สุข = เพี้ยน

วันที่ 08 ก.พ. 2553 เวลา 18:23 น.
พล็อตหนังอินดี้ Mister Lonely แบ่งออกเป็น 2 ส่วน เหมือนจะแยกจากกัน พอเอาเข้าจริง ทั้งหมดก็ถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว

โดย...อัคร เกียรติอาจิณ

5 ส.ค. 1962 นักแสดงสุดเซ็กซี่ "มาริลีน มอนโร" ลาโลกไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ 25 มิ.ย. 2009 โลกก็ต้องมาสูญเสียราชาเพลงป๊อป "ไมเคิล แจ็กสัน" อีกราย

วันนี้...แม้จะไม่มีทั้งคู่อยู่ให้เห็นตัวเป็นๆ แต่ผลงานที่พวกเขาสร้างสรรค์ไว้ ก็ไม่เคยลืมเลือนไปจากความทรงจำ และนับวันมันยิ่งทวีความเข้มขลัง

 

Mister Lonely

บาทหลวงสวมวิญญาณนักบิน พาเฮลิคอปเตอร์ทะยานเพื่อขนข้าวของไปแจกประชาชนยังแอฟริกา แล้วจู่ๆ แม่ชีก็หล่นจากนกเหล็กซะงั้น พร้อมเกิดปรากฏการณ์ปาฏิหาริย์พันลึก เมื่อเธอสามารถเหินเวหาได้ (?!?)

ฟังดูงงๆ มึนๆ ยังไม่รู้ เออ...แล้ว 2 คนหลังไปเกี่ยวอะไรกับ 2 ซูเปอร์สตาร์ (นั่นน่ะสิ)

นี่คือพล็อตหนังอินดี้ Mister Lonely ที่แบ่งออกเป็น 2 ส่วน เหมือนจะแยกจากกันโดยเอกเทศ พอเอาเข้าจริง ทั้งหมดก็ถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว มาริลีน มอนโร ไมเคิล แจ็กสัน บาทหลวง และแม่ชี ล้วนเป็นตัวละครที่บอกเล่าเรื่องราวของหนังให้สนุกอย่างไม่น่าเชื่อ

งานกำกับของ "ฮาร์โมนี โครีน" ชื่ออาจไม่คุ้นเท่าไหร่ แต่หลายคนคงเคยผ่านตาผลงานเขามาบ้าง ที่น่าจะจำได้ดีคือ Gummo (ปี 1997) หนังดรามาเพี้ยนๆ พูดถึงเด็กชายผอมกะหร่อง ซึ่งพยายามค้นหาวิธีกำจัดความเซ็งในชีวิต

สำหรับเรื่องนี้เขาก็ยังมากับความเพี้ยนเช่นเดิม แถมมีอารมณ์เหวอ ผสมกับความล้ำหน่อยๆ เปิดเรื่องมาด้วยภาพสโลว์โมชัน ไมเคิล แจ็กสัน ปั่นจักรยาน แม่ชีแอบสูบบุหรี่ และจินตนาการว่าตัวเองกำลังเล่นวอลเลย์บอลกลางสายฝน (ถ้าเป็นหนังไทยฉากนี้คงโดนแบนชัวร์ๆ)

หนังตัดไปที่ ไมเคิล แจ็กสัน กำลังสอนผู้เฒ่าผู้แก่ในบ้านพักคนชราร้องเพลง ไม่นาน มาริลีน มอนโร ก็ปรากฏตัว ทั้งคู่ไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบกัน ณ ร้านกาแฟ แต่ไมเคิล แจ็กสัน ไม่ดื่มกาแฟ มาริลีน มอนโร จึงสั่งไวน์แดงมาให้ มาริลีน มอนโร ออกปากชวนไมเคิล แจ็กสัน ไปเกาะแห่งหนึ่ง ที่นั่นคือศูนย์รวมของนักแสดงเลียนแบบ...?

ภาพสลับมาที่บาทหลวงอยู่หน้าเฮลิคอปเตอร์ โดยมีชายผิวสีคนหนึ่งยืนสารภาพบาป แม่ชีวิ่งวุ่นขนของเพื่อเตรียมบินไปแจกชาวบ้าน

การดำเนินเรื่องของหนังจะเป็นไปอย่างนี้ตลอด ทำให้คนดูงงๆ ในบางฉาก ขณะเดียวกันก็มาสร้างความกระจ่างในอีกฉากตามสไตล์ผู้กำกับที่อยากให้คนดูลุ้นและคาดไม่ถึงกับหลายๆ สิ่ง

ถึงจะมีความเพี้ยนความเหวอความ ล้ำผสานกันอยู่พอประมาณ แต่หนังกลับหนักแน่นที่จะล้อในประเด็น "โลกแห่งการเลียนแบบ" กับ "โลกของความเป็นจริง"

โลกที่ไม่ใช่เรื่องจริง โลกที่ถูกจำลองขึ้น บางทีมันก็ทำให้ใครบางคนมีความสุขยิ่งยวด ตรงกันข้าม โลกที่มิใช่การจำลอง โลกที่เราสัมผัสได้ บางครั้งก็สร้างความทุกข์ไม่รู้จบสิ้น

ไมเคิล แจ็กสัน (ดีเอโก ลูนา/พระเอก And Your Mother Too ปี 2001 และเป็นคนเดียวกับที่รับบทเกย์ใน Milk) มาริลีน มอนโร (ซาแมนธา มอร์ตัน/งานเด่นๆ ของเธอคือ Sweet and Lowdown ปี 1999 In America ปี 2002 และบท แมรี สจ๊วต Elizabeth : The Golden Age ปี 2007 รวมทั้งหนังมึนๆ Synecdoche, New York ปี 2008) และนักแสดงเลียนแบบคนอื่นๆ เช่น มาดอนนา เจมส์ ดีน ชาลี แชปลิน ควีนอลิซาเบธ พระสันตะปาปา หนูน้อยหมวกแดง ฯลฯ ชีวิตจริงของพวกเขาไม่ค่อยจะสมบูรณ์เพียบพร้อมนัก นั่นทำให้พวกเขาจึงต้องเลียนแบบคนดัง เพื่อหวังจะเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไป

บาทหลวง (แวร์เนอร์ แฮร์โซค/ผู้กำกับรุ่นเก๋าชาวเยอรมัน ที่มีงานบ้าๆ แจ่มๆ มากมาย Fitzcarraldo รางวัลปาล์มทองคำ เมืองคานส์ ปี 1982 The Wild Blue Yonder รางวัล FIPRESCI Prize เทศกาลหนังเวนิส ปี 2005 Encounters at the End of the World สารคดีเข้าชิงออสการ์ ปี 2007) และเหล่าแม่ชีที่ทำงานเพื่อสังคม อุทิศตนเพื่อคนยากไร้ ใช่ว่านั่นคือความสุขที่แท้จริง เพราะสิ่งที่พวกเขาวาดฝันและอยากสัมผัสมันอาจเป็นการหลุดไปอยู่ในโลกจินตนาการต่างหาก ยิ่งเฉพาะการ โบยบินดั่งนก พวกเขารับรู้ได้ถึงความเป็นอิสรเสรีและออกนอกขนบเก่าๆ

ทุกตัวละครในหนังย่อมมีเหตุผลการแสวงหาความสุขแตกต่างกันไป นั่นเพราะชีวิตมันสั้น จึงต้องตักตวงความสุขใส่ตัวให้มากที่สุด คนอื่นอาจมองว่าเพี้ยน แต่สำหรับคนที่ได้ลิ้มลองแล้วอย่างพวกเขา คงจะรู้ดีกว่าใครแน่นอนว่า รสชาติความสุขนั้นหอมหวานเหลือเกิน

Mister Lonely

ปี 2007

ประเทศ อังกฤษ/ฝรั่งเศส/ไอร์แลนด์/สหรัฐอเมริกา

ภาษา อังกฤษ/ฝรั่งเศส

ประเภท ตลก/ชีวิต

ความยาว 112 นาที

กำกับ ฮาร์โมนี โครีน

แสดงนำ ดีเอโก ลูนา/ซาแมนธา มอร์ตัน/แวร์เนอร์ แฮร์โซค