หนุ่มผู้ดีสุดทนเขียนป้ายประจานเพื่อนบ้าน

หนุ่มผู้ดีเขียนป้ายให้ประจานเพื่อนบ้านแปะบอร์ดชุมชน โทษฐานร้องคาราโอเกะทั้งคืนจนเจ้าตัวนอนไม่หลับ 

สำหรับคนส่วนใหญ่ที่ต้องเผชิญหน้ากับงานสังสรรค์ปาร์ตี้ของคนบ้านใกล้เรือนเคียงที่ส่งเสียงดังอึกทึกจนนอนไม่หลับอาจเลือกทำใจอดทนยอมนอนนับแกะต่อไป แต่วิธีการดังกล่าวไม่ใช่ทางเลือกที่ถูกต้องสำหรับโอลิ บีลลี ในประเทศอังกฤษ

เพราะไหนๆ ก็ข่มตาให้หลับไม่ได้อยู่แล้วจากเสียงร้องคาราโอเกะบนระเบียงของตึกฝั่งตรงข้าม นายบีลลีเลยจัดการประชดด้วยการถ่างตาฟังจนครบหมดทุกเพลงพร้อมกับจดบันทึกข้อเด่น-ข้อด้อยของผู้ร้องแต่ละคน และลงคะแนน

เสร็จสรรพแล้วพ่อหนุ่มบีลลีก็บรรจงเขียนร่ายยาวบนกระดาษขนาดโปสเตอร์นำไปติดบอร์ดประกาศชุมชน พร้อมถ่ายรูปโพสต์ลงทวิตเตอร์อีกรอบ

เรียกได้ว่า นอกจากจะประจานพฤติกรรมที่ไม่รู้กาละเทศะของเพื่อนบ้านจอมแสบแล้ว ยังเป็นการประจานถึงความสามารถในการร้องเพลงที่ไม่ค่อยได้เรื่องได้ราวของนักปาร์ตี้ที่เข้าร่วมงานแต่ละรายอีกด้วย

ทั้งนี้ บีลลี เริ่มต้นโปรยหัวโปสเตอร์ของตนด้วยการกล่าวแสดงความซาบซึ้งกึ่งประชดอย่างสุภาพ ก่อนร่ายรายละเอียดของเรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดทั้งคืน ที่หวังให้สังคมได้รับรู้

เนื้อหาในโปสเตอร์มีดังนี้:

"ถึง เหล่าผู้คนที่ทำให้เราตาสว่างทั้งคืนด้วยการร้องเพลง และแหกปากตะโกนบริเวณริมระเบียง

ขอบคุณสำหรับการแสดงมหากาพย์ของคุณ ระเบียง (ที่จัดงาน) หันหน้าเข้าสู่หน้าต่างของห้อง 115 ห้องอย่างพอดิบพอดี ดังนั้น คุณมีเวทีที่เลิศมาก และผมก็ค่อนข้างมั่นใจว่า คุณใคร่อยากจะรู้ผลการตัดสินจากเรา

เวลา ตี2.23 - เพลง พินบอลล์ วิซาร์ด โดย เดอะ ฮู
    อุบาทว์ที่สุด เอาไป 3/10

เวลา ตี 3.14 - เพลง วอล์ก ดีส เวย์ โดย วิลสมิธ
    ให้ต่ำสุดที่ 1/10 ผมเกลียดเพลงนี้ สำหรับผม มันทำให้ผมหมอบตัวด้วยความกลัวจากเงาของ "ไอ้ยอดชายที่กระเดียดไปทางหญิง" อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นเพลงที่จับใจมาก จับใจเหลือเกินจนกลายเป็นเพลงที่คุณร้องคุณเล่นบ่อยที่สุดแทบจะทุกๆ 10 นาที

เวลา 8.20 เพลง ไทนี แดนเซอร์ โดย เอลตัน จอห์น
    ค่อนข้างดีทีเดียว ให้ 7/10 ผมมักจะพูดเสมอว่า "ถ้าคุณจะต้องแหกขี้ตาตื่นนอนหลังจากหลับไปได้ 2 ชั่วโมง เสียงแหกปากของไอ้โง่ที่ตะโกน "ไทนี แดนเซอร์" น่าจะเป็นเสียงปลุกที่ดีที่สุด"

เวลา 9.10 เพลง ฟรายเดย์ ไอม์ อิน เลิฟ โดย เดอะ เคียวร์
    กลับไปห่วย ให้ 2/10 คุณร้องประโยคขึ้นต้น "เดี๊ยนไม่แคร์ ถ้าหากว่าวันจันทร์มันจะซึมทึม" ด้วยความมั่นแบบสุดๆ ตัดสินจากการท่าทางของคุณบนเวทีแล้ว ผมมั่นใจได้ว่าวันจันทร์-วันพฤหัสของคุณจะเป็นอะไรที่ เซึ่องซึมหงอยเหงา มากๆ

หลังจากที่เพลงยุติลง หนึ่งในพวกคุณมองมายังสวนของเราและเข้าไปกอดอีกฝ่ายหนึ่ง ท่าทางของคุณช่างเหมาะกับยามเช้าที่แสนงดงามนั่นเหลือเกิน แถมรอยยิ้มชื่นบานนั้นก็ราวกับจะบอกกับโลกว่า "ใช่ ในที่สุดพวกเราก็ทำได้"

ผมล่ะเกลียดคุณจริงๆ"