขายังช่วยหาลูกค้าให้กับน้องสาวและน้องเขยที่ทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง พร้อมๆ กับศึกษาด้านรัฐศาสตร์การปกครองอยู่ที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี(“ต้องขอบคุณ ดร.บังอร เบ็ญจาธิกุล อธิการบดีด้วยครับ ที่ให้เรียนฟรี!!!”) เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการลงสมัครรับเลือกตั้งสมาชิกสภาเขตบางบอน

“พี่ว่าพี่ชอบนะ ชอบในแง่ของการเมืองท้องถิ่น มันก็เหมือนกับกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน คอยดูแลประชาชนทั่วไป บ้านนู้นโจรขึ้น บ้านนี้หมาเห่า งูกัด ควายตาย พูดภาษาสมัยใหม่มันก็เหมือนเอนเตอร์เทนลูกบ้านน่ะ แบบมีอะไรให้ผมช่วยมั้ย”

หลังเดินหน้า “หาเสียง” อยู่กว่า 2 ปี เมืองชัย ประเมินตัวเองว่างานนี้ไม่น่าจะพลาด

“สมมติได้ 500 ให้แม่ 300 เราเอาไว้ 200 มันไม่เป็นเงินเก็บ เป็นเงินเที่ยว”

“เงินที่ได้ก็เที่ยว คือการเที่ยวมันไม่ได้เที่ยวระหว่างการซ้อมการต่อย พี่ต่อยเสร็จปุ๊บก็มีพัก 7 วัน 10 วัน เงินก็ได้เป็นพัน สมมติได้ 3,000 แม่เอาไป 2,0002,500 อีก 500 เก็บไว้ใช้ส่วนตัว เอาไปพักผ่อน ถึงเวลาต่อยก็เข้าค่ายซ้อม ถ้าไม่มีคุณพ่อคุณแม่คอยเก็บคอยยักย้ายถ่ายเทไว้นะ เลิกมวยแล้วก็คงไม่เหลืออะไร”

“จากนั้นก็เข้าอีหรอบเดิม ก็คือได้เบรก ได้เที่ยว ได้ช็อปปิ้ง ได้เฮฮาปาร์ตี้ไปเรื่อย”

“ไม่คุ้ม เพราะว่าไฟหน้าร้าน ไฟโชว์ป้ายอะไรอย่างนี้ทำที 35 หมื่น พอเลิกแล้วก็เอาไปทำอะไรไม่ได้ น้ำเปล่า ไม้จิ้มฟันที่ซื้อมา มันเอาคืนไม่ได้ มันไม่ไหวอ่ะ ค่าเช่าแพง เดี๋ยวฝนมา เดี๋ยวหยุด แต่ยังมีของที่ต้องจ่ายตายตัว 1.52 แสน แต่เราขายได้ไม่ถึง ติดค่าเช่าอยู่เรื่อยก็อยู่ไม่ได้ เรารู้ว่าไปไม่รอด”

“เมื่อเช้าส่งลูกไปโรงเรียนก็บอกลูกว่า ถ้าอยากจะทำอะไร ลงมือทำให้แน่ๆ ไปเลยสักอย่าง ดูอย่างพ่อ อย่างอื่นพ่อไม่เก่ง แต่พ่อเก่งเรื่องมวย เป็นแชมป์โลก 2 ครั้ง พ่อไม่บังคับว่าต้องไปทางไหน ทำอะไร แต่ขอให้ชัด ถ้าชัดแล้วมันจะโอเค”