เศรษฐธรรมแก้วิถีเศรษฐกิจสุดท้ายแห่งชีวิตจบด้วยธรรม (ตอน ๙)

ปุจฉา : กราบนมัสการพระอาจารย์อารยะวังโส ที่เคารพ

โดย..พระอาจารย์อารยะวังโส

ประเทศไทยประสบวิกฤตน้ำท่วมใหญ่ ทำลายโครงสร้างเศรษฐกิจขั้นพื้นฐานยับเยิน คงจะแช่เย็นไปอีกหลายปีกว่าจะฟื้นฟูให้กลับมาคึกคักอีกครั้งเพื่อจะได้ช่วยให้แนวคิดที่ถูกต้องแก่สังคมในการแก้ไขปัญหาจากวิกฤตการณ์ จึงขอกราบขอบพระคุณพระอาจารย์ช่วยชี้แนะสังคมไทยตาสว่าง ควรดำเนินวิถีชีวิตอย่างไร

กราบนมัสการมาด้วยความเคารพ

อาจารย์สรรพศักดิ์ ชัชวาลย์

คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

วิสัชนา : หากปล่อยปละละเลยให้เกิดการแข่งขันอย่างไร้จริยธรรม จนทำให้เกิดชนชั้นขึ้นในสังคมที่ดูเหมือนว่า ตนเองเป็นชนชั้นที่ถูกเอารัดเอาเปรียบ ความคับแค้น ความไม่พอใจ ย่อมมีเกิดขึ้นเป็นธรรมดา และเมื่อเข้าสู่โลกแห่งการสื่อสารไร้พรมแดนในปัจจุบัน ความเชื่อมโยงสังคมการเมืองกับสังคมชนบทไม่มีเครื่องขวางกั้น การรวมความคิด อุดมการณ์ จึงเกิดขึ้นได้ไม่ยาก ซึ่งแน่นอนหากการจุดประกายความคิดหลั่งไหลไปทั่วแผ่นดิน ร้อยใจคนเป็นหนึ่งเดียวกันได้ ไม่ว่าด้วยแนวความคิดใดๆ ที่ตกผลึกกลายเป็นอุดมการณ์หรือกระแสค่านิยมของมหาชน ก็ย่อมนำไปสู่การเคลื่อนไหวเชิงมหัพภาค ที่สามารถก่อให้เกิดการปฏิวัติสังคมเพื่อเปลี่ยนแปลงสังคมไปในทิศทางตามความคิดของชนหมู่มากเหล่านั้นได้ และด้วยความสามารถในการร้อยความคิดรวมจิตกันได้ไม่ยากในสังคม

ย่อมเกิดพลังที่จะนำไปสู่การขับเคลื่อนได้ทันทีในทุกรูปแบบ ด้วยการทรงพลังต่อความเคลื่อนไหวที่สามารถนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงได้ ยิ่งกว่ามวลน้ำก้อนใหญ่ที่ไหลบ่าจากภาคเหนือ สู่ที่ราบลุ่มภาคกลาง จนยากที่จะขวางกั้น บรรเทา หากไม่เตรียมการให้พร้อมสรรพ ด้วยการเข้าถึงปัญหานั้นอย่างเข้าใจจริง!! การที่จะเปลี่ยนแปลงสังคมไปตามแรงปรารถนาของมหาชนนั้น จึงย่อมเป็นไปได้ ตามกระแสนิยมที่ถูกจุดขึ้นไปแล้วนั้น ไม่ว่าจะเป็นคุณหรือเป็นโทษ ให้ค่าบวกหรือค่าลบ จะถูกหรือจะผิด ของการเคลื่อนไหวที่ส่งผลคืนกลับสู่สังคม จากการแสดงพลังกระแสนิยมภาคสังคมที่ถูกจุดขึ้นได้ทันทีโดยไม่ต้องถามหาเหตุผลว่า ทำไม... เพราะอะไร!? เพราะนี่คือ แรงความปรารถนา หรือพลังความทะยานอยาก จากจิตของมนุษย์ที่ยากจะหักห้าม

สิ่งที่อาตมากล่าวมาโดยสรุปนั้น แท้จริง ต้องการมองลงที่จุดความล้มเหลวในการเรียนรู้ของมนุษย์ ที่ก้าวย่างไปตามเส้นทางของการดำเนินชีวิต เพื่อต้องการประโยชน์สุขเป็นผลสัมฤทธิ์ให้กับตน หากจะถามว่า ทำไมการดำเนินชีวิตของมนุษย์จึงนำไปสู่ความล้มเหลวพร้อมกันทั่วโลก ก็ต้องตอบว่า การศึกษาของมนุษย์จากทฤษฎีหรือปรัชญาต่างๆ นั้น ที่มิได้มุ่งเน้นสู่การพัฒนาจิตให้สูงขึ้นตามฐานะแห่งความเป็นสัตว์ประเสริฐ ที่มิได้เป็นไปเพื่อการปฏิบัติตนในหนทางแห่งมัชฌิมาปฏิปทา จึงมิได้ดำรงชีวิตตามหลักสันโดษ อยู่อย่างพอเพียง... ทั้งนี้ เพราะไม่เข้าถึง ไม่รู้ในอริยสัจ ที่ปรากฏเป็นหลักธรรมการศึกษาในพระพุทธศาสนา ด้วยการศึกษาเรียนรู้ของมนุษย์

ที่มุ่งหน้าไปสู่ความเกี่ยวข้องเกี่ยวเนื่องกับโลกอย่างไม่รู้จักปล่อยวาง... ไม่รู้จักพิจารณาหาคุณค่าที่แท้ กลับไปยึดคุณค่าเทียม จนละทิ้งถิ่นฐานคุณธรรมของความเป็นสัตว์มนุษย์ จึงนำไปสู่การเบียดเบียนต่อกัน ทำร้ายทำลายกันด้วยการแสวงหาอย่างไร้จริยธรรม เอารัดเอาเปรียบกัน จนสังคมโลกเข้าสู่ยุคง่อยเปลี้ยเสียขา ไม่สามารถก้าวเดินได้อีกต่อไป ดังที่ปรากฏวิกฤตการณ์เศรษฐกิจไปทั่วโลก และสานสัมพันธ์กันไปตามเครือข่าย จนกลายเป็นความล้มเหลวร่วมกันของภาคสังคมโลก.. ทั้งนี้ เพราะไม่มีความรู้ใน เศรษฐธรรมเพื่อชีวิต... ที่นำไปสู่ประโยชน์สุขอย่างยั่งยืน เพื่อสันติสุขของมนุษย์ที่แท้จริง... ซึ่งจะต้องใช้ชีวิตสัมพันธ์กันอย่างพอดีกับสังคมและสิ่งแวดล้อม ภายใต้ความเกื้อกูลต่อกันอย่างสร้างสรรค์ เพื่อการรักษาดุลยภาพโดยธรรมให้ดำรงไว้ในความสัมพันธ์ที่เกี่ยวเนื่องกันนี้

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้