ศ.ดร.ณัชชา พันธุ์เจริญ ‘ทำไป พักไป’ ในชีวิตหลังเกษียณ

  • วันที่ 06 พ.ค. 2560 เวลา 11:10 น.

ศ.ดร.ณัชชา พันธุ์เจริญ ‘ทำไป พักไป’ ในชีวิตหลังเกษียณ

โดย...วรธาร

 ศ.ดร.ณัชชา พันธุ์เจริญ อาจารย์สอนดนตรีที่คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นที่รู้จักผ่านหนังสือ 25 เล่ม ที่เขียนเผยแพร่อย่างกว้างขวาง และผ่านเสียงเปียโนเพลงไทยอันไพเราะที่บรรเลง

 ตลอดชั่วชีวิตที่ผ่านมา ศ.ดร.ณัชชา สรรค์สร้างผลงานชั้นยอดที่เป็นต้นแบบจนเป็นที่ยอมรับในวงการอุดมศึกษาของประเทศ

 แน่นอนว่า การทำงานหนักมาตั้งแต่วัยเรียนจนถึงวัยทำงาน ในปีนี้ถึงจะมีอายุครบ 59 ปี และในปีหน้าจะมีอายุครบ 60 ปี ได้วางแผนชีวิตหลังเกษียณอย่างไร? ทำงานต่อไปหรือหยุดทำงาน หรือตั้งใจจะทำอะไร?

 “ดิฉันคิดไม่ออกว่าตั้งใจจะทำอะไรหลังเกษียณ คงเหมือนชีวิตที่ผ่านมาก็ไม่เคยวางแผน อยากทำอะไรก็ทำ ชอบอะไรก็ทำ ไม่ชอบก็ไม่ทำ เผอิญสิ่งที่ดิฉันชอบเป็นสิ่งที่ส่งเสริมให้ดิฉันเจริญก้าวหน้า สมัยเป็นนักเรียนก็ชอบเรียนหนังสือ ต่อมาในวัยทำงานก็ชอบทำงาน ชอบสอนหนังสือ ชอบเขียนหนังสือ ในชีวิตไม่เคยคิดว่าตัวเองขาดอะไรนะคะ เพราะได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบแล้ว

 “ดิฉันรักงานดนตรี รักงานศิลปะ รักงานหนังสือ รักชีวิตในมหาวิทยาลัย รักสังคมวิชาการ ดิฉันก็ได้สัมผัสครบหมดทุกอย่างแล้ว หลังเกษียณก็จะทำงานเหมือนเดิมต่อไป เพราะคงไม่อยากทิ้งสิ่งที่เรารักไปทำอย่างอื่น งานที่ดิฉันทำไม่จำเป็นต้องมีสถานที่ทำงานเป็นกิจจะลักษณะ อยู่บ้านก็ทำได้ บรรยากาศที่บ้านดีกว่าด้วยซ้ำ ได้ดูแลบ้านด้วย เพียงแต่จะทำช้าลงตามสังขาร ไม่หมกมุ่นมากเกินไป เรียกว่า 'ทำไป พักไป' น่าจะเป็นชีวิตหลังเกษียณของดิฉันค่ะ"

 ศ.ดร.ณัชชา บอกว่าในอนาคตอาจจัดเวลาเดินทางท่องเที่ยวบ้าง ปีละครั้งสองครั้ง ต่างจังหวัดบ้าง ต่างประเทศบ้าง แต่เที่ยวแบบเหมาะกับวัย ทำทุกอย่างช้าๆ ไม่เสี่ยง เลือกไปในที่ที่มีสิ่งที่เราพอใจ ดนตรี ศิลปะ อาหาร ต้นไม้ใบหญ้า อากาศ ช็อปปิ้ง เป็นต้น

 "ปีหน้าจะประเดิมวัย 60 ด้วยการไปเที่ยวปารีสกับเพื่อนสนิท”

 เป็นอาจารย์มาถึง 34 ปี บารมีที่สั่งสมมาจนถึงวัยเกษียณ ทำให้อาจารย์รุ่นใหม่มองว่า ศ.ดร.ณัชชา เป็นที่พึ่งได้ เป็นหลักให้อาจารย์ดนตรีทั่วประเทศ ทั้งเรื่องการสอนหนังสือ การเขียนหนังสือ การทำวิจัยสร้างสรรค์ การสร้างผลงานทางวิชาการในรูปแบบต่างๆ

 “สุดท้ายของคุณค่ามนุษย์ ก็คือ คุณสามารถช่วยส่วนรวมได้แค่ไหน คุณสร้างคุณประโยชน์ให้ส่วนรวมมากน้อยเพียงใด ถ้าถามว่าดิฉันอยากต่ออายุราชการหรือไม่? ดิฉันคิดว่าหน่วยงานควรตอบคำถามนี้มากกว่า คนอย่างดิฉันจะมีประโยชน์กับภาควิชาต่อไปหรือไม่ ดิฉันคิดเสมอว่าถ้าไม่มีเราเขาก็อยู่กันได้ ดิฉันคงไม่ดิ้นรนอยากต่อสัญญาจ้างเพียงเพราะเสียดายเงินเดือน

 “หลังเกษียณมีอะไรให้ทำอีกมาก วันนี้ก็คิดว่าจะทำงานเขียนหนังสือกับงานเปียโนเพลงไทยต่อไป แต่วันหน้าถ้าเกิดเบื่อขึ้นมา ก็จะเลิกทำ พอแก่ตัวแล้วดิฉันอาจอยากทำอย่างอื่นก็ได้ อะไรก็ไม่แน่ไม่นอนค่ะ ขอให้ทำแล้วมีความสุข ที่สำคัญคือต้อง 'ทำไป พักไป' เพื่อสุขภาพ”

ข่าวอื่นๆ