รักลูกต้องให้ลูกเล่น

พ่อแม่ทุกคนล้วนรักลูกดั่งแก้วตาดวงใจ แม้แต่ยุงก็ไม่ให้ไต่ ไรก็ไม่ให้ตอม ดังนั้นจึงไม่แปลกที่เด็กส่วนใหญ่จะถูกห้ามไม่ให้ไปเล่นซน เพราะผู้ปกครองสุดที่รักกลัวลูกๆ จะได้แผลกลับบ้าน แต่แน่นอนว่าเจ้าตัวน้อยวัยซนย่อมอยากออกไปวิ่งเล่นสนุกกับเพื่อนๆ บ้าง

ทั้งนี้ ปีเตอร์ เกรย์ นักจิตวิทยาของมหาวิทยาลัยบอสตันและผู้เขียนหนังสือ “ฟรี ทู เลิร์น” ซึ่งแปลเป็นไทยได้ว่าเรียนรู้อย่างเสรี วิเคราะห์ว่าการจำกัดอิสระในการเล่นของเด็กมากเกินไป มีแต่จะก่อให้เกิดผลเสีย ไม่ว่าจะเป็นโรคซึมเศร้า ประหม่า และเด็กมีแนวโน้มจะฆ่าตัวตายมากขึ้น สาเหตุก็มาจากเจ้าหนูน้อยรู้สึกว่าควบคุมชีวิตของตัวเองได้น้อยลง “หากเราไม่ปล่อยให้เด็กได้เล่น พวกเขาจะไม่รู้วิธีเจรจา วิธีควบคุมชีวิตตัวเอง ไม่เห็นอกเห็นใจผู้อื่น และไม่รู้จักประนีประนอม” เกรย์กล่าวสรุป

ขณะเดียวกัน เดวิด ไวท์เบรด นักจิตวิทยาของมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ก็วิเคราะห์ในทำนองเดียวกันว่า เด็กที่ถูกพรากเวลาเล่นไปจะไม่สามารถควบคุมอารมณ์และพฤติกรรมของตัวเองได้

ทั้งนี้ ไวท์ เบรด แนะนำให้ผู้ปกครองหันมาใช้เวลาทำกิจกรรมสนุกๆ ร่วมกับเด็ก โดยแสดงทัศนะว่า “ท้ายที่สุดแล้ว ความสามารถในการควบคุมตัวเองจะทำให้เด็กได้ดีมากกว่าการอ่านออกเขียนได้”

เมื่อรู้อย่างนี้คุณพ่อคุณแม่ก็ควรจะปล่อยให้ลูกได้มีโอกาสไปวิ่งเล่นตามอำเภอใจเสียบ้าง

อย่างไรก็ตาม ความปลอดภัยของลูกก็ยังสำคัญที่สุด ดังนั้นจึงต้องหาสมดุลระหว่างการให้อิสระกับความเป็นห่วง