ปฏิรูปใหญ่แดนมังกร

หนึ่งในประเด็นเด่นที่ทั่วโลกต้องให้การจับตามองในปีนี้ คงหนีไม่พ้นแผนการปฏิรูปเศรษฐกิจประเทศของจีน ว่าสรุปแล้วจะสามารถผลักดันออกมาได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่ เนื่องจากแผนการปฏิรูปหลายอย่าง โดยเฉพาะการเปิดทางให้กลไกตลาดเข้ามามีบทบาทในการจัดสรรทรัพยากรมากขึ้น ย่อมต้องเจอแรงต้านจากกลุ่มผลประโยชน์เดิมอย่างแน่นอน

แต่ไม่ว่าผลการปฏิรูปจะสามารถออกมาได้ตามแผนหรือไม่ ผู้นำรุ่น 5 ภายใต้การนำของประธานาธิบดี สีจิ้นผิง ก็จะต้องทำอยู่ดี เพราะนี่คือสถานการณ์เร่งด่วน เนื่องจากโมเดลการเติบโตทางเศรษฐกิจแบบเก่าที่พึ่งพาการส่งออกและการลงทุนจากภาครัฐของจีน ที่ใช้มาตั้งแต่ช่วงต้นทศวรรษ 1990 มาถึงจุดอิ่มตัวที่เดินไปต่อไม่ได้แล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเศรษฐกิจโลกเจอกับวิกฤต และพบกับภาวะชะลอตัว จีน ในฐานะที่เป็นหนึ่งในประเทศที่พึ่งพาการส่งออกอย่างมาก จึงเลี่ยงไม่พ้นที่จะโดนหางเลขไปเต็มๆ

ขณะที่การให้รัฐเข้ามามีบทบาทในการกำหนดการใช้ทรัพยากรทางเศรษฐกิจมากเกินไป โดยเฉพาะเหล่ารัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่ ก็ทำให้ความสามารถการแข่งขันลดลง และใช้ทรัพยากรอย่างสูญเปล่า ซ้ำยังเป็นที่มาของปัญหาคอร์รัปชั่นอีกด้วย เช่น การเข้าถึงเงินกู้ของบริษัทของรัฐ จากธนาคารรัฐวิสาหกิจด้วยกันที่ง่ายดายเกิน เพราะมีเส้นสายทางการเมืองที่ใกล้ชิดกัน จนส่งผลให้การเข้าถึงเงินกู้ของบริษัทเอกชนจากธนาคารต่างๆ โดยเฉพาะภาครัฐทำได้ยากขึ้น เพราะมีต้นทุนสูงขึ้นเกินไป

นอกจากนี้ จีนยังจำเป็นต้องเร่งแก้ไขปัญหาการเผชิญหน้ากับสังคมสูงวัยที่จะเพิ่มมากขึ้นในอนาคตอีกด้วย ซึ่งเป็นผลข้างเคียงจากการใช้นโยบายลูกคนเดียว จนทำให้โครงสร้างประชากรในอนาคตไม่สมดุล ดังนั้น จึงเห็นได้ว่าทางการจีนจึงออกมาผ่อนคลายการบังคับใช้นโยบายลูกคนเดียวมากขึ้น เพื่อกระตุ้นให้ชาวจีนผลิตทายาทมากขึ้น รองรับกับคนในวัยทำงานที่จะลดลงในอนาคต