‘ทำความรู้จัก จึงเข้าใจ’

การที่จะทำความรู้จักกับใครสักคนที่คาดหวังว่าจะได้ทำงานหรือเกี่ยวพันกันต่อไปในอนาคต สิ่งสำคัญที่เราควรรู้ คือ Background หรือเขามีความเป็นมาอย่างไร บ่อยครั้งที่เมื่อมีลูกค้า หรือบุคคลที่มีผลต่อการทำงานของบริษัทมาเยี่ยมเยียนทำความรู้จัก ประธานบริษัทเกาหลีจะต้องให้ “เชกา” สืบค้นประวัติเรื่องราวของเขาและทำรายงานเสนอก่อนที่จะมีการพบปะกัน เช่น เป็นคนชาติอะไร มาจากไหน เคยทำงานที่ไหนมาบ้าง แต่งงานหรือยัง มีบุตรกี่คน บุตรแต่ละคนเรียนอยู่ชั้นอะไร สูบบุหรี่ไหม ดื่มสุราไหม เล่นกีฬาอะไร อาหารต้องห้ามมีอะไรบ้าง ฯลฯ เพื่อประเมินทัศนคติก่อนและจะนำไปสู่การรับรองที่ประทับใจ...

ครั้งหนึ่งเราได้รับรองผู้บริหารระดับสูงของบริษัท ลูกค้า โชคดีที่ได้ทำการบ้านมาก่อน จึงได้รู้ว่า แม้เขาเป็นชาวอเมริกันก็ตามแต่มีเชื้อสายยิว และเคร่งศาสนามาก รับประทานแต่ปลาที่ไม่มีเกล็ดเท่านั้น จบปริญญาเอกทางวิศวกรรมยานยนต์ ข้อสำคัญเป็นคนรักและเกรงใจภรรยามาก ภรรยาก็ตามมาเที่ยวด้วย เธออายุวัยกลางคนเป็นครูสอนโรงเรียนประถม และชื่นชอบผลิตภัณฑ์ธรรมชาติ เช่น ผ้าใยกัญชง...เท่านั้นล่ะค่ะ เราก็จัดให้ตามความสุขของลูกค้า นอกเหนือจากข้อมูลทางเทคนิคการผลิตแล้ว ก็มีอาหารที่ถูกต้องตามความเชื่อประเคนให้ทุกมื้อ จัดรถต่างหาก 1 คัน เพื่อพาภรรยาของท่านไปเที่ยว นอนแช่น้ำแร่ในห้องพิเศษ เยี่ยมโรงเรียนเด็กเล็ก ดูผลิตภัณฑ์จากธรรมชาติ ภรรยามีความสุขมาก ...การประชุมจบลงด้วยดี เราได้ออร์เดอร์ ชิ้นส่วนเซมิคอนดักเตอร์ของเราได้เข้าไปอยู่ในรถยนต์อเมริกัน...

คนที่จะทำงานประสบความสำเร็จในบริษัท ต้องมี “นุนชิ -&*5576;&o2824;” ด้วยค่ะ นุนชิ คือความช่างสังเกต และรู้สึกไวในสถานการณ์หนึ่งๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วจะต้องตอบรับสถานการณ์นั้นอย่างไร ในสังคมเกาหลีมี นุนชิ ที่ปลีกย่อยมาก เช่น ตำแหน่งของที่นั่งในรถที่ดีที่สุด คือ ที่นั่งด้านหลังฝั่งตรงข้ามคนขับในรถยนต์ หรือที่นั่งเบาะหน้าด้านหลังคนขับในรถตู้ ผู้น้อยทะเล่อทะล่าขึ้นไปจับจองที่นั่งไม่เหมาะสม... หากไปรับประทานอาหารและต้องลุกขึ้นช่วยเหลือวางจานช้อนหรือต้องช่วยไปรับอาหารมา หากปล่อยให้ผู้จัดการหรือรุ่นพี่ทำ ส่วนเด็กๆ รุ่นน้องนั่งเล่นโทรศัพท์เฉยแบบนี้ถือว่า ภาวะทางสังคมสอบไม่ผ่านค่ะ...เด็กไทยที่เรียนจบกันมาใหม่ๆ เป็นแบบนี้กันเยอะค่ะ

Background ของอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์และไอทีของเกาหลีที่ทำให้เขาครองตลาดโลกได้ก็น่าสนใจ พื้นฐานที่สำคัญ คือ รัฐบาลให้การสนับสนุน “อย่างชาญฉลาด” ดังที่ได้เขียนไปในฉบับก่อนๆ ... ในช่วงแรกของการบุกเบิกอุตสาหกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ เกาหลีได้ออกกฎหมายฉบับแรกที่สร้าง Demand ให้แก่ธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ ชื่อว่า Electricity Business Act และ เปิดเสรีการลงทุนด้านนี้ให้ต่างชาติสามารถเข้ามาลงทุนได้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับละ 5 ปี ที่แน่นอนว่าจะต้องบรรจุวาระของการพัฒนาอุตสาหกรรมนี้ไว้แล้ว ตั้งแต่ 55 ปีก่อน ในช่วงนั้นมีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ คือ ได้มีการตั้งสถาบัน Korea Institute for Science and Technology (KIST) ที่ต่อมากลายเป็นพื้นฐานสำคัญต่อการพัฒนาอุตสาหกรรมไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ ว่ากันว่า อเมริกันมาช่วยตั้งให้ เพื่อเป็นรางวัลที่เกาหลีส่งทหารไปร่วมรบในสงครามเวียดนาม เมื่อปี 1966... ต้นตออยู่ที่นี่เองค่ะ