พักความคิดหยุดจิตไว้ที่ธรรม (ตอน ๒)

ปุจฉา : เรียนถามพระคุณเจ้าว่า สิ่งที่ปรากฏเกิดขึ้นแก่โยมนี้เป็นการปรุงแต่งของจิตหรือไม่

โดย..พระอาจารย์อารยะวังโส 

แล้วจะแก้ไขอย่างไรให้ได้รับประโยชน์สูงสุด เมื่อเข้าพรรษาปีที่แล้ว ๒๕๕๓ โยมมีความตั้งใจว่าจะทำวัตรเย็นตลอดพรรษา ปรากฏว่าตั้งแต่เข้าพรรษาเป็นต้นไปทุกๆ ตี ๒ ของทุกคืน โยมจะได้ยินเสียงสวดมนต์ ตี ๒ตี ๔ เสียงนั้นจะดังก็ไม่ดัง จะเบาก็ไม่เบา ลุกขึ้นมาหาต้นเสียงปลายเสียงไม่เจอ และเสียงนั้นทำให้โยมนอนไม่หลับ หลับไม่ลงตลอด ๓ เดือน (โยมเป็นโรคตับอักเสบ B ถ้านอนไม่เพียงพอ ตอนเช้าจะเป็นไข้ตัวร้อน) พอออกพรรษาเสียงนั้นก็หายไป แม้โยมจะสวดมนต์บางครั้งบางคราวก็ไม่ปรากฏเสียงนั้นอีก แล้วระยะนี้โยมก็เริ่มได้ยินเสียงสวดมนต์อีกแล้วเป็นเวลาเดิมๆ ถึงแม้จะไปนอนต่างจังหวัดก็ได้ยินเหมือนเดิม (อาจจะเพราะใกล้เข้าพรรษาก็ได้) จึงน้อมกราบพระอาจารย์ช่วยชี้แจงธรรมตามควรด้วยเถิด

กราบนมัสการด้วยความเคารพยิ่ง

(ขอไม่เอ่ยนาม)/เจริญนคร คลองสาน กรุงเทพฯ

“ชาวพุทธกลุ่มนักปฏิบัติหวังความพ้นทุกข์ บางพวกชอบโอ้อวดอุตริ อวดอ้างสรรพคุณของหลวงพ่อกู แข่งขันกันจนเกิดลัทธิบ้าๆ บอๆ ด้วยทิฐิวิบัติที่ว่า ...ต้องหลวงพ่อกูซิ ถึงจะแน่... หลวงพ่อมึงสู้หลวงพ่อกูไม่ได้หรอก... หลวงพ่อกูนี่นำพวกสาวกไปเฝ้าพระพุทธเจ้าได้นะ เพียงแต่จ่ายค่าน้ำร้อนน้ำชาเสียหน่อย ก็จะได้ไปแดนนิพพานกันแล้วโว้ย!!”

วิสัชนา : นักปฏิบัติธรรมจึงต้องมีสติ ยั้งคิด... สัมปชัญญะ ยั้งทำ... หมายถึง ความรู้ระลึกชอบ ประกอบการกระทำอันถูกต้องโดยธรรม จนเกิดปัญญารู้เท่า มีสติรู้ทันผัสสะ เพื่อการรู้ละทันผัสสะโง่ทั้งปวง ก็จะดับได้ซึ่งอวิชชา อันเป็นไปตามหลักการเกิดดับของกระแสธรรม...

ผัสสะโง่ หรือ “อวิชชาผัสสะ” นั้นเป็นปัจจัยให้เกิดเวทนา และสืบเนื่องจากเวทนาจึงเป็นปัจจัยให้เกิดตัณหา เมื่อตัณหาเกิด ความกำเนิดแห่งทุกข์ย่อมมี เพราะอุปาทานย่อมปรากฏด้วยตัณหาเป็นปัจจัย ซึ่งจะก่อกระแสปัจจัยสัมพันธ์ให้เกิดภพ ชาติ ชรา มรณะ อันมีความทุกข์เป็นที่สุด สัตว์ทั้งหลายจึงประกอบอยู่กับความทุกข์ด้วยประการฉะนี้... นี่เป็นหลักสายเกิด (สมุทวาร) ความทุกข์ในกระแสปฏิจจสมุปบาทอีกกระแสหนึ่งที่น่าสนใจพิจารณา

ดังนั้น การที่จะเข้าถึงธรรมที่แท้จริงนั้น ก็คงจะต้องรู้จักพิจารณาให้ประณีตแยบคายกับสภาวธรรมทั้งหลายที่ปรากฏเกิดขึ้น โดยการรู้จักพิจารณาสืบสาวหาเหตุปัจจัย สอบสวนจากผลไปหาเหตุ และไล่เรียงจากเหตุมาหาผล จนพบเห็นความจริง รู้เท่าทันความเป็นธรรมดาของสังขารธรรมทั้งหลายว่าเป็นเช่นนี้เอง... นั่นหมายถึง การเข้าถึงตัวกฎอิทัปปัจจยตา!! ซึ่งเป็นการเข้าถึงความจริงขั้นสูงสุดในพระพุทธศาสนา เพื่อการรู้แจ้งในอริยสัจที่พระพุทธองค์ทรงสั่งสอนไว้ดีแล้ว

การเข้าถึงความจริงขั้นสูงสุด จะทำให้จิตของเราสงบจากความปรุงแต่ง หรือระงับสังขารได้ หมายถึง การเข้าถึงความสุขในธรรมอย่างแท้จริง ดังพระบาลีประโยคที่ว่า เตสัง วู ปสโม สุโข แปลว่า การเข้าไปสงบระงับของสังขารได้นั้นเป็นสุขอย่างยิ่ง... ซึ่งนั่นหมายถึง หลักปฏิบัติอันถูกต้องในพระพุทธศาสนา ที่สะท้อนออกมาจากพระบาลีดังกล่าวว่า การเรียนรู้หรือปฏิบัติธรรมอันถูกต้องนั้นจึงจะต้องนำไปสู่การระงับความปรุงแต่ง หรือการหยุดความคิดนึกให้ได้ มิใช่คิดนึกปรุงแต่งไปตามสภาวธรรมจนเกิดผัสสะโง่ (อวิชชาผัสสะ)

เป็นปัจจัยนำไปสู่ความทุกข์ไม่รู้จบ...ไม่รู้สิ้นในทุกจิตวิถี หรือทุกขณะจิต จนในที่สุดนักปฏิบัติจำนวนไม่น้อยออกอาการเพี้ยน หลงตน สร้างอัตตสัญญาใหญ่โตยิ่งเข้าไปอีก มึนเมาไม่รู้จบไม่รู้สิ้น เหมือนนักปฏิบัติบางสำนักที่ชอบอวดอ้างว่า ฉันดี ฉันเก่ง หลวงพ่อฉันวิเศษ เขตวัดฉันเป็นเลิศ จนปิดบังพระพุทธเจ้า บดบังพระธรรม กำบังพระสงฆ์ไว้ มิให้รู้ ไม่ให้เห็น ไม่ให้เข้าถึง ด้วยกลายเป็นลัทธิอาจารวาท ยกวาทะของครูอาจารย์แห่งตนเป็นใหญ่

ดังเช่นที่ปรากฏในประเทศไทยยุคนี้ ที่ชาวพุทธกลุ่มนักปฏิบัติหวังความพ้นทุกข์ บางพวกชอบโอ้อวดอุตริ อวดอ้างสรรพคุณของหลวงพ่อกู แข่งขันกันจนเกิดลัทธิบ้าๆ บอๆ ด้วยทิฐิวิบัติที่ว่า...ต้องหลวงพ่อกูซิ ถึงจะแน่...หลวงพ่อมึงสู้หลวงพ่อกูไม่ได้หรอก หลวงพ่อกูนี่นำพวกสาวกไปเฝ้าพระพุทธเจ้าได้นะ เพียงแต่จ่ายค่าน้ำร้อนน้ำชาหน่อย ก็จะได้ไปแดนนิพพานกันแล้วโว้ย!! หลวงพ่อกูสุดยอดที่สุดแห่งหลวงพ่อทั้งปวง มาเป็นสาวกเสียดีๆ จะได้ไม่ลำบากทีหลัง เข้าก่อนจ่ายน้อย... เข้ามาทีหลังจ่ายมาก... เดี๋ยวจะหาว่าไม่บอกกัน... นี่เป็นเรื่องจริงที่ปรากฏในสังคมปัจจุบัน น่าสนใจศึกษาว่าทำไมเป็นเช่นนั้น... หรือเรื่องเช่นนี้เกิดได้อย่างไร...

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้