มากไปน้อยไป...ก็ไม่ใช่

ก่อนอื่นต้องเรียนให้แฟนๆ ของ “รศ.ดร.ศักดา ปั้นเหน่งเพ็ชร์” ทราบว่า อาจารย์มีธุระต้องเดินทางไปต่างประเทศ จึงไม่สามารถมาทำหน้าที่ ณ ตรงนี้ได้ระยะหนึ่ง “รอยนวล” จึงขออาสามาเป็น “มือสำรอง” ยึดคอลัมน์นี้ชั่วคราว

หลังจากที่ติดตามอ่านบทความ ซึ่งเต็มไปด้วยสาระความรู้อันน่าสนใจของ อาจารย์ศักดามาต่อเนื่องหลายปี ท่านผู้อ่านก็ถือซะว่านี่เป็นช่วงพักร้อน มา (นอน) อ่านอะไรขำๆ ชิล ชิล เท่าที่สมองและสองมือน้อยๆ ของรอยนวลพอจะทำได้ ก่อนเจ้าของคอลัมน์มาดสุภาพบุรุษ ตัวจริงท่านจะกลับมา ยังไงก็ให้โอกาส (และให้อภัย) “มือใหม่” และ “มือสมัครเล่น” คนนี้ด้วยนะคะ

ตามประสาหญิงก๋ากั่น รอยนวลกับเพื่อนสาวมักจะตั้งตัวเป็น “แฟชั่นโปลิส” คอยจับผิดจับถูกการแต่งกายของคุณๆ ผู้ชายที่ผ่านเรดาร์สายตาเข้ามา จากงานอดิเรก กลายเป็นนิสัย แล้วมันก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของงานในที่สุด (ยิ้มปลื้ม...)

จากประสบการณ์และการสังเกตมานานปี รอยนวล พบว่า การแต่งกายดีและถูกกาลเทศะเพิ่มเสน่ห์ให้กับหนุ่มๆ ได้มากโข แต่ก็เข้าใจนะคะว่าการแต่งตัวให้พอดีกับแต่ละโอกาสไม่ใช่เรื่องง่าย จึงเป็นไปได้ที่จะเกิดกรณีแต่ง “มาก” หรือ “น้อย” เกินไป

เพราะทุกงานไม่ได้มี “เดรสโค้ด” กำหนดมาให้ หนุ่มๆ จึงต้องใช้เวลาสำหรับเตรียมตัวก่อนออกงาน

คร่าวๆ คือ ประเมิน “บรรยา กาศ” “บริบททางสังคม” และ “ความเหมาะสม”

เพราะรองเท้ามีความสำคัญมากกว่าเสื้อผ้าชิ้นอื่นๆ รองเท้าไม่ต่างกับเป็นดัชนีที่ชี้ว่าเรามาผิดงาน หรือแต่งมากน้อยไปหรือเปล่า แต่ถึงรองเท้าจะดูดีแค่ไหน ถ้าใส่ไม่เข้ากับชุดก็จบเห่ ถูก “แฟชั่นโปลิส” จับตัวจนได้ อยู่ดีแหละค่ะ

อย่างรองเท้าคัตชูหนังสีน้ำตาลคู่เดิมคู่เดียวนั้น ก็ไปกันได้ดีกับสูทลายทางสีเนวี ซึ่งก็ทำให้คุณผู้ชายได้ชุดที่ “เป๊ะ” สำหรับอีกงานหนึ่ง

ยังไงก็อย่าลืมนะคะ...ประเมิน “บรรยากาศ” “บริบททางสังคม” และ “ความเหมาะสม” ก่อนก้าวออกจากห้องแต่งตัวไปงาน จะได้ไม่น้อยหรือมากไปอีก