เมื่อเดินทางแบบกางปีกบิน

จริงดังคาด สองทุ่มสิบห้าปูยังอยู่บนเวทีเลย จึงต้องทิ้งงานบางส่วนที่สำคัญ ก็การประกาศรางวัลอ่ะซิ ไว้ให้คุณพิธีกรชายดำเนินการต่อ แล้ววิ่งแจ้นไปสนามบินทันที ระหว่างทางสนามบินน่ารักมาก โทร.มาถามว่า “คุณจะมาขึ้นเครื่องรึเปล่า” และแล้วเขาก็รอ เป็นความอับอายของปูมาก เพราะพอถึงสนามบินต้องวิ่งร้อยเมตร โยนกระเป๋าเข้าเครื่องสแกนแล้ววิ่งเข้างวงเพื่อเข้าเครื่อง

ขณะที่อยู่ในงวงได้ยินเสียงคนพูดว่า “มาแล้ว ๆ” ลองนึกดูซิคะว่าในงวงน่ะมันก้องคนบนเครื่องได้ยินหมด แค่คำว่ามาแล้วยังพอว่า พี่ๆ ที่หน้าประตูพอเห็นปูก็ตะโกนว่า “ไม่ได้ดูดวงตัวเองเหรอว่าจะตกเครื่อง” รู้ว่าเขาพูดเล่น แต่คุณเอ๊ย! คนทั้งเครื่องได้ยินอ่ะ ปูก็ได้แต่ “ขอโทษค่ะๆ ขอโทษนะคะ”

พอเข้าไปในเครื่อง คนทั้งลำชะเง้อและเงยหน้าขึ้นมามองปูกันเป็นตาเดียว มีเสียงพึมพำว่า “อ้อ! คิดว่าใคร” ปูถึงกับต้องมุดเก้าอี้เลยค่ะ เพราะสำนึกผิดเป็นอย่างมาก อายสุดๆ และนึกถึงเวลาที่เราต้องรอใครสักคนแล้วทำให้เครื่องดีเลย์น่ะ นี่คือประสบการณ์พื้นๆ

ปูก็งงๆ แล้วถามว่าถ้าเปลี่ยนเครื่องแล้วฟรีละเปล่า? “อ๋อ! ต้องเสียเงินเพิ่มค่ะ เพราะคนละบริษัทกัน...” ด้วยความงก เรื่องอะไรฉันจะเสียล่ะ มาทำงาน เงินก็ไม่ได้มากมายซะหน่อย แล้วยังต้องควักเงินส่วนตัวเพื่อจ่ายค่าเครื่องบินกลับเนี่ยนะ ไม่เอาดีกว่า ยังไงซะสายการบินก็คงไม่ให้เครื่องบินตกหรอกน่า เครื่องหนึ่งไม่ใช่ถูกๆ อีกอย่างกัปตันก็เป็นฝรั่ง ต้องเก่งซิ คิดได้เช่นนั้น “ไม่เป็นไรค่ะ ปูจะกลับกรุงเทพฯ กับเครื่องนี้” เจ้าหน้าที่ก็ย้ำอีก “แน่ใจเหรอคะ จะมีคุณเป็นผู้โดยสารคนเดียวนะคะ” ปูก็คิดว่าเอา (ว่ะ) และแล้วก็ได้นั่งเครื่องบินกลับกรุงเทพคนเดียวจริงๆ ทั้งลำมีผู้โดยสารคือปูคนเดียวค่ะ ไงคะ เก๋มั้ย?