‘ทีละก้าวของเกาหลี’
ปัจจัยการผลิตสินค้าอุตสาหกรรมที่มีความสำคัญเทียบเท่ากับเส้นเลือดที่หล่อเลี้ยงร่างกายอย่างหนึ่ง ก็คือ “พลังงานไฟฟ้า”
โดย...เพียงออ วิไลย [email protected]
ปัจจัยการผลิตสินค้าอุตสาหกรรมที่มีความสำคัญเทียบเท่ากับเส้นเลือดที่หล่อเลี้ยงร่างกายอย่างหนึ่ง ก็คือ “พลังงานไฟฟ้า” ...เห็นได้ว่าโครงสร้างด้านพลังงานไฟฟ้าเป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้นักลงทุนตัดสินใจไปลงทุนในประเทศหนึ่งๆ หากพื้นที่ใดขาดแคลนไฟฟ้า หรือระบบการจ่ายไฟฟ้าไม่มีเสถียรภาพ ติดๆ ดับๆ คงมีเพียงอุตสาหกรรมขนาดเล็กและขนาดย่อมที่สามารถผลิตได้ภายใต้ข้อจำกัดเช่นนั้น แต่ไม่ใช่อุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่มีการใช้พลังงานไฟฟ้ากับเครื่องจักรแน่นอน
ยกตัวอย่างเช่น การที่ไฟฟ้าดับเกินกว่า 10 นาที ในโรงงานผลิตเซมิคอนดักเตอร์ของเกาหลี ถือเป็นเรื่องโกลาหลมากและต้องมีแผนฉุกเฉินรับมือตั้งแต่ไฟเริ่มดับนาทีแรก คือ เครื่องปั่นไฟฉุกเฉินต้องทำงานทันที (ไม่งั้นฝ่ายช่างถูกตัดหัว) พนักงานหน้าเครื่องต้องเริ่มตรวจสอบและเก็บวัตถุดิบที่ยังคงค้างอยู่บนเครื่องจักร เนื่องจากแก๊สไนโตรเจนที่พ่นหล่อเลี้ยงโลหะสำคัญที่เป็นวัตถุดิบหยุดทำงาน ซึ่งจะมีผลให้โลหะทำปฏิกิริยากับออกซิเจนในอากาศและเกิดเป็นสนิมเขียวซึ่งไม่สามารถที่เอาไปผลิตเป็นผลิตภัณฑ์ได้... ความเสียหายถัดมา คือ ผลิตภัณฑ์ที่ค้างอยู่ในเครื่องต้องนำออกมาตรวจสอบใหม่ทั้งหมดเพราะอาจเกิดความเสียหายต่อวงจรภายใน หรืออาจเกิดของเสียทั้งล็อตการผลิต กว่าจะเคลียร์การตรวจสอบในจุดสำคัญต่างๆ และเริ่มเดินเครื่องผลิตใหม่ได้ ใช้เวลาเกือบ 2 ชั่วโมงต่อครั้ง...วันไหนที่มีไฟดับแบบไม่มีกำหนดซ่อมเสร็จ แม้ว่าเราจะเชิญพนักงานมาเข้าห้องอบรมก็แล้ว พาออกไปช่วยกันรดน้ำต้นไม้ก็แล้ว ไปนั่งเลี้ยงปลาก็แล้ว สุดท้ายโรงงานต้องปล่อยพนักงานกลับบ้านไปจะดีกว่าเพราะไฟไม่มางานไม่มี ถึงป้วนเปี้ยนอยู่ก็ทำอะไรไม่ได้
ครั้งหนึ่ง อุตสาหกรรมเกาหลีที่เคยจะรุ่งโรจน์ก็พับดับลงไปเมื่อเกิดสงครามช่วงปี พ.ศ. 2493 เพราะโครงสร้างธุรกิจและสาธารณูปโภคถูกทำลาย เหมืองถ่านหินที่ขุดมาผลิตกระแสไฟฟ้ากับอาคารโรงงานหายไปเกือบครึ่ง อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ในสมัยนั้นเรียกว่าทันสมัยที่สุดก็หยุดชะงักไปโดยปริยาย ดังนั้น เกาหลีจึงแทบจะไม่สามารถผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านอย่างที่เห็นในตลาดแบบปัจจุบันนี้ ...จนกระทั่ง หลังสงครามหลายปี หลอดสุญญากาศที่ใช้ในการขยายสัญญาณไฟฟ้าในวิทยุและโทรทัศน์เป็นที่ต้องการมากในตลาดโลก ญี่ปุ่นกับอเมริกาก็เลยขนมาขายให้เกาหลี เกาหลีเห็นแล้วผลิตวิทยุเองเสียเลยดีกว่า สมัยก่อนวิทยุเครื่องหนึ่งตัวใหญ่เกือบเท่าโต๊ะทำงาน นี่เป็นจุดเริ่มต้นของอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์เกาหลีในปี 2503 ส่วนบริษัทผู้ผลิตไม่ใช่ใครที่ไหน ต้องยกความดีให้ บริษัท “ดาวทอง-Goldstar” ที่เปลี่ยนชื่อมาเป็น LG ในปัจจุบันนั่นเอง
1 ปีถัดมา “นาย ปัก จองฮี” ได้ขึ้นสู่ทำเนียบประธานาธิบดี อุตสาหกรรมเกาหลีก็ถึงเวลาเริ่มต้นจริงจัง รัฐบาลเห็นว่าอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์กับไอที มีความสำคัญจึงได้เน้นการพัฒนาทั้งสองด้านนี้เป็นอันดับแรก โดยบรรจุในนโยบายความทันสมัยของชาติ และเน้นการสร้างโครงข่ายโทรศัพท์ สร้างระบบสาธารณูปโภค และฟื้นฟูกิจการในรูปแบบธุรกิจกึ่งรัฐกึ่งเอกชน โดยให้คณะกรรมการพลังงานไฟฟ้าและคณะกรรมการโทรคมนาคมดูแลส่งเสริมธุรกิจของเอกชนที่เกี่ยวกับไฟฟ้าและโทรคมนาคม ด้วยเหตุนี้ธุรกิจของเกาหลีจึงมี Back up ที่ดี ไปรอดปลอดภัยมาจนปัจจุบัน ... พูดไปแล้วก็น่าเสียดายที่รัฐบาลไทยไม่ได้ให้ความสำคัญ ธานินทร์อุตสาหกรรมของไทยจึงไม่รอด มิเช่นนั้นเราอาจได้ใช้สมาร์ทโฟนยี่ห้อ ธานินทร์ เมดอินไทยแลนด์ แล้วก็เป็นได้...
