"ต้อนรับน้องใหม่"

"กริช อึ้งวิฑูรสถิตย์" ขอนุญาตเรียนเชิญทุกท่านต้อนรับน้องใหม่ คอลัมน์ "ขุมทรัพย์ชายแดนไทย"ใน "โพสต์ทูเดย์ออนไลน์ โฉมใหม่"

****************************************

คอลัมน์ ขุมทรัพย์ชายแดนไทย" โดย กริช อึ้งวิฑูรสถิตย์

สวัสดีครับท่านผู้อ่านทั้งแฟนคลับเก่าใหม่ทุกท่าน ผมใคร่ขออนุญาตเรียนเชิญทุกท่านมา “ต้อนรับน้องใหม่” ร่วมกันกับผมนะครับ น้องใหม่ที่ว่านี้คือ “โพสต์ทูเดย์ออนไลน์ โฉมใหม่” ที่มาเปิดศักราชใหม่ด้วยการปรับปรุงตัวเอง เพื่อรองรับหนังสือพิมพ์หลังจากที่ได้ปิดตัวไป ให้มีสีสรรมากขึ้น บางท่านที่เพิ่งจะมาติดตามก็ขอให้อดทนกันหน่อย อาจจะหาคอลัมน์ผมยากสักนิด แต่บางท่านที่เคยเปิดอ่านมาก่อน ก็จะไม่ยาก ผมเชื่อว่าหลายๆท่านคงจะเคยเปิดอ่านมาก่อนแล้วนะครับ เพราะแฟนคลับที่ติดตามคอลัมน์ผมที่มีมากที่สุด มีถึง 58,677 ท่าน ไม่ผิดครับท่านไม่ได้ตาฝาดไป ห้าหมื่นแปดพันหกร้อยเจ็ดสิบเจ็ดท่าน ซึ่งไม่น้อยเลยครับ ผมจึงเกิดความรู้สึกดีใจมาก ที่ท่านบก.วุฒิ ได้ไลน์มาบอกให้ผมอย่าหยุดเขียน เขียนมาลงที่โพสต์ทูเดย์ออนไลน์นี่แหละครับ

ท่านที่มาใหม่หรือยังไม่ได้ไปเปิดดูในโพสต์ทูเดย์ออนไลน์ ขอให้ท่านเปิดไปที่ www.posttoday.com หน้าจอขึ้นหน้าแรก ท่านก็สามารถเลือกอ่านข่าวสารอื่นๆไปก่อน พอหมดที่อ่านแล้ว ก็กดมาที่ AEC เลยนะครับ แล้วหน้าจอก็จะปรากฏเป็นรูป “ ส่องเทรนด์ เศรษฐกิจ อาเซียน” แล้วท่านก็จะพบกับธงชาติของประเทศอาเซียนสิบประเทศเรียงกันเป็นสองแถว ท่านกดไปที่ประเทศใหนก็จะมีข่าวของประเทศนั้นๆปรากฏขึ้น ให้ท่านลองกดไปที่ธงชาติประเทศเมียนมา อับดับสุดท้ายเลยครับ คราวนี้จะพบข่าวและคอลัมน์ของเมียนมาปรากฏขึ้น มีให้ท่านเลือกอ่าน “ล่าสุด” กับ “คนอ่านมากสุด” คราวนี้ท่านก็จะพบกับผมได้เลยครับ เห็นมั้ยละ บอกแล้วไม่ยากเลย เรายังสามารถที่จะอ่านข่าวหรือคอลัมน์ย้อนหลังไปได้อีกครับ สามารถเลือกอ่านหนังสือพิมพ์หรือข่าวสารที่เราลืมอ่าน ไม่ทันอ่าน ไม่ว่างที่จะอ่าน หรือสารพัดจิปาถะเหตุผลที่ไม่ได้อ่าน กลับมาอ่านได้อีกตลอดเวลาที่เราอยากอ่าน นี่คือข้อดีของ “น้องใหม่” ที่เรากำลังดีใจที่ได้มาร่วมกันต้อนรับน้องใหม่ไงครับ

คราวนี้เรามาว่ากันเรื่องขุมทรัพย์ชายแดนไทยกันต่อเลยนะครับ หลังจากที่เราได้อำลากันไปแล้วเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ตอนนี้เรามาว่ากันใหม่ในออนไลน์นี่แหละครับ ในสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมาเราได้ยินได้ฟังข่าวคราวเกี่ยวกับประเทศเพื่อนบ้านหลากหลายข่าวมาก เรื่องหนึ่งคือเรื่องการเปิดใช้สะพานแห่งที่สองของอำเภอแม่สอด จังหวัดตาก ที่เชื่อมต่อไปยังเมืองเมียวดี รัฐกระหยิ่นหรือกระเหรี่ยง ซึ่งท่านนายกรัฐมนตรีของไทย พล.อ. ประยุทธ จันทร์โอชาและท่านผู้นำของเมียนมา ออง ซาน ซูจี ได้ร่วมกันไปเปิดสะพานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็มีเสียงสอบถามผมมาว่า การค้าที่เราคาดว่าจะเพิ่มมากขึ้นนั้นเพิ่มขึ้นจริงหรือไม่? ผมก็ต้องตอบไปแบบกำปั้นทุบดินว่า ต้องถามทางกรมศุลกากรไทยแหละครับ ว่าตัวเลขเพิ่มมากน้อยเพียงใด เพียงแต่ว่าปัจจุบันนี้ยังไม่มีการเปิดใช้เลยครับ มีแต่เพียงพิธีเปิดเท่านั้น ไม่ได้มีการใช้จริง คงต้องรอดูอีกสักพักครับ อาจจะมีการให้ใช้จริงในเดือนหน้าก็ได้ แล้วถึงจะมองออกว่าเป็นอย่างไร แต่ตามประสบการณ์ของผม เราอาจจะลองไปเปรียบเทียบกับด่านเชียงของ ด่านมุกดาหารหรือด่านแม่สาย ก็พอจะอนุโลมมาประมาณการได้ครับว่าเป็นอย่างไร พอทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง ผมคิดว่าถ้าจะให้ตัวเลขส่งออกเพิ่มขึ้นได้ ต้องมีตัวช่วยอีกนิด ก็อาจจะทำให้เครื่องยนต์ทางเศรษฐกิจติดได้ จะทำให้ไปโลดเลยแหละครับ

สิ่งหนึ่งที่ต้องคำนึงถึงต่อไปคือ ตอนนี้เราได้แก้ไขปัญหาต้นทางที่เคยแออัดบนสะพานแห่งแรก ทำให้ส่งสินค้าข้ามแดนได้น้อยแล้วเสร็จ ต่อไปเราควรคิดต่อว่า เราจะทำอย่างไรให้สินค้าของเราเข้าไปถึงย่างกุ้งได้มากขึ้น ซึ่งก็หมายถึงปลายท่อต้องทะลุทะลวง จึงจะทำให้สินค้าค่อยคล่องๆขึ้น นี่คือภาระกิจแรกเท่านั้นครับ ผมมักจะสอนพนักงาน ลูกหลานและลูกศิษย์ทั้งหลายว่า เรานำสินค้าเข้าไปในร้านค้าหรือขึ้นชั้นวางของขายได้ อย่าคิดว่าประสบความสำเร็จแล้ว นี่แค่ 25%ของความสำเร็จเท่านั้น เราจะทำอย่างไรให้ลูกค้ามาหยิบซื้อสินค้าออกไปจากร้าน ถึงจะเพิ่มความสำเร็จอีก 25% ต่อไปก็จะต้องทำให้ลูกค้าเดินกลับมาซื้อซ้ำอีก นี่ถึงจะเพิ่มอีก 25% ของความสำเร็จ ที่ยากที่สุดคือ 25% สุดท้ายของความสำเร็จ ทำอย่างไรให้ลูกค้าที่เข้ามาหาซื้อสินค้าใหม่อีกครั้ง ภายในร้านมีสินค้าประเภทเดียวกันวางอยู่ในที่เดียวกัน แต่ลูกค้ายังเลือกที่จะหยิบคว้าสินค้าเรา หรือที่เรียกว่า “ Loyal Customers” เปลี่ยนจากลูกค้าธรรมดาทั่วไป ให้เป็นลูกค้าที่ซื่อสัตย์ต่อตัวสินค้า นี่แหละที่สำคัญมากที่สุด

จะเห็นว่าสิ่งที่ทางภาครัฐบาลทั้งสอง ได้ร่วมมือร่วมใจกันทำนั้น เป็นการปูทางให้เอกชนนิดหน่อยเท่านั้นเอง ทางเอกชนหรือผู้ประกอบการต้องหาทางช่วยตัวเองให้มากๆแล้วละครับ ความสำเร็จจึงจะปรากฏครับ