โตเกียวเทรนดี้

กลับมาจากโตเกียวแล้วครับ โชคไม่ค่อยดี เจอไต้ฝุ่นหมายเลข 12

เข้าญี่ปุ่นวันที่ผมไปถึงพอดี แต่ยังไม่ถึงกับโชคร้ายนัก เพราะไต้ฝุ่นไปขึ้นแถวจังหวัดวาคะยามะ ที่อยู่ติดกับจังหวัดมิเอะ ตรงนั้นโดนหนักเอาเรื่อง ส่วนผมเล่นซ่อนแอบกับฝนทุกวัน ไม่ค่อยเจอกันจังๆ เท่าไหร่ เลยได้อะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันมาฝากท่านผู้อ่านพอสมควร

อย่างที่โปรยไว้ในฉบับที่แล้วว่าจะไปงาน Tokyo Girls Collection แล้วก็จะไปย่าน Shimokitazawa ผมแอบทำตำหนิไว้ในบทความนิดหน่อยโดยไม่ได้บอกใคร กะว่าต้องมีคนลอกการบ้าน ปรากฏว่ามีจริงๆ ครับ ผมทำตำหนิไว้ว่า “ย่านชิโมะคิตะซาวะ (Shimokitazawa) หรือเรียกสั้นๆ ว่า ย่านชิโมะ” ก็มีคนเอาไปโปรยตามทันทีทันใด อันที่จริงแล้วย่านนี้คนญี่ปุ่นเขาเรียกสั้นๆ ว่า “ย่านชิโมะคิตะ” ครับ ไม่ใช่แค่ ชิโมะ ต้องขอโทษท่านผู้อ่านที่ผมตั้งใจให้ข้อมูลผิดพลาด เพียงเพราะต้องการจับคนลอกการบ้าน ซึ่งตอนนี้ก็เจอตัวแล้ว ก็ขออนุญาตแก้ไขข้อมูลอย่างเป็นทางการตรงนี้เลยนะครับ

ครั้งนี้ผมไปกัน 4 คน พ่อ แม่ ลูกสาว และลูกชายคนเล็ก เป็นการเดินทางต่างประเทศครั้งแรกของลูกชายวัย 5 เดือน ที่ทุลักทุเลไม่เบา นี่ถ้าไม่ได้สัญญากับตัวเองผ่านหน้าคอลัมน์นี้ ผมคงเปลี่ยนไปเขียนเรื่อง “กระเตงลูกเที่ยว...ครั้งเดียวก็เข็ดแล้ว” เป็นแน่ เพราะเหนื่อยมาก ขนาดมีทั้งผมและภรรยาช่วยกัน 2 คน แถมมีลูกสาววัยรุ่นเป็นมือสำรองยังเหนื่อยขนาดนี้ ต้องขอคารวะให้กับบรรดาคุณแม่ๆ ที่พาลูกเล็กเที่ยวคนเดียว ผมยอมรับอย่างไม่อายเลยว่า เรื่องแบบนี้ผู้ชายยังไงก็สู้ผู้หญิงไม่ได้ครับ นี่ถ้าไม่ได้เจ้าหน้าที่สายการบินเจแปน แอร์ไลน์ส ที่เอื้อเฟื้อให้เช็กอินที่เคาน์เตอร์ชั้นธุรกิจ ใช้ห้องรับรองเป็นกรณีพิเศษ และจัดที่นั่งแถวหน้าสุดให้แล้วละก็ ผมคงลำบากมากกว่านี้เยอะ พูดถึงเจแปน แอร์ไลน์สแล้ว ต้องขอชมเชยอีกเรื่องหนึ่งซึ่งเป็นเรื่องใหญ่เอามากๆ สำหรับผม นั่นก็คือเรื่องอาหารการกิน เมื่อก่อนอาหารบนเครื่อง JAL ดีมาก แต่มีระยะหนึ่งซึ่งไม่แน่ใจว่าประสบปัญหาขาดทุนเลยทำให้ละเลยคุณภาพอาหารไปหรือเปล่า ระยะหลังก่อนขึ้นเครื่องผมก็จะรับประทานให้อิ่มเพื่อขึ้นไปนอนหรือดูหนังเท่านั้น แต่ที่ไปมาล่าสุดอาหารดีขึ้นมาก ผิดหูผิดตา และการบริการโดยรวมก็ดีขึ้น กลับมาอยู่บนมาตรฐานเดิมแล้ว ผมคาดว่า Japan Airlines คงปรับปรุงบริการไปพร้อมๆ กับการเปลี่ยนสัญลักษณ์ให้กลับมาเป็นรูปนกกระเรียน เพื่อเรียกจิตวิญญาณและความภาคภูมิใจให้กลับคืนมาอีกครั้ง ก็ต้องขอปรบมือดังๆ ให้ โดยเฉพาะไอศกรีม Haagen-Dazs ที่แสนอร่อย และบริการที่ดีมีน้ำใจของพนักงานทั้งภาคพื้นดินและบนเครื่อง โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่ที่สนามบินนาริตะตอนขากลับ จัดที่นั่งแบบเห็นอกเห็นใจโดยเว้นที่ว่างตรงกลางให้ลูกชายได้นอนยาวตลอดขากลับ ทำให้พ่อแม่และพี่สาวมีโอกาสกินอิ่มและบันเทิงกับภาพยนตร์ได้หลายเรื่อง ขอให้รักษามาตรฐานบริการอย่างนี้ไว้ รับรองสู้ใครต่อใครได้หมดเลยครับ

อีกอย่างหนึ่งที่เป็นของดีมีคุณภาพบนเครื่อง JAL นั่นก็คือ Inflight Magazine ของเขาที่ชื่อ Skyward ครับ ผมจำได้ว่าครั้งแรกที่ขึ้นเครื่องบินไปต่างประเทศก็ขึ้นเจแปน แอร์ไลน์สนี่แหละ หนึ่งในสิ่งประทับใจของผมก็คือเจ้านิตยสารบนเครื่อง เพราะมีเรื่องน่าสนใจมากมาย รวมทั้งภาพประกอบก็สวย ติดใจมาตั้งแต่นั้น ความโดดเด่นอยู่ที่เนื้อหาสาระด้านการท่องเที่ยว โดยเฉพาะการท่องเที่ยวในญี่ปุ่นที่พาผมไปรู้จักสถานที่เที่ยวมากมายหลายแห่ง และมีภาพประกอบสวยๆ ช่วยเติมเต็มจินตนาการมากขึ้น อย่างฉบับเดือน ก.ย.นี้ มีบทความเรื่อง A Separate Peace– Setonaikai Art Islands พูดถึงงานศิลปะและพิพิธภัณฑ์ระดับเยี่ยมที่ซ่อนตัวอยู่ตามเกาะแก่งในเขตทะเลในของญี่ปุ่น จำได้ว่าปีที่แล้วตอนผมไปตระเวนชิมอุด้งที่จังหวัดคางาวะ เขากำลังจัดเทศกาลงานศิลป์ของเขตทะเลในอยู่พอดี แต่ตอนนั้นมัวสนใจแต่การกินอุด้ง จึงละเลยเรื่องงานศิลปะไป พอได้มาอ่านเจอในนิตยสารบนเครื่องก็รู้สึกเสียดาย และหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องไปล่องเกาะแก่งดูงานศิลป์กับเขาสักวัน

นอกจากนี้ ยังมีเรื่องวาชิ หรือกระดาษญี่ปุ่น ที่มีเกร็ดประวัติให้เราเข้าใจพอสังเขป มีเรื่องของร้านอาหารแนะนำ และอื่นๆ ที่น่าสนใจอีกเยอะ ผมว่าข้อมูลในหนังสือเล่มนี้ดีกว่านิตยสารไทยหลายฉบับ และดีกว่าในเว็บไซต์หลายแห่ง เสียดายที่หนังสือดีๆ แบบนี้มีให้เฉพาะผู้โดยสารเท่านั้น ใครมีโอกาสขึ้นเครื่อง JAL ลองหยิบมาฝากเพื่อนฝูงสักเล่มน่าจะเป็นของฝากที่ดี

ไหนๆ วันนี้คงพาท่านผู้อ่านไปไม่ถึงงาน Tokyo Girls Collection แล้ว ขอชื่นชมกับความบันเทิงบนเครื่อง JAL ต่อให้จบเลยละกัน ท่านผู้อ่านเคยนั่งเครื่องบินแล้วมีแต่อยากให้รีบๆ ถึงใช่ไหมครับ แต่คราวนี้ผมกลับรู้สึกว่าอยากให้บินนานกว่านี้อีกหน่อย เพราะเลือกดูหนังกันไม่ทันจริงๆ แต่ละเรื่องก็น่าดูทั้งนั้น เช่น กังฟูแพนด้า 2, Fast Five, Pirates’ ตอนล่าสุด, X-Men รุ่นแรก, Super 8, Thor ฯลฯ นี่ยังไม่รวมหนังญี่ปุ่นและรายการทีวีญี่ปุ่นสนุกๆ อีกนับสิบ ผมว่าให้นั่งไกลไปถึงอเมริกาก็ไม่น่าเบื่อถ้ามีหนังดีๆ ให้ดูเพียบขนาดนี้ ยิ่งถ้าได้ “Sky Time” original citrus drink น้ำผลไม้ที่มีเฉพาะบนเครื่อง JAL ด้วยแล้วละก็ ดูหนังนั่งเครื่องได้อรรถรสยิ่งขึ้นไปอีกครับ