แรงงาน

เรื่องค่าจ้างสามร้อยเนี่ยเป็นความหวังของคนจนจริงๆ เลยเนอะ เพราะถ้าจะต้องดิ้นรนหาเช้ากินค่ำค่าจ้างต่ำ

โดย...ปู โลกเบี้ยว

เรื่องค่าจ้างสามร้อยเนี่ยเป็นความหวังของคนจนจริงๆ เลยเนอะ เพราะถ้าจะต้องดิ้นรนหาเช้ากินค่ำค่าจ้างต่ำ ก็จำเป็นที่จะต้องส่งลูกส่งหลานกลับบ้านนอกไปให้เป็นภาระพ่อแม่ที่ต่างจังหวัด เพราะค่าครองชีพในเมืองกรุงนั้นสูงอยู่

เพื่อนบ้านใกล้ๆ อย่างอินโดนีเซีย มาเลย์ เขาจะมีค่าจ้างสูงกว่าเรา จึงไม่ต้องสงสัยว่าทำไมคนบ้านเราถึงกระเสือกกระสนอยากจะไปทำงานต่างประเทศกันจังเลย ก็เหมือนกับเพื่อนบ้านอย่างพม่า เขมร นั่นแหละ ก็ทะลักเข้ามาทำงานในประเทศไทยเหมือนกัน เพราะค่าจ้างบ้านเราเยอะกว่าบ้านเขา และพวกเขาก็สามารถทำงานได้ทุกชนิด อะไรที่คนไทยแขยงรังเกียจไม่อยากทำ พวกเขาทำ อย่าไปเที่ยวว่าพวกเขามาแย่งงานเราทำเลย ก็คนบ้านเราไม่ยอมทำเอง

พวกนายทุนก็ไม่ยอมเฉือนเนื้อตัวเองเพื่อจ้างคนงานแพงๆ หรอกใช่มั้ย? ใครเอาค่าจ้างถูกกว่า ทำงานแบบจัดหนักกว่า ก็ได้ถูกจ้างแน่ๆ

ที่บ้านปูน่ะพอฝนตกที่ไรได้มีน้ำตกในบ้านทุกทีเลย ไม่ได้ตั้งฮวงจุ้ยนะ มันไหลเข้ามาเอง คงถึงอายุไขของบ้านแล้วกระมัง รอยแตกรอยรั่วมันจึงปรากฏ บ้านเราเราต้องคอยดูแลเอาใจใส่ให้มาก เพราะถ้าบ้านไม่ดี มีรอยแตกร้าว ผุพังรกสกปรก ทรุดโทรม ในทางฮวงจุ้ยเชื่อว่าจะทำให้ผู้ที่อยู่อาศัยประสบแต่โชคร้าย มีคนป่วย ฝันร้าย ฝันประหลาด กังวล ทำอะไรไม่ค่อยราบรื่น สูญเสียเงินทอง ความรักมีปัญหา ควรช่อมแซมซะ

ก็เลยต้องไปจ้างช่างผู้เชี่ยวชาญการก่อสร้าง จะทำเองคงไม่ได้

น้องโอ๋เป็นหนึ่งในทีมช่าง ปูเห็นตั้งแต่น้องเขายังเด็กอยู่จนเดี๋ยวนี้ลูกสองเข้าไปแล้ว ไม่เคยได้เลี้ยงลูกเองเลย คนแรกแม่ก็เอาไปขายให้คนที่เขาอยากมีลูกขัดดอกซะงั้น โชคดีที่คนที่เขารับเลี้ยงลูกเจ้าโอ๋รักเด็กมาก ก็คงดีกว่าอยู่กับเจ้าโอ๋เยอะเลยล่ะ

พอได้คนที่สองมาไม่มีใครมาขอเลยต้องเลี้ยงเอง ก็เป็นภาระของแม่เจ้าโอ๋อีกนั่นแหละ ผัวก็ขี้เมาแต่ทำงานเก่งไม่ค่อยพูด ใช้แรงงานอย่างเดียว แม้แต่กับน้องโอ๋มันก็ใช้แรงเหมือนกัน ก็เล่นตีกันได้เกือบทุกวัน

เจ้าโอ๋ไม่มีฝีมือในเรื่องช่างหรอก เป็นลูกมือหรือเบ๊ให้พวกคนงาน คอยเช็ดล้างเก็บงานที่เลอะเทอะแล้วก็หาข้าวให้พวกคนงานกิน พอปูใช้ทำอะไรเข้าหน่อยโอ๋เป็นต้องบ่นอยู่ตลอดเวลาว่าได้เงินน้อย เลยถามเป็นความรู้ว่าแล้วเขาได้กันเท่าไรล่ะ น้องบอกว่าถ้ามีฝีมือวันเป็นพัน ขี้หมูขี้หมาทำพอเป็นก็วันละห้าร้อยนะฮ้า แต่หนูอ่ะได้แค่สี่ร้อยเอง ปูก็คิดว่าค่าจ้างสักสองสามร้อยนั่นมันคงจะสิบปีได้แล้ว 157 บาท เมื่อปี 2547 แล้วมาปี 2553 ก็ขึ้นเป็น 243 บาท

ตอนนี้ที่ไหนได้ล่ะ!

ใครตกงานและพอจะทำงานปูนงานช่างได้ก็ไปรวมตัวกันแถวๆ ย่านกีบหมูใกล้ๆ หมู่บ้านปัญญาโน่นแหนะ น้องบอกว่าพวกผู้รับเหมาเวลาคนงานไม่พอก็จะขับรถไปรับคนงานแถวนั้น จะมีคนงานยืนรอกันเป็นแถวยาวเชียวประมาณตีห้าถึงหกโมงเช้า บางคนจะมีเครื่องมือมาเอง เหล็กฉากมาตรวัดน้ำพวกเครื่องมือช่างอ่ะ อันนี้ก็จะมีค่าตัวแพงหน่อย ห้าร้อย พัน ถึงพันห้า สักเจ็ดโมงคนงานก็หมดแล้ว

ผู้รับเหมาจะรับคนงานตั้งแต่เวลาหกโมงเช้า และเริ่มทำงานแปดโมง ห้าโมงเย็นต้องเลิกงานให้เขา พวกคนงานก็จะได้รับเงินส่งกลับกีบหมูเหมือนเดิม รายได้ไม่น้อยเลยนะ บางทีผัวเมียช่วยกันทำพอมีฝีมือเล็กน้อยก็คนละห้าร้อยสองคนก็พันหนึ่ง เดือนหนึ่งก็ได้สามหมื่นส่งลูกเรียนวิศวะอ่ะ ภาษีก็ไม่ต้องเสีย ถ้าเจอผู้รับเหมาใจดีก็เลี้ยงข้าว ถ้าเจอพวกเขี้ยวๆ หน่อยก็ต้องหากินเอง ค่าใช้จ่ายหนักๆ ก็จะมีค่าเช่าบ้าน อย่างหรูเดือนละพันสองอยู่กันได้ผัวเมีย แต่ชีวิตไม่ได้สวยหรูอย่างนี้เสมอไป เพราะบางทีก็เจอผู้รับเหมาเฮงๆ ไม่จ่ายค่าจ้างซะงั้น ผลัดวันประกันพรุ่งก็เยอะก็ต้องเสี่ยงเอา ดีกว่าไม่มีงานทำ

ส่วนทางด้านผู้รับเหมาก็ใช่ว่าจะไม่ถูกกระทำนะ เยอะเลยที่ไปรับคนงานแถวกีบหมูเนี่ยแหละ พอเอามาทำงานก็ทำส่งเดช อู้งานบ้างล่ะ กินเหล้าขณะทำงานบ้างล่ะ ไม่ได้ผลงานสักเท่าไร แต่รอรับเงินก็มี

ฟังแล้วนี่หรือชีวิต ไม่ว่ายังไงก็ต้องดิ้นรนกันต่อไปเนอะ ความหวังที่จะได้ค่าจ้างเพิ่มขึ้นคงเป็นแรงใจให้พวกเขาล่ะ ส่วนพวกนายทุนก็คงต้องไปบวกกำไรเอาจาก...???

ข้าวของต้องแพงขึ้นแน่ๆ เลย แล้วพวกมนุษย์เงินเดือนที่ได้ทำงานดีๆ นั่งในห้องแอร์ล่ะ ค่าจ้างขึ้นหรือค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นกันล่ะจ๊ะ