ขออีกยก

ว่าไปแล้ว มนุษย์ทุกคนมี “พลังพิเศษ” ซ่อนอยู่ในตัวตน เพียงแต่เราไม่รู้วิธีการดึงพลังเหล่านั้นออกมาใช้....

โดย...ชัยฤทธิ์ ยนเปี่ยม

ผมไม่ได้เป็นคนชอบวิ่ง... แต่บังคับตัวเองให้ต้องวิ่งสม่ำเสมอ อาทิตย์หนึ่งอย่างน้อย 2 ครั้ง ครั้งละ 30-40 นาที เพื่อต่อสู้กับโรคภูมิแพ้อากาศ คัดจมูก หายใจไม่ออกที่เป็นเรื้อรัง จนหลายครั้งเกือบหมดแรงเอาดื้อๆ

หาหมอกี่ครั้ง ก็บอกว่า โรคนี้ไม่หายขาดเป็นกันทั่วเมือง พักผ่อนให้เพียงพอวันละ 8-10 ชั่วโมง เลิกกินของมัน กินอาหารครบ 5 หมู่ อยู่ในที่อากาศสะอาดปลอดโปร่ง และต้องออกกำลังกายวันละ 30 นาทีเป็นอย่างน้อย

การกินยาปฏิชีวนะอาจหายเป็นพักๆ แต่ไม่ยั่งยืน

จนวันหนึ่งตัดสินใจเด็ดขาด ต้องออกกำลังกายอย่างจริงจัง ไม่เอาแล้วที่ว่า “จะทำๆ” ถ้าไม่ลงมือ ก็หอบเพลีย อยู่อย่างนี้

เหตุที่เลือกวิ่งเพราะเป็นการออกกำลังกายที่สะดวก ง่าย และประหยัด หารองเท้าคู่เดียว มีที่โล่ง หรือจะรอบหมู่บ้านก็วิ่งได้

จะตื่นเช้า หรือกลับบ้านหลังเลิกงานได้หมด

อุปกรณ์ไม่เท่าไร สำคัญอยู่ที่ใจ

ใจต้องแน่วเน่ เพราะการวิ่ง เป็นการต่อสู้กับตัวเองล้วนๆ

ต่างจากการเตะฟุตบอล ถ้าเหนื่อย วิ่งไม่ไหว อย่างมากเพื่อนก็เหน็บ แล้วก็ออกไปพักเปลี่ยนตัวข้างสนาม

ตอนวิ่งแรกๆ เหนื่อยท้อเป็นที่สุด บางคนได้รอบเดียว หรือแค่ 5 นาทีก็โยนผ้า และไม่เอาอีกแล้วกับการวิ่งในชีวิตนี้

มันอืด ไม่สนุก แถมวิ่งคนเดียว ขาดเพื่อนร่วมใจและไร้คู่แข่ง

การวิ่งยุคใหม่เลยต้องมีอุปกรณ์ช่วยสร้างบรรยากาศเอนเตอร์เทน พร้อมดนตรีประกอบกระตุ้นจังหวะหัวใจให้ครึกครื้น

แต่การริเริ่มเรื่องใหม่ๆ มักพบอุปสรรคเสมอ จากความไม่ชิน

การวิ่ง ไม่ต้องใช้ทักษะอะไรมากมาย นอกจาก “หัวใจ”

ถ้าใจแพ้ตั้งแต่คิด ก็แพ้ตั้งแต่ก่อนลงมือ แต่ถ้าคิดบวกว่า เราต้องทำได้ ก็มีแรงฮึดสู้

อุปสรรคของการวิ่งในช่วงแรก เป็นปัญหาจากสภาพร่างกาย เมื่อไม่ค่อยใช้มัน สนิมจะเกาะหนาเกรอะ

การออกกำลังกายทุกชนิด ไม่ได้เห็นผลทันตาในวันนี้พรุ่งนี้ กว่ากล้ามเนื้อจะกระชับ กว่าไขมันจะลด กว่าหน้าท้องจะยุบ กว่าหายใจจะคล่อง ปลอดจากภูมิแพ้ อาจใช้เวลาหลายเดือน บางคนถ้าไม่ทำต่อเนื่องก็เป็นปี

ไม่ต่างจากการลงมือทำอะไรบางอย่าง จะปีนให้ถึงยอดทั้งที ก็ซำแฮกไปหลายยก

บางคนท้อ เลยเลิกดื้อๆ กลางคัน

แต่ถ้าเราเริ่มทลายสนิมออกจากกายได้ก็เริ่มมีแรงใจที่จะลุยต่อ

ปัญหาจึงอาจไม่ใช่เรื่องสภาพร่างกาย แต่อยู่ที่จิตใจเรามากกว่า ใครแกร่ง เด็ดเดี่ยว อดทนมากกว่ากัน นั่นแหละผู้ชนะ

ว่าไปแล้ว มนุษย์ทุกคนมี “พลังพิเศษ” ซ่อนอยู่ในตัวตน เพียงแต่เราไม่รู้วิธีการดึงพลังเหล่านั้นออกมาใช้

พลังพิเศษที่เราเคยเห็น จนแทบไม่เชื่อว่าจะเกิดขึ้นได้จริง กับภาพข่าวไฟไหม้บ้านเรือนอาคาร ที่หลายคนสามารถยกทีวี ตู้เย็น ของใหญ่ๆ ออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์

นั่นคือแรงกดดันใน “ภาวะคับขัน” ที่เรามักจะมีพลังพิสดารคอยขับสู้กับมันจนชนะ

แต่ใน “ภาวะปกติ” การที่เราจะวิ่งไปสู่เป้าหมายนั้นได้ ถ้าใจไม่เข้มแข็งพอ ก็ต้องสร้างจินตนาการบางอย่างขึ้น

บางคนชอบสร้างฉากทัศน์ว่า กำลังถูกศัตรูคอยไล่ล่า ถ้าไม่สู้ ก็ไม่มีทางเลือกอื่น นั่นคือ แพ้และตาย!

เวลาเราวิ่ง ห้วงสำคัญ คือ ช่วงสุดท้ายที่ใจและกายพร้อมโยนผ้าขาว ขาเริ่มตึง ใจเริ่มถอด บ่นกับตัวเอง “เหนื่อยหว่ะ ...พอเหอะ”

จินตนาการใหม่จึงถูกยัดเข้าไปในสมองอย่างรวดเร็วเหมือนใส่ซอฟต์แวร์ในคอมพิวเตอร์เพื่อรันโปรแกรมให้เกิดแรงฮึดอีกก๊อก

บางคนมีเทคนิค ไม่คิดยาวว่า ต้องวิ่ง 30 นาที 30 รอบ เพราะมันอาจทำให้เราท้อก่อนทำ เอาแค่ “ขออีกรอบ” ถ้าผ่านไปได้อีกรอบ ก็คิดเพิ่ม ขออีกรอบเป็น รอบสุดท้ายๆๆ

จาก 10 เป็น 15 และเป็น 20 จนถึงเป้าหมาย 30 บางทีอาจทะลุเป้าก็ได้

ผมชอบสร้างภาพเล็กๆ เป็นการปะทะกันระหว่าง เทพกับมาร

เปรียบตัวเราเป็นเทพ ที่มารกำลังคุกคามด้วยวิธีต่างๆ เราต้องไม่ยอมแพ้ งัดกลยุทธ์ทุกอย่างมาสู้กับมันในภาวะเลือดเข้าตา

ฉากสู้รบครั้งนั้นมันดุเดือดเลือดพล่าน และรบกันยาว ทั้งที่เวลาวิ่งจริงให้ถึง “อีกรอบสุดท้าย” นั้นช่างสั้นมาก

บางครั้งก็สร้าง จินตนาการ การระเบิดของไขมันหน้าท้อง ยิ่งวิ่งมันยิ่งถูกเผาผลาญเป็นจุณ ยิ่งมันกรีดร้องทุรนทุรายดังแค่ไหน ก็ยิ่งสะใจผมมาก และเป็นพลังพิเศษ สั่งการให้เท้าวิ่งต่อได้อีกหลายรอบ

และหลายครั้งในสถานการณ์ “ขออีกรอบ” ก็จะนึกถึง ปอดที่ขยายใหญ่ขึ้น รูจมูกกำลังถูกชะล้างอย่างรุนแรง หายใจคล่องขึ้น ไม่ติดขัด และท่องในใจ “ข้าต้องไม่แพ้เหมือนภูมิแพ้”

ถ้าหยุดรอบนี้ ก็ไม่รู้จะได้วิ่งอีกเมื่อไร งั้นขอต่ออีกรอบ

ไหนๆ เวลาพร้อม กายพร้อม และใจพร้อม เป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว ก็ต้องจัดให้หนัก เอาให้เต็ม สมกับความพร้อม|ทั้งหลาย

วิ่งครั้งแรกไม่สำคัญว่าจะได้กี่รอบ แต่ถ้าเริ่มชนะใจตัวเอง ความสำเร็จอยู่ไม่ไกล

ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ โดยเฉพาะความสำเร็จและชัยชนะ หลายคนฝันอยากทำนั้นทำนี้ แต่มีกี่คนที่ลงมือทำ

ขอให้ได้ทำก่อน สมหวังหรือไม่ ไม่เป็นไร อย่างน้อยจงภูมิใจที่ได้พยายามเอาชนะใจตัวเอง

ลองวิ่งดูอีกยก... ไม่มีขาดทุนและคำว่า “แพ้” สำหรับความตั้งใจ