เหตุเพราะโลภแท้ๆ

โดย...ปู โลกเบี้ยว

ความกลัวสิงสาราสัตว์ของคนเรามีความแตกต่างกัน

ปูน่ะเป็นคนที่กลัวและแขยงตัวแมงมุมและหนอนผักมาก อาจเป็นเพราะความฝังใจมาตั้งแต่เด็กๆ ก็ได้ เลยทำให้หวาดกลัวทุกครั้งที่เจอะเจอกะมัน

อย่างเจ้าหนอนผักเนี่ยเกิดจากจินตนาการของปูเองแหละ ก็สมัยเด็กพี่สาวลูกของลุงเป็นพยาบาลอยู่แผนกเอกซเรย์ มีผู้หญิงท้องแก่คนหนึ่งมีปัญหาท้องเกินกำหนดแล้วและปวดท้องมาก หมอไม่พบการเต้นของหัวใจมนุษย์ ต้องมาเอกซเรย์ดู ปรากฏว่าในท้องมีแต่หนอนผักและกระดูกอ่อนของเด็กทารก เป็นเรื่องที่น่าสลดใจมาก

ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าชอบกินก๋วยเตี๋ยวเรือแถวๆ อนุสาวรีย์มาก แต่ด้วยความจนเลยเน้นผักบุ้งกับถั่วงอกดิบๆ อ่ะกินให้มากเข้าไว้ ส่วนท้องก็ไม่ได้ฝากกับโรงพยาบาล แต่ฝากกับคลินิกเพราะจน ทำให้กว่าจะรู้ก็สายเสียแล้ว

ฟังพี่สาวเล่า ทำให้ปูจินตนาการซะ แล้วไม่ยอมกินถั่วงอกอีกเลยอ่ะ

 

ส่วนเจ้าแมงมุมนั้นก็จินตนาการอีกนั่นแหละ ไปฟังรุ่นน้องเล่าเรื่องที่เพื่อนเขาลงไปเล่นน้ำแล้วโดนอะไรกัดก็ไม่รู้ คล้ายแมงมุมตัวโย่งๆ อ่ะ ก็ไม่ได้คิดอะไร สักพักมีสิวเม็ดใหญ่ขึ้นที่แก้ม ก็ปล่อยให้มันเต่งแล้วจึงบีบ ปรากฏว่าพอบีบคิดว่าหนอง ที่ไหนได้กลายเป็นแมงมุมตัวเล็กๆ วิ่งออกมาเป็นร้อยอ่ะ ความแขยงของปูก็เริ่มตั้งแต่บัดดลเลยล่ะ

แล้วรายการทีวีสมัยนี้ก็ชอบเล่นแผลงๆ แกล้งกันบ่อยๆ เอาฮานี่แหละ แต่พวกเขาก็เซฟน่ะ เขาดูแลดี ถ้าเป็นจระเข้ก็จะมัดปาก ให้ยาสลบไว้ หรือเป็นงูก็รีดพิษออกซะ อะไรที่อันตรายเขาก็คงไม่เสี่ยงหรอก

มีรายการหนึ่งนานมาแล้วเขาไปสรรหามาจากไหนไม่รู้ดิว่า ปูกลัวแมงมุมมาก ก็คงจากเพื่อนๆ นี่แหละ ตอนแรกเขาก็ให้เราเอาสุนัขแสนรักไปโชว์ก่อน ลั้ลลาได้แป๊บเดียวเขาให้ปีนเชือกเพื่อไปหยิบเงินรางวัล ขณะปีนๆ อยู่ เขาก็ปล่อยเจ้าแมงมุมออกมาปีนเชือกด้วยอ่ะดิ ขาเข่าอ่อน เกร็งไปทั้งตัว แต่สมัยก่อนยังเด็กสาว ความอยากได้สตางค์มากกว่าความกลัวและแขยง ยอมปีนฝ่าดงแมงมุมอ่ะเพราะความงกจะเอาตังค์ เข็ดไปนานเลย

และแล้วเมื่อไม่นานมานี้ก็มีเกมมันส์เกมหนึ่งทางช่อง 5 เย็นวันอาทิตย์ ติดต่อมา เคยๆ ดูอยู่แวบๆ “เกมเผาขน” เป็นการเล่าเรื่องเฉียดตายแบบฮาๆ มีทายบุคคลปริศนา และสุดท้ายคือเปิดป้ายได้เจอสัตว์ปริศนาหรือว่าได้เงิน

ตอนแรกก็สนุกไม่คิดอะไร พอถึงตอนสุดท้ายที่ต้องเผชิญกับสัตว์ปริศนาเนี่ยซิ ขาเข่าอ่อน ยืนแทบไม่ไหวต้องเอามือเกาะน้าเน็กพิธีกรตลอดเวลาเลย ก็เล่นบิ้วด้วยกลิ่นสาบของสัตว์ที่โชยมาเข้าจมูกตลอดเวลาที่อัดรายการอ่ะ

วันนั้นปูไม่รู้ว่าโชคดีหรือว่าโชคร้าย เพราะได้เปิดป้ายถึง 2 ป้าย ในขณะที่เพื่อนๆ ได้คนละป้าย คือถ้าเจอเงินก็เจอทั้งสองป้าย แต่ถ้าเจอสัตว์ปริศนาก็ต้องเจอ 2 เหมือนกันไง เขาจะให้เราเข้าตู้กระจกเพื่อปล่อยเจ้าสัตว์ปริศนาลงมา ความจริงเขาเซฟนะคือมีกระจกกั้นระหว่างตัวเรากับพื้นที่ที่เจ้าสัตว์ปริศนาจะลงมาสถิตอยู่ แต่ถ้าจัดหนักเขาจะเอาเจ้ากระจกที่กั้นกลางออก ถ้าเป็นเงินก็แล้วไป แต่ถ้าเป็นสัตว์ปริศนา มันก็จะได้ใกล้ชิดกะเราทันทีเลยไง

แต่ใครมาถึงด่านนี้แล้ว ส่วนใหญ่จะจัดหนักกันทั้งนั้น เพราะถ้าได้เงินมันจะได้ดับเบิลทันที ป้ายแรกปูโชคดีมีเหรียญเงินหล่นลงมา 1 หมื่นบาท จัดหนักไม่เอากระจกคั่นเท่ากับดับเบิล คือ 2 หมื่นบาท

ยังเหลืออีกป้าย ปูก็เริ่มลังเล จะไม่เล่นต่อจะขอเขาสละสิทธิ ใจหนึ่งคิดว่าพอแล้ว ถ้าโลภมากอาจจะลาภหายได้ แต่อีกใจก็ยังมีความโลภอยู่ มองไปรอบๆ ตัวทุกคนก็เชียร์กันใหญ่ว่าให้เล่นต่อเหอะ เลยตัดสินใจเข้าตู้เชือด

และแล้วความระทึกก็เริ่มขึ้น เหม็นสาบมาก ใจคิดว่าไม่เป็นไรน่า เราต้องทนได้ สักพักมีเสียงขลุกขลักๆ แล้วมีน้ำไหลตามมา นั้นปะไรใจนึก มันต้องประมาณไม่งู ก็ปลาไหล ไม่ก็กบแน่ๆ สักพักมันมาเป็นยวงเลยค่ะ ปูหลับตาปี๋เลย

ความรู้สึกคือจับน้องทีมงานไว้แน่นไม่กล้าขยับไปไหนเลย มันคืออะไรไม่รู้ คิดในใจแต่ว่า ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรเราต้องไม่ตกใจ เพราะถ้าเราตกใจสัตว์มันจะตกใจด้วย แล้วมันอาจจะทำร้ายเราได้โดยไม่ได้ตั้งใจก็ได้

ปูเลยอยู่นิ่งๆ ปล่อยให้ปลาไหลมันไหลออกจากรูกล่องกระจก ไหลลื่นผ่านตัวปูลงพื้นไป แขยงสุดๆ เพราะเหมือนมันมีเมือกเหนียวๆ มากมาย

กลัวนะ เพราะปลาไหลมันกัด มันกินศพ กินของตายใต้ดินอ่ะ รู้สึกเวลามันผ่านไปช้ามาก เข่าขาอ่อนไปหมด สักพักมอริสก็ดึงตัวออกมา เท่านั้นแหละปูแหกปากร้องไห้ไม่อายใครเลยล่ะ

ไม่ได้กลัวนะ แต่ “ตรูบอกแล้วว่าจะสละสิทธิ ตรูไม่น่าโลภมากเลยยยยยยย”

เพราะความโลภมากของตัวเองแท้ๆ