รายงานสดจากกรุงโซล...

โดย...เพียงออ วิไลย [email protected]

วันเวลาที่หมุนผ่านไปพร้อมกับประสบการณ์ที่เพิ่มพูนขึ้นทำให้เกิด ความรู้และเห็นโลกในมุมมองที่แตกต่างจากเดิม ดังเช่นการเดินทางมาเกาหลีในครั้งนี้ “เชกา” ได้เห็นทั้งด้านที่ไม่เคยเห็นของเกาหลีและสิ่งที่เปลี่ยนไปซึ่งทำให้มุมมองของเกาหลีในครั้งนี้แตกต่างไป

สัปดาห์นี้ “เชกา” ยังคงเตร็ดเตร่อยู่ในเกาหลีหลังจากที่ภารกิจที่ได้รับมอบหมาย คือ พาญาติพี่น้อง (และเพื่อนฝูงของญาติ) กินเที่ยวช็อปปิ้ง และติดต่อธุรกิจจนเสร็จสิ้นไปแล้ว สิ่งหนึ่งที่พบคือกระแสความเปลี่ยนแปลงในเกาหลีเกิดขึ้นเร็วมาก และธุรกิจทั้งเล็กและใหญ่จะคงอยู่รอดได้นั้นไม่ง่ายเลยหากไม่ปรับตัวให้รวดเร็วตามกระแสโลกและสังคม เช่น ร้านอาหารร้านโปรด (แน่นอนว่า เรื่องกินต้องสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด !!) ชื่อ “ซารางบังโซนนิม กวา ออมอนี” ในแถบแทฮักโน ซึ่งขายอาหารเกาหลีแบบโบราณที่เคยมีชื่อเสียงและผู้หลักผู้ใหญ่ในหน่วยงานราชการมหาวิทยาลัยแถวนั้นชอบพาแขกไปรับรอง กลับต้องปิดตัวลงเพราะรสนิยมของคนเปลี่ยนแปลง ด้านหลังถนนแทฮักโนฝั่ง “ดงซุงดง” ที่เคยมีบ้านเก่าแก่กลับกลายเป็นตึกแถวและสิ่งปลูกสร้างเพื่อการค้ามากมาย มีร้านกาแฟสมัยใหม่และร้านอาหารจานด่วนแบบฟิวชั่นผุดขึ้นมาแทนที่ร้านอาหารเกาหลีแบบฮันจองซิก ดั้งเดิม...

ที่น่าแปลกใจ คือ แม้แต่ร้านโสมใน ตลาดนัมแดมุน ที่เคยไปซื้อเป็นประจำก็ปิดตัวลง เมื่อสอบถามร้านอื่นๆ ก็บอกว่าธุรกิจปีที่ผ่านมาไม่ดีทำให้หลายร้านอยู่ไม่ได้ ทั้งๆ ที่กรุ๊ปทัวร์เข้าเกาหลีถล่มทลาย แต่บริษัททัวร์กันแขกไปร้านที่มีข้อตกลงส่วนแบ่งผลประโยชน์ ร้านในตลาดนัมแดมุนอย่าได้หวังว่าจะได้เห็นแขกกรุ๊ปทัวร์มาเดินซื้อของเลย

ในภาคธุรกิจระดับชาติ ยกตัวอย่างโรงงานผลิตกระเบื้องยางแห่งหนึ่งซึ่งได้ไปเยี่ยมมา บริษัทนี้ครองตลาดกระเบื้องยางในเกาหลี ถึง 70% และเป็นผู้รับจ้างผลิตให้แก่แบรนด์ของบริษัทยักษ์ใหญ่ในเกาหลี กำลังหาทางที่จะขยายตลาดไปต่างประเทศเพราะลูกค้าในประเทศมีกำลังซื้อมากขึ้นจึงมีตัวเลือกของวัสดุปูพื้นที่มีความสวยงามกว่าและแพงกว่าจากต่างประเทศมากขึ้น ทำให้ธุรกิจที่รับสืบทอดมรดกมาจากรุ่นพ่อขยายตัวได้น้อย ผู้บริหารจึงอยากที่จะขยายตัวออกมาในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งยังคงใช้วัสดุที่มีราคาถูกถึงปานกลาง งานนี้คงต้องออกแรงกันอีกมากเพราะผู้เล่นคนสำคัญคือผู้ผลิตกระเบื้องยางในจีนออกมาทุ่มตลาดในราคาที่ถูกกว่าและมีกำลังการผลิตมหาศาล....

จีนกลายเป็นเหตุปัจจัยสำคัญที่ละเลยไม่ได้ในทุกภาคส่วน กระแสนักท่องเที่ยวชาวจีนถล่มโลกเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คนเกาหลีในภาคธุรกิจและบริการเปลี่ยนไป ร้านค้าและโรงแรมต่างๆ ในแถบ มยองดง แหล่งช็อปสุดฮิตของนักท่องเที่ยวต่างมีพนักงานที่พูดภาษาจีนได้ทั้งนั้น เจอหน้าเราก็ใส่ภาษาจีนมาทุกร้าน นักท่องเที่ยวคนไทยตกอันดับไปเสียแล้ว แม้แต่ร้านลอตเต้ดิวตี้ฟรี ยังจัดฟลอร์ของห้างยกทั้งฟลอร์ให้นักท่องเที่ยวจีนไปแยกคนละฟลอร์กับนักท่องเที่ยวญี่ปุ่น (สงสัยกลัวจะตีกันจีนตีญี่ปุ่น) จีนเกาหลีมีความรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันมากกว่าญี่ปุ่นเนื่องจากข้อขัดแย้งในประวัติศาสตร์ยังตามมาหลอน ชาวจีนที่ออกมาเที่ยวเกาหลีขณะนี้มีกำลังซื้อมาก ซื้อของแบรนด์เนมราคาแพง (มว้ากกก) หอบหิ้วกันคนละใบสองใบแทบทุกคน

ส่วนภาษาอังกฤษที่เคยเป็นยาขมของคนเกาหลี ตอนนี้ไม่ขมอีกต่อไป ภาพรวมของความสามารถและความพยายามด้านภาษามากขึ้นกว่าเดิม พนักงานที่ไม่รู้ภาษาอังกฤษจะถูกจำกัดความก้าวหน้า และจากที่พ่อแม่นิยมให้เด็กๆ เรียนพิเศษตั้งแต่เล็กมาหลายสิบปีก่อนเกิดสัมฤทธิ์ผล คำว่าเรียนของเกาหลี คือ เรียนจริงๆ เอาจริงเอาจังไม่ใช่เรียนเล่นๆ เด็กๆ ตั้งแต่ชั้นประถมจนถึงก่อนเข้ามหาวิทยาลัยเรียนหนักยิ่งกว่าเดิม ตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงเย็นและไปเรียนพิเศษต่อถึงประมาณสามทุ่มทุกวัน (ทำเอาหลานสาวของเชกา ที่ไปด้วยกันสยองขวัญกับการเรียนลูกสาวของเพื่อนชาวเกาหลี) ...

หมายเหตุของสัปดาห์นี้

ขอเชิญศิษย์ศรัทธา หลวงพ่อพระอาจารย์อารยะวังโส ร่วมตักบาตร ถวายสังฆทาน อุทิศกุศลผลบุญแด่ผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว ณ หน้าตึกโดมฝั่งสนามฟุตบอล และฟังเสวนาธรรมในวันเสาร์ที่ 30 ส.ค. 2557 เวลา 07.00-11.00 น. ที่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ (เสวนาธรรม เรื่อง “การสร้างดุลยภาพดุลยธรรมแห่งชีวิต” ที่ คณะรัฐศาสตร์)