ครบรอบ 1 ปีระเบิดสนามบินบรัสเซลส์ หญิงในภาพเดินทางกลับมาเบลเยียมอีกครั้ง

เหยื่อผู้รอดชีวิตจากเหตุโจมตีเมื่อปีที่ผ่านมา เดินทางกลับมายังกรุงบรัสเซลส์เพื่อร่วมรำลึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น

หลังเกิดเหตุระเบิดฆ่าตัวตายขึ้น 2 ครั้ง Nidhi Chaphekar นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้นของอาคารขาออก ในสนามบินซาเวนเทมของกรุงบรัสเซลส์ เธอกลัวว่าการเคลื่อนไหวอาจส่งผลให้ร่างกายบาดเจ็บหนักขึ้น

ในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมาหลังเกิดเหตุ ภาพถ่ายของเธอถูกเผยแพร่ไปตามหลายสำนักข่าวต่างประเทศ และกลายเป็นภาพจำของเหตุก่อการร้ายที่เกิดขึ้นกับเบลเยียมในวันนั้น

ในวันนี้ (วันพุธที่ 22 มีนาคม) เป็นวันครบรอบเหตุก่อการร้ายในกรุงบรัสเซลส์ ของเบลเยียม ที่ระเบิดโจมตีสนามบิน และสถานีรถไฟใต้ดินส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตรวม 32 คน และอีกกว่า 300 คนได้รับบาดเจ็บ กลุ่มไอเอสออกมาอ้างอยู่เบื้องหลังการโจมตี

Chaphekar และ Rupesh สามีเดินทางกลับมายังเบลเยียมอีกครั้ง 1 ปีหลังเหตุโจมตี

จากในภาพ Chaphekar นั่งร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวอยู่บนม้านั่งของสนามบิน เสื้อสีเหลืองของ Jet Airways ฉีกขาดจากแรงระเบิดเผยให้เห็นบราด้านใน และหน้าท้องของเธอ ที่ศีรษะเลือดกำลังไหลออกมาจากบาดแผล ในวันนั้นหญิงสาวผู้มีอาชีพเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินกำลังเตรียมที่จะเดินทางไปยังเมืองนวร์ก ในรัฐนิวเจอร์ซีย์ ของสหรัฐอเมริกา หลังจากก่อนหน้านี้เธอเพิ่งจะเดินทางมาจากนครมุมไบ

"ฉันเห็นคนจุดชนวนระเบิดฆ่าตัวตาย แต่ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร" เธอกล่าว "มันดูเหมือนมีบางอย่างระเบิดขึ้น ซึ่งในตอนนั้นฉันคิดว่ามันอาจจะเป็นรถเข็นวีลแชร์ที่ใช้แบตเตอรี่"

"หลังเกิดระเบิดขึ้นผู้คนวิ่งกันสับสนอลหม่านไปหมด สถานการณ์สับสนวุ่นวายมากทุกคนพยายามมองหาทางออก มีเสียงคนร้องไห้ และเสียงกรีดร้อง" Chaphekar พยายามมองหาทางออกเช่นกัน เธอรีบตรงไปยังรูปปั้นที่ตั้งอยู่ในอาคารสนามบินขาออก แต่แล้วทันใดนั้นเองระเบิดลูกที่ 2 ก็เกิดขึ้นส่งร่างของเธอปลิวไปไกลหลายเมตร ขาของเธอเจ็บหนัก และเลือดก็ไหลออกมาจากศีรษะ เธอพยายามที่จะขยับตัว แต่อาการบาดเจ็บนั้นรุนแรงเกินไป "ฉันมองไปรอบๆแต่ไม่เห็นอะไรเพราะมีควันเต็มไปหมด และขาของฉันก็ไม่สามารถขยับได้"

25% ของร่างกายเธอได้รับบาดเจ็บจากแผลไหม้ โลหะจำนวนหนึ่งฝังอยู่ในส่วนต่างๆรวมถึงในดวงตาข้างขวา

และอีก 2 ชั่วโมงครึ่ง Chaphekar ก็ถูกนำตัวส่งมายังโรงพยาบาลในเมือง Antwerp แพทย์ประเมินอาการเบื้องต้นด้วยการกดตามส่วนต่างๆของร่างกาย และให้เธอบอกระดับของความเจ็บปวด หลังจากนั้นเธอร้องขอให้ช่วยติดต่อครอบครัวที่อาศัยอยู่ในมุมไบ ให้พวกเขารู้ว่าเธอยังปลอดภัย เพราะกังวลว่าหลังข่าวการระเบิดปรากฏไปทั่ว สามีและลูกๆของเธอจะพากันหวาดกลัว

9 ชั่วโมงหลังเกิดเหตุสามีของเธอก็เดินทางมาถึงยังบรัสเซลส์ Chaphekar ได้รับบาดเจ็บเป็นแผลไหม้ที่ใบหน้า และตามส่วนอื่นๆของร่างกาย กระดูกเท้าของเธอร้าว และมีเศษโลหะฝังอยู่ตามตัว และอีก 23 วันต่อมาหลังเกิดเหตุอาการของเธอก็เข้าขั้นโคม่า อาการของเธอทรุดหนักลงซึ่งเป็นผลจากการที่มีเศษโลหะอยู่ภายในร่างกาย

เธอเข้ารับการผ่าตัดหลายครั้งทั้งในเบลเยียม และอินเดียหลังเกิดเหตุการณ์

Chaphekar จูบที่หน้าผากของลูกสาว ในระหว่างพักฟื้นร่างกาย ถุงมือที่สวมใส่ไว้ป้องกันการติดเชื้อจากแผลไฟไหม้

กลางเดือนเมษายน เธอตื่นขึ้นมาเป็นครั้งแรกหลังเกิดเหตุระเบิดขึ้นแต่จำอะไรไม่ได้เลย ซึ่งกว่าความทรงจำของเธอจะค่อยๆกลับมาก็คือหลังจากวันที่ 18 เมษายนไปแล้ว และเมื่อเธอได้ดูรูปถ่ายของตัวเองเป็นครั้งแรก เธอเกิดคำถามขึ้นมาว่าตัวเธอเองเอาชีวิตรอดมาได้อย่างไร

ภาพถ่ายที่เป็นที่จดจำนี้ถูกถ่ายด้วยกล้องโทรศัพท์มือถือของ Ketevan Kardava นักหนังสือพิมพ์ชาวจอร์เจีย ผู้อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นเช่นกัน ทั้งคู่ติดต่อกันประปรายหลังเกิดเหตุ และเมื่อถึงช่วงเวลาครบรอบ 1 ปีของเหตุการณ์ Chaphekar เดินทางกลับมายังกรุงบรัสเซลส์อีกครั้ง Kardava เองตัดสินใจเดินทางมาพบหน้าเธอ

Chaphekar และ Ketevan Kardava ช่างภาพพบกับอีกครั้งเมื่อวันที่ 19 มีนาคมที่ผ่านมา

"ฉันกอดเธอไว้ และขอบคุณเธอ" Chaphekar เล่าว่าในวันนั้น Kardava ถ่ายภาพไว้ 11 ภาพ แต่ไม่คิดเลยว่าภาพนี้จะกลายเป็นที่โด่งดัง และกลายเป็นสัญลักษณ์ของความหวาดกลัวจากการก่อการร้าย

ในขณะที่เบลเยียมจัดงานรำลึกครบรอบ 1 ปีของการโจมตีสนามบิน เมื่อช่วงเช้าวันนี้ Chaphekar และสามีได้รับเกียรติเชิญไปงานนี้ด้วย โดยยืนเคียงข้างกับบรรดาครอบครัวของผู้เสียชีวิต และผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ในขณะที่หนทางข้างหน้าเธอเลือกที่จะมองโลกในแง่บวก หลังเอาชีวิตรอดมาได้จากการโจมตี Chaphekar คิดว่าไม่มีปัญหาใดจะใหญ่เกินกว่าที่เธอจะจัดการได้อีก และสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้เป็นอุปสรรคต่องานที่เธอรักอย่างการเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินแต่อย่างใด

"ฉันเลือกที่จะมองในมุมนี้ และให้ความหวังแก่คนอื่นๆในการใช้ชีวิต มันก็เหมือนกับการนั่งรถไฟเหาะที่มีขึ้นมีลง มีเร็วมีช้าปะปนกันไป" เธอกล่าว "ฉันอยากจะบอกผู้คนว่าเราไม่อาจเอาตัวรอดได้เพียงคนเดียว เราจำเป็นต้องมีกันและกัน การอยู่รอดของคนอื่นก็คือการอยู่รอดของเราด้วย เราจำเป็นที่จะต้องปลูกเมล็ดพันธุ์แห่งความรัก และความเห็นอกเห็นใจ รดน้ำด้วยความเชื่อใจ และสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน จากนั้นก็เก็บเกี่ยวผลแห่งความสงบ และสันติภาพร่วมกัน"

Chaphekar เล่าว่าเธอรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากที่ได้เข้าพบกับสมเด็จพระราชาธิบดีฟีลิป และสมเด็จพระราชินีมาตีลด์แห่งเบลเยียม เนื่องในวันรำลึก 1 ปีของเหตุการณ์