
ความสำเร็จเรียนรู้ได้ด้วยตนเอง
เรื่อง วรธาร ทัดแก้ว / ภาพ วรธาร ทัดแก้ว
เครื่องประดับสวยเก๋และของใช้รูปตุ๊กตาน่ารักที่เห็นนี้ เพียงแค่ส่วนหนึ่งของงานฝีมือของ สุชาดา มีมาก อดีตสาวโรงงานวัย 24 ที่หันมาเอาดีในการทำเครื่องประดับกิ๊บเก๋จากคริสตัลและลูกปัดชนิดต่างๆ ขาย ซึ่งสร้างกำไรให้เธอที่ 600700 บาทต่อวัน โดยไม่นับวันอธิบดีและวันมหาโชค ซึ่งทำกำไรอยู่ที่หลักพันขึ้นไปซึ่งเกิดขึ้นค่อนข้างถี่ในหนึ่งเดือน
พูดถึงฝีมือของเธอผลงานที่ปรากฏออกมาและความพึงพอใจของลูกค้าสามารถเป็นหลักประกันได้อยู่แล้ว ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ไม่นำเสนอไม่ได้ก็คือ วิธีคิดและวิธีทำงานของเธอ ซึ่งน่าสนใจทีเดียว
เรียนรู้และทำด้วยตัวเอง
สุชาดาเริ่มต้นทำเครื่องประดับต่างๆ จากคริสตัลและลูกปัด อาทิ แหวน สร้อยคอ สร้อยข้อมือ พวงห้อยโทรศัพท์ พวงกุญแจ สายแว่นตา กระเป๋ารูปพุดเดิล ตุ๊กตา เช่น โดราเอมอน คิตตี้ เป็ด เพนกวิน มินนี มิกกีเมาส์ กรอบพระ และอื่นๆ มากมาย โดยมีตัวเองเป็นครูและเป็นนักเรียน ไม่มีใครสอน ไม่มีใครบอกวิธีทำ ไม่มีใครบอกว่าต้องเตรียมอุปกรณ์อะไรบ้าง และต้องซื้อที่ไหน
เมื่อเธอไม่มีครูสอนจึงไปหาซื้อหนังสือเกี่ยวกับเครื่องประดับมาดู ส่วนวัสดุอุปกรณ์ก็ไปซื้อที่สำเพ็ง เริ่มศึกษารูปแบบในหนังสือและฝึกฝนทำ เริ่มที่แหวนทำจากคริสตัลก่อน ซึ่งเธอใช้เวลา 2 วันกว่าก็ได้แหวนสวยน่ารักและถูกใจ
เธอกล่าวว่า เมื่อทำแหวนได้อย่างอื่นก็ไม่ยากเพราะรู้วิธีแล้วว่าจะเริ่มตรงไหนและจบตรงไหน เช่น ตุ๊กตารูปสัตว์ก็จะขึ้นรูปที่ลำตัวก่อนแล้วต่อแขน ขา หัว เมื่อทำบ่อยๆ ก็เกิดความชำนาญและใช้เวลาไม่มากเหมือนตอนเริ่มต้น อย่าง โดราเอมอน ใช้เวลา 2 ชั่วโมง คิตตี้ครึ่งวัน ส่วนแหวนถ้าทำจริงๆ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
บริการตามใจลูกค้า
อย่างไรก็ตาม สินค้าที่ทำขึ้นอาจไม่ถูกใจลูกค้าบางคน ซึ่งเธอก็แก้ไขวิธีนี้ด้วยบริการตามใจลูกค้า โดยลูกค้าคนไหนต้องการสินค้าอะไร แบบไหนก็สามารถสั่งทำได้ในราคาไม่แพง
“
เพียงแต่บอกว่าต้องการแบบไหน อย่างไร หรือถ้าให้ดีก็ควรนำแบบมาให้ดู จากนั้นตกลงเรื่องราคาให้เรียบร้อย จะได้ไม่มีปัญหาในภายหลังตอนที่มอบสินค้า”เธอบอกว่า ไม่มีอันไหนที่ทำไม่ได้ ส่วนราคาแพงไม่แพงขึ้นอยู่กับวัสดุและความยากง่าย ซึ่งก็มีลูกค้าหลายรายที่สั่งทำส่วนใหญ่จะเป็นสินค้าที่ไม่ได้วางขาย เช่น สายแว่นตา พวงกุญแจ เป็นต้น
จุดขายไม่ไกลป้ายรถเมล์
พูดถึงการขายเธอมีหลายช่องทาง มีทั้งขายเองและฝากเพื่อนไปขายที่โรงงาน สำหรับที่ตั้งแผงของเธอเลือกไม่ไกลจากป้ายรถเมล์ ซึ่งเธอให้เหตุผลว่าคนรอรถเมล์ชอบจะใช้เวลารอรถเมล์มาเดินดูสินค้า ซึ่งสินค้าของเธอก็ไม่ใช่อาหารจะซื้อขายก็ง่าย เพียงชอบใจก็ซื้อได้ ไม่ต้องรอคิว
นอกจากนี้ ก็มีการตั้งขายที่ตลาดนัดตามที่ต่างๆ และสถานที่ที่คนนิยมสินค้าทำมือ เช่น สุขุมวิท ที่มีชาวต่างชาติเยอะ แต่ที่ที่ขายประจำ คือ ตลาดรุ่งเจริญ ริมถนนสาธุประดิษฐ์
สุชาดา กล่าวว่า อย่างไรก็ตามในเรื่องการขายจะไม่ตั้งเป้าว่าวันนี้ต้องขายได้เท่านั้นเท่านี้ แต่ที่หวังก็คืออยากให้ลูกค้าเดินตรงมาที่แผงเพื่อชมสินค้าก่อน เพราะเธอคิดในแง่บวกว่าถ้าลูกค้าไม่ซื้อวันนี้วันหน้าก็อาจจะซื้อ
“
ลูกค้ายังไม่ซื้อก็ไม่เป็นไร เพราะสิ่งที่อยากได้ก็คือคำแนะนำและคำติชมจากลูกค้า เพื่อจะได้นำไปปรับปรุงแก้ไขให้ดีเป็นที่ถูกใจลูกค้าต่อไป แต่ว่าลูกค้าส่วนใหญ่มักจะชมว่าของเราสวย เก๋ น่ารักดี และราคาก็รับได้”ทุกวันนี้สุชาดาพยายามที่จะทำสินค้าใหม่ๆ ที่มีความหลากหลายออกมาวางขายเพื่อให้ลูกค้าซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงทั้งวัยรุ่นและวัยกลางคนได้เลือกซื้อมากขึ้น
“
ลูกค้าที่เดินมาที่แผงสินค้าของเธอส่วนใหญ่เมื่อดูสินค้าจนพอใจแล้ว จะควักเงินซื้อเกือบทุกราย น้อยนักที่จะไม่ซื้อ” เธอกล่าวทิ้งท้ายอย่างมีความสุข






