เออีซี หรือ ทีพีพี

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการเตรียมพร้อมเพื่อก้าวเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (เออีซี) ในปลายปี 2558 ได้กลายเป็นประเด็นที่ผู้คนในภูมิภาคให้ความสนใจมากขึ้นทุกขณะ เพราะนอกจากจะเป็นการเปิดพรมแดนทางเศรษฐกิจให้เกิดการไหลเวียนสินค้า บริการ เงินทุน และแรงงานมีฝีมือได้อย่างอิสระแล้ว ก็ยังเป็นการเพิ่มอำนาจการต่อรองในเวทีโลก และดึงดูดให้นักลงทุนต่างชาติสนใจภูมิภาคดังกล่าวมากขึ้นอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม อนาคตอันสดใสของเออีซีดูเหมือนจะไม่เป็นไปตามที่คาดหวังนัก เพราะปัจจุบันมีหลายประเทศที่ดูจะหันไปให้ความสนใจกับการรวมตัวทางเศรษฐกิจนอกกลุ่มมากขึ้น เช่นการที่สิงคโปร์ บรูไน เวียดนาม มาเลเซีย ได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของการเจรจาหุ้นส่วนทางยุทธศาสตร์ทางเศรษฐกิจ (ทีพีพี) กับสหรัฐ และประเทศแถบแปซิฟิก ขณะที่อินโดนีเซียก็เริ่มหันเหความสนใจไปที่การแสดงบทบาทในกลุ่มประเทศเศรษฐกิจชั้นนำ 20 ประเทศ (จี20) ทำให้ความกระตือรือร้นต่อการมุ่งรวมตัวกันเป็นเออีซีดูจะไม่คึกคักเหมือนในอดีตที่ผ่านมา

นอกจากนี้ การที่ผู้นำบางประเทศกำลังหันมาใช้นโยบายปกป้องตลาดภายในทั้งในทางตรงและทางอ้อมที่ไม่ใช่ภาษีออกมามากขึ้น เพื่อหวังสร้างฐานคะแนนนิยมทางการเมืองภายใน เช่น การที่อินโดนีเซียออกมาตรการกีดกันทางการค้าออกมาเป็นจำนวนมากในหลายปีที่ผ่านมา ขณะที่สิงคโปร์ก็หันมาออกกฎหมายจำกัดการจ้างงานชาวต่างชาติ ก็ถือเป็นอีกหนึ่งปัจจัยสำคัญที่ทำให้การบูรณาการ่วมกันในภูมิภาคจะเกิดยากขึ้น

จาก 2 ปัจจัยที่กล่าวมา เมื่อนำมารวมเข้ากับสถานการณ์ในภูมิภาคในปัจจุบันที่มีความขัดแย้งในกรณีการแสดงจุดยืนต่อความขัดแย้งพรมแดนในทะเลจีนใต้ กับมหาอำนาจอย่างจีนด้วยแล้ว การบูรณาการทางเศรษฐกิจของอาเซียน จึงตกอยู่ในภาวะที่ท้าทายอย่างมากในสายตาของสื่อต่างชาติ