เต็งหามซีไรต์ปีนี้ 2011 ‘กระดูกของความลวง’

ใครจะเก็งว่าเล่มไหนเป็นเต็งหามเราไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ เราขอยกให้เรื่องสั้น “กระดูกของความลวง” เป็นเต็งหามซีไรต์ปีนี้

โดย.. วิชช์ญะ ยุติ

ใครจะเก็งว่าเล่มไหนเป็นเต็งหามเราไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ เราขอยกให้เรื่องสั้น “กระดูกของความลวง” เป็นเต็งหามซีไรต์ปีนี้

เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะมันจริงใจ จริงจัง และกระชากโฉมหน้าของ “คนลวง” และ “ความลวง” ที่เห็นและเป็นอยู่ในสังคมไทยออกมาอย่างมีชั้นเชิง แล้วไหนจะลีลาการนำเสนออีกละ แม้ไม่หวือหวาแหวกเหวอเพ้อฝัน แต่ก็สัมผัสได้ถึงความเป็น “คนลูกทุ่ง” ชัดเด่น

ที่สำคัญความโดดเด้งในการวางโครงเรื่อง ผู้เขียน “เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์” เลือกที่จะนำ 12 ปีนักษัตรมาร้อยเรียงและเชื่อมโยงกัน จนกลายเป็น 12 เรื่องสั้นสะท้อนค่าโลกมายาคติอันซับซ้อนซ่อนเร้นไปด้วยเล่ห์กล

 

“แก่นหลักใหญ่ๆ ในเรื่องสั้นชุดนี้จะพูดถึงมนุษย์ ผมเจอผู้คนเยอะแยะและกระทั่งตัวผมเอง มีชีวิตได้เพราะการโกหกตัวเอง คนเรามีความสุขได้เพราะการโกหก หรือหลอกลวงไปวันๆ อย่างนั้นหรือ มันเหมือนเป็นการตั้งคำถามมากกว่า”

“กระดูกของความลวง” ยังมีเสน่ห์ตราตรึงตรงที่ภาษา ซึ่งผู้เขียนใช้ภาษากวีมาสอดแทรกปะปนกับภาษาสามัญ ทำให้อ่านแล้วเพลินไปกับการค้นหาความหมาย ถือเป็นลูกเล่นแพรวพราวที่ช่วยเพิ่มอรรถรสในการอ่าน เรียกว่าเป็นมากกว่าเรื่องสั้นและเป็นเรื่องสั้นที่มีภาษาสวยดี

เรื่องสั้นชุด “กระดูกของความลวง” เรวัตร์ยอมรับไม่ใช่เรื่องสั้นที่สมบูรณ์ที่สุดในชีวิตการเป็นนักเขียน แต่มันมีความสมบูรณ์ ณ วันที่เขาวางปากกาลง เรื่องราวก็จบแบบสมบูรณ์กับเรื่องนั้นๆ ตราบใดที่เขายังเริ่มจับปากกาเขียนใหม่ ย่อมจะได้งานเขียนที่ชิ้นสมบูรณ์ หมดจด และลุ่มลึกอีกครั้ง

 

แล้ว “กระดูกของความลวง” มีความสมบูรณ์พอที่จะได้ซีไรต์มั้ย? เราแอบแย็บคำถามนี้ (ที่นักเขียนส่วนมากไม่ค่อยอยากตอบนัก)

“ผมว่าทุกเล่มมีความสมบูรณ์หมดนะ หรือแม้แต่เล่มที่ไม่ได้เข้ารอบสุดท้าย 7 เล่ม ผมอยากให้คนอ่านไปตามหาความสมบูรณ์จากเล่มเหล่านั้นด้วย อย่ามาตามอ่านแค่ 7 เล่มสุดท้ายเลย เพราะในฐานะนักเขียน หน้าที่ผมว่ามันจบไปตั้งแต่ถูกตีพิมพ์และถือว่าทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ส่วนว่าคุณจะตามหาความสมบูรณ์ต่อ หรือจะโยนมันทิ้งไป ผมคงไม่มีสิทธิไปปกป้องเอาไว้ได้หรอก”

สำหรับเรวัตร์ จะว่าไปเขาคือ 1 ใน 7 ผู้เข้าชิงซีไรต์ปีนี้ที่ค่อนข้างจะผ่านภาวะลุ้นระทึกกว่าคนอื่นๆ เขาเคยทั้งเข้าชิงเมื่อปี 2545 กับผลงาน “ชีวิตสำมะหาอันใด” และปี 2547 เขาก็สามารถคว้าแชมป์ได้สำเร็จ จากกวีนิพนธ์ “แม่น้ำรำลึก” ที่มีชีวิตชีวา ความงดงาม ความเรียบง่าย ความหนักแน่น ความซาบซึ้ง และเต็มไปด้วยชั้นเชิงวรรณศิลป์ครบรส

มาปีนี้เขาจึงพูดทำนองถ่อมตัวเล็กน้อย ไม่อยากคาดหวังไว้สูง ให้เป็นเรื่องการตัดสินของกรรมการจะดีกว่า เพราะ 7 เล่มสุดท้ายที่เข้าชิง ก็ล้วนมีความดีเด่นแตกต่างกัน และถ้าจะขยับเข้าใกล้แชมป์ซีไรต์ ก็ไม่ถือว่าน่าเกลียดแต่อย่างใด

 

“คนที่คาดหวังกับการได้รางวัลก็อาจมีการเสียศูนย์ไปบ้างนะ ถ้าเกิดไม่ได้รางวัลขึ้นมา แต่เราในฐานะนักเขียนก็คงจะไปเดาใจกรรมการไม่ได้ว่ากรรมการจะชอบเล่มไหน แล้วจริงๆ การไปฟันธงนี่ก็เหมือนเล่นหวยนั่นละ”

ไม่ว่าใครจะได้ นักเขียนวัย 45 ชาวสุพรรณบุรี ก็ขอดีใจไว้ล่วงหน้า เพราะอย่างน้อยๆ ซีไรต์ก็จะเป็นพลังใจให้นักเขียนคิดริเริ่มทำงานชิ้นใหม่ๆ ออกมา เพื่อวงวรรณกรรมไทยจะได้ขับเคลื่อนไปข้างหน้าต่ออย่างมีเสถียรภาพ รวมถึงยังให้หนังสือที่ถูกประทับตราว่าเป็นผลงานยอดเยี่ยมกระจายสู่คนทุกกลุ่มทุกเพศทุกวัย ไม่ใช่กระจุกอยู่แค่คนกลุ่มก้อนเดียว

แต่ถ้าเกิดแจ็กพอตหล่นมาที่เขา (นั่นหมายถึงคว้าซีไรต์เป็นหนที่ 2 เหมือนกับ วินทร์ เลียววาริณ) เขาก็น้อมรับด้วยความยินดีที่ยังมีคนเห็นความมุ่งมั่นและตั้งใจในการนำเสนอเรื่องราวต่างๆ ในแบบฉบับของ “นักรู้สึก” ที่มีความสุขกับการสังเกตโลกและเดินทางจาก “ข้างใน”