บรรลุธรรมหลังเชือด

ในสมัยพระพุทธเจ้ามีพระรูปหนึ่งเบื่อหน่ายตัวเองที่มีโรคประจำตัว

โดย...อ.ตุ้ย วรธรรม 

จนต้องคิดฆ่าตัวตายด้วยการใช้มีดโกนเฉือนคอหอยจนล้มฟุบ แต่ไม่น่าเชื่อว่าจะสำเร็จอรหัตผลปิดประตูอบายได้เฉียดฉิว

เกริ่นเรื่องนี้ขึ้นมาไม่ได้บอกว่าการฆ่าตัวตายเป็นความอัศจรรย์พันลึก แต่เป็นความสลดหดหู่และสังเวชใจด้วยซ้ำ เพราะไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะพึงกระทำ และใครก็อย่าคิดทำ แล้วถ้าใครทำก็อย่าได้ถือเอาเป็นเยี่ยงอย่าง

ในทางศาสนาการปลิดชีพตัวเองมี “ทุคติ” เป็นที่หวังแน่นอน หมายถึง ถ้าฆ่าตัวตายก็อย่าเพิ่งหวังสุคติภูมิ เพราะที่ที่จะต้องไปหลังตายก่อนที่ใดคือทุคติภูมิแน่นอน

ในสมัยพระพุทธเจ้าพระรูปที่ทำสิ่งที่ใครๆ คาดไม่ถึงด้วยการปลิดชีพตัวเองโดยการใช้มีดโกนอันคมกริบเฉือนลำคอตัวเอง คือ “พระโคธิกะ”

น่าสนใจว่า พระรูปนี้ทำความเพียรจนได้ฌานสมาบัติ แต่เนื่องจากมีโรคประจำตัวบางอย่างคอยเป็นอุปสรรค จึงทำความเพียรสูงขึ้นไปกว่านั้นไม่ได้ จะทำโรคก็กำเริบก็เลยเสื่อมจากฌาน

ได้เพียงฌานแล้วก็เกิดเสื่อมจากฌาน ได้แล้วเสื่อมๆ เป็นอย่างนี้อยู่ 6 ครั้ง 6 ครา ทำให้ท่านเกิดความนึกคิดขึ้นว่า

ถ้าชีวิตดับไปในขณะอยู่ในฌานจะดีกว่าตอนฌานเสื่อมแล้ว จึงตัดสินใจจะปลิดชีวิตตัวเองด้วยการเอามีดโกนเชือดคอ

เมื่อคิดก็เตรียมมีดโกนไว้

ขอบอกว่า ความคิดของท่านโคธิกะเป็นการคิดด้วยอำนาจของโมหะ จึงไม่ใช่ความคิดที่ถูกต้อง แต่ก็ต้องยอมรับว่าท่านไม่ใช่อริยบุคคล ไม่ใช่อรหันต์ แต่เป็นปุถุชนจึงคิดถึงการฆ่าตัวตาย

แล้วท่านเชือดคอเวลาไหน

เพราะตอนที่ท่านอยู่ในฌาน (หมายถึงเข้าฌานแล้ว) ไม่มีทางที่จะทำอัตวินิบาตได้ เพราะจิตที่เข้าจตุตถฌานแล้วจะปล่อยวางอารมณ์ภายนอกทั้งหมด อาการของจิตตอนนั้นมีเพียงสองสถาน คือ มีความสุขมากกับเอกัคคตา (แน่วแน่) เท่านั้น

ทางเดียวที่จะปฏิบัติการเชือดคอได้ คือ หลังออกจากฌานไปแล้ว

ความจริงกท่านโคธิกะมักประสบปัญหาตลอดที่เมื่อได้ฌานแล้วไม่สามารถทำความเพียรให้บรรลุธรรมชั้นหนึ่งชั้นใดได้ ก็เพราะโรคประจำตัวกำเริบ

แน่นอนเมื่อท่านออกจากฌานแล้ว โลภ โกรธ หลงยังมี ท่านจึงหยิบเอามีดโกนขึ้นมาเฉือนคอตัวเองจนล้มฟุบลงบนเตียง คอเป็นแผลเหวอะหวะ เลือดไหลไม่หยุด

อาการของท่านเวลานั้นต้องบอกว่าโคม่าสากรรจ์เหลือเกิน ที่สุดของที่สุดแล้ว ถ้าพูดภาษาชาวบ้านไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต เพราะเชือดคอหอยอย่างนั้น แต่ก็ต้องไม่ลืมว่าปาฏิหาริย์เกิดขึ้นได้เสมอ

ทั้งนี้ เพราะการเชือดคอ ใช่ว่าจะทำให้ท่านขาดใจตายในทันที เพราะวินาทีสั้นๆ หลังเชือดแล้วท่านสามารถกำหนดจิตเข้าสู่สมาธิได้เร็วมากอย่างไม่น่าเชื่อ

และคราวนี้โรคไม่รบกวนด้วย เนื่องจากความห่วงใยในร่างกายของท่านไม่มีแล้ว จึงสามารถทำสมาธิได้แน่วแน่กว่าเดิมจนก้าวขึ้นสู่วิปัสสนาและได้บรรลุอรหัตผล กระทั่งเป็นพระอรหันต์โดยสมบูรณ์จึงได้ปรินิพพาน (ตาย) ในที่สุด

น่าสนใจว่า หากท่านไม่สามารถกำหนดจิตเข้าสู่สมาธิเจริญวิปัสสนาแล้วบรรลุอรหัตผลได้ เมื่อตายแล้วจะต้องไปทุคติภูมิแน่นอน แต่เมื่อปรินิพพานจึงเป็นการปิดประตูนรกหรือแม้แต่สวรรค์ถาวร เพราะท่านจะไม่กลับมาเวียนว่ายตายเกิดอีกต่อไป

ทำให้มารที่คอยขัดขวางไม่ให้ท่านเจริญวิปัสสนามาตลอดเวลาที่ผ่านมาต้องผิดหวัง เพราะค้นหาดวงวิญญาณของท่านที่ไหนๆ ก็หาไปไม่เจอ นั่นก็เพราะว่าท่านไม่เกิดอีกแล้วนั่นเอง

ไม่น่าเชื่อว่าท่านรอดพ้นอบายภูมิได้เฉียดฉิว และไม่น่าเชื่อว่าวินาทีสั้นๆ จะทำให้ท่านเข้าถึงโลกุตระได้แบบเซอร์ไพรส์ยิ่งกว่าปาฏิหาริย์

วินาทีเดียวก็มีค่ามหาศาล เป็นคนจึงไม่ควรประมาทในเวลา