ตายถึงได้ยศ?

โดย...สันทัด กรณี

เหตุการณ์ในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ยังคุกรุ่นด้วยควันปืนและเสียงระเบิด แม้จะลดความถี่แต่กลับเพิ่มความรุนแรง

เช้าวานนี้ ขณะ พ.ต.อ.สุรพงษ์ ชาติสุทธิ์ ผกก.สภ.ระแงะ จ.นราธิวาส กำลังมอบนโยบายให้เจ้าหน้าที่ตำรวจ 50 นาย บริเวณหน้าเสาธง คนร้าย 4-5 คน แต่งกายคล้ายกรรมกรใช้รถยนต์กระบะยี่ห้อโตโยต้า คนขับได้ชะลอความเร็ว ให้คนร้ายที่นั่งกระบะหลังใช้อาวุธปืนสงคราม เอ็ม 16 และ เอช.เค. ยิงใส่กลุ่มตำรวจ ทำให้ตำรวจเสียชีวิต 1 นาย บาดเจ็บ 4 นาย

เป็นการโจมตีอย่างอุกอาจ ด้วยความรวดเร็ว รุนแรง และโหดเหี้ยม เข้าใส่กลุ่มตำรวจอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

อันที่จริง ความสูญเสียคงมากกว่านี้อีกหลายเท่า หากไม่มีตำรวจชั้นประทวนนายหนึ่งซึ่งยืนรักษาการณ์อยู่ อุดมด้วยไหวพริบ ปฏิภาณ และความกล้าหาญเหนือกว่าคนทั่วไป

ส.ต.ท.พูลสวัสดิ์ เสถียรอุดร ผบ.หมู่ (ป.) สภ.ระแงะ คือนายตำรวจผู้กล้ารายนั้น เป็นผู้สังเกตเห็นรถคนร้ายวิ่งผิดปกติชะลอความเร็วเมื่อจับสายตาไปก็พบปากกระบอกปืนของกลุ่มคนร้ายที่นั่งท้ายกระบะโผล่ขึ้นมา จึงวิ่งติดตาม ขณะเดียวกับกลุ่มคนร้ายกำลังเริ่มเปิดฉากระดมยิ่งใส่กลุ่มนายตำรวจที่เข้าแถวหน้าโรงพัก

ส.ต.ท.พูลสวัสดิ์ แทนที่หลบเข้าที่กำบังแล้วตอบโต้ กลับถืออาวุธปืนวิ่งเข้าใส่ และใช้อาวุธปืนยิงเข้าใส่กลุ่มคนร้ายบนรถกระบะกว่า 20 นัด ทำให้คนร้ายต้องเร่งรถกระบะหลบหนีไป

ครับ...ผู้หมู่ แกบอกว่า...

“ตอนนั้นไม่ได้คิดว่าตัวเองจะได้รับอันตรายหรือไม่ ตั้งใจปฏิบัติหน้าที่ปกป้องผู้บังคับบัญชาและเพื่อนตำรวจให้ปลอดภัยจากการถูกโจมตี และไม่ได้หวังว่าจะมีลาภยศ หรือชื่อเสียงโด่งดัง”

“เป็นการทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย และถือเป็นโชคดีที่ผมหันไปเห็นคนร้ายในจังหวะที่กำลังก่อเหตุพอดี ไม่เช่นนั้นอาจเกิดความสูญเสียมากกว่านี้” นั่นเป็นความรู้สึกจากใจวีรบุรุษสีกากี ส.ต.ท.พูลสวัสดิ์ เสถียรอุดร ผบ.หมู่ (ป.) แห่ง สภ.ระแงะ

ครับ...วานนี้ทั้งวันหลังเกิดเหตุ ผมเฝ้ารอฟังนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ คิดอย่างไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สิ่งที่ได้ยินก็มีเพียงว่า กลุ่มคนร้ายที่ก่อเหตุต้องการล้างแค้นให้ หัวหน้าระดับปฏิบัติการขบวนการอาร์เคเค 2 คน ที่ถูกวิสามัญฆาตกรรมก่อนหน้าวันก่อเหตุ

ไม่มีนายตำรวจระดับสูงคนใด พูดถึงวีรกรรมของ ส.ต.ท.พูลสวัสดิ์ จะมีก็เพียง พล.ต.ท.รณศิลป์ ภู่สาระ ผบช.ศชต. มอบเงินเพื่อเป็นขวัญกำลังใจจำนวนหนึ่งให้กับ ส.ต.ท.พูลสวัสดิ์

ตำรวจเด็กๆ คนหนึ่ง สร้างวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ กล้าหาญ เด็ดเดี่ยว เสี่ยงชีวิตจนสามารถปกป้องชีวิตเพื่อนร่วมอาชีพและผู้บังคับบัญชา

ก็ไม่รู้สินะ...ผู้ใหญ่ในสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ไม่คิดทำอะไรให้มากกว่านี้หรือครับ

ผมทราบดีครับ สมมติว่าตำรวจนายนี้ตายในหน้าที่ คงมีผู้บังคับบัญชามายืนหน้าเศร้าพูดถึงการปูนบำเหน็จ 7 ชั้นยศเป็นนายพันตำรวจ แล้วกระมัง

ผมมีคำถามเดียว ต้องรอให้ตายก่อน? ทำไม? การสู้ศึกอย่างกล้าหาญแต่ไม่ตายเนี่ย มันเสียหายตรงไหนครับกระผม