พุทธศาสนากับความเป็นหนึ่งเดียวด้วยการปฏิบัติ (ตอน ๓)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

กราบนมัสการพระอาจารย์อารยะวังโส

ได้ทราบว่าหลวงพ่อรับกิจนิมนต์ไปประเทศจีนในช่วงกลางพรรษา เพื่อโปรดคณะศรัทธาทางจีน ในความเป็นจริงพุทธศาสนาในประเทศจีน ทิเบต เกาหลี ญี่ปุ่น เป็นมหายานนิกาย ส่วนประเทศไทยของเราเป็นเถรวาทนิกาย จึงให้มีคำถามว่าจะสงเคราะห์กันได้อย่างไร ในเมื่อความเชื่อ/ศรัทธาต่างนิกายกัน แม้พุทธศาสนาเหมือนกัน และ/หรือหลวงพ่อปฏิบัติหรือสั่งสอนด้วยธรรมบทใด จึงทำให้มีผู้ศรัทธา จึงมีกิจนิมนต์ไปโปรดชาวจีน ตามที่ทราบข่าวมาจากคณะศิษย์ศรัทธาของหลวงพ่อ

คำถามดังกล่าวมิได้มีเจตนาล่วงเกินใดๆ เพียงเพื่อขอความรู้ด้วยจิตคารวะอย่างแท้จริง

เคารพอย่างสูงโดยธรรม

ทพญ.ไพพัชร–ทพ.ต่อถาวร จันทามงคล

วิสัชนา : ตรงนี้คือประเด็นปัญหาที่ไม่สามารถร่วมศาสนกิจในรูปสังฆกรรมกันได้เลย จึงขอจำแนกแยกออกจากกัน แต่ได้แสดงให้เห็นถึงเรื่องปาฏิโมกข์สังวร หรือศีลปาฏิโมกข์ของพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนาที่ทรงคุณานุปการอันยิ่งใหญ่ต่อพระสงฆ์ผู้มุ่งประพฤติพรหมจรรย์เพื่อความสิ้นทุกข์ ซึ่งอาตมาเชื่อมั่นว่า หากพระสงฆ์ทุกนิกายมุ่งสู่การปฏิบัติอย่างแท้จริงเพื่อให้ถึงความสิ้นทุกข์ ในท้ายที่สุดท่านเหล่านั้นจะต้องกลับมาศึกษาเรื่อง พระโอวาทปาฏิโมกข์ ที่พระพุทธองค์ทรงประทานแด่พระสงฆ์

โดยเฉพาะสิกขาบทน้อยใหญ่ในปาฏิโมกข์ศีล และโดยเฉพาะเรื่องจตุรปาริสุทธิศีลของพระสงฆ์ ซึ่งไม่สามารถปฏิเสธได้เลย หากต้องการมุ่งไปสู่ความเป็นพระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าอย่างแท้จริง ซึ่งการจะให้เห็นความสำคัญของศีลหรือพระวินัยนั้น จะต้องมีการปฏิบัติจึงจะเห็นผล อาตมาจึงกล่าวกับพระสงฆ์ในนิกายต่างๆ ตลอดจนเถรวาทนิกายของเราว่า “หากเรามัวแต่มานั่งพูดคุยกัน หรือศึกษาเชิงตำรับตำรา (ปริยัติ) เพียงส่วนเดียว เราอาจจะพูดกันคนละเรื่อง เข้าใจไปในความหมายที่แตกต่างกัน แต่เมื่อเราลงมือปฏิบัติจริงๆ แล้วนั้นแหละ เราจะเริ่มพูดธรรมะเป็นอย่างเดียวกัน...”

จึงเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่ง ที่คณะสงฆ์วัดเส้าหลิน ซึ่งเป็นวัดศูนย์กลางพุทธศาสนานิกายเซน (มหายาน) หรือเป็นต้นกำเนิดเซนในประเทศจีน ได้หันกลับมาให้ความสำคัญเรื่องการเจริญภาวนากันมาก

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้