แผ่นดินที่มีบุญ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช นอกจากจะทรงเป็นพุทธมามกะ และเอกอัครศาสนูปถัมภกแล้ว พระองค์ยังทรงปฏิบัติธรรมอย่างต่อเนื่อง ถึงหัวใจแห่งการปฏิบัติโดยแท้

ผู้ที่เคยเขียนถึงการปฏิบัติธรรมของพระองค์ก็คือ พล.ต.อ.วสิษฐ เดชกุญชร อดีตรองอธิบดีกรมตำรวจ อดีต รมช.มหาดไทย และอดีตนายตำรวจราชสำนักประจำ

พล.ต.อ.วสิษฐ สันนิษฐานว่า พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เริ่มฝึกสมาธิเมื่อครั้งทรงผนวช ที่ครั้งนั้นสมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณวงศ์ เป็นพระอุปัชฌาย์จารย์  และสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก เมื่อครั้งยังเป็นพระโสภณคณาภรณ์ เป็นพระอภิบาล หรือพระพี่เลี้ยง

การทำสมาธิของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ทรงใช้อานาปานสติเป็นอุบายในการทำสมาธิ พร้อมๆ กับทรงนับกำกับ

วิธีนับของพระองค์นั้น หายใจเข้าครั้งที่หนึ่ง นับหนึ่ง หายใจเข้าครั้งที่สอง นับสอง หายใจเข้าครั้งที่สาม นับสาม หายใจเข้าครั้งที่สี่ นับสี่ หายใจเข้าครั้งที่ห้า นับห้า หายใจออกครั้งที่หนึ่ง นับหนึ่ง หายใจออกครั้งที่สอง นับสอง หายใจออกครั้งที่สาม นับสาม หายใจออกครั้งที่สี่ นับสี่ หายใจออกครั้งที่ห้า นับห้า เมื่อถึงห้าแล้ว หากจิตยังไม่สงบ ก็นับถอยหลังจากห้าลงมาหาหนึ่ง แล้วนับจากหนึ่งขึ้นไปหาห้าใหม่ กลับไปกลับมาเช่นนั้นจนกว่าจิตจะสงบ

พระองค์ยังทรงรวบรวมและประมวลคำสอนของครูบาอาจารย์ แล้วก็ทรงพระกรุณาพระราชทานประมวลคำสอนนั้นแก่ผู้ที่ทรงทราบว่ากำลังปฏิบัติสมาธิ

ผลการปฏิบัติของพระองค์นั้น พล.ต.อ.วสิษฐ เขียนว่า พระองค์เคยตรัสให้ พล.ต.อ.วสิษฐฟังว่า ครั้งหนึ่งขณะที่กำลังทรงทำสมาธิอยู่ พระจิตสงบและเกิดนิมิต ในนิมิตนั้นทรงทอดพระเนตรเห็นพระกร (แขนท่อนล่าง) ลอกออกทีละชั้นๆ ตั้งแต่จากพระตจะ (หนัง) ลงไปจนถึงพระอัฐิ (กระดูก)

ข้อมูลจาก พล.ต.อ.วสิษฐ จึงทำให้เห็นภาพชัดเจนว่า พระองค์ทรงปฏิบัติธรรมเพื่อ มรรคผล โดยแท้

เพราะการนั่งสมาธิจนถึงขั้นจิตสงบหรือจิตรวมนั้น ในทางพุทธเรียกว่า อัปปนาสมาธิ เป็นสมาธิขั้นสูง จิตเป็นหนึ่งเดียวไม่มีอารมณ์อื่นๆ มาแทรกซ้อน ตัดขาดจากรูป เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณโดยสิ้นเชิง

ขณะเดียวกันเมื่อจิตรวมเป็นสมาธิใหญ่ ก็ทรงเกิดนิมิต หรือเห็นภาพขณะที่เป็นสมาธิ

นิมิตหรือภาพที่เห็น ยังเป็นนิมิตทางธรรม เป็นไปในทางพิจารณากาย เห็นผิวกายลอกเป็นชั้นๆ จากผิวหนังลงไปถึงกระดูก

การปฏิบัติเพื่อการพ้นทุกข์หรือพ้นจากการเกิด แก่ เจ็บ ตาย ก็ต้องเริ่มทางสายนี้ คือการเห็นกายเป็นของไม่สวยงาม ไม่พึงปรารถนา เป็นสิ่งโสโครก สักแต่ว่ากาย เป็นการละสักกายทิฏฐิ เป็นเส้นทางของอริยะ นับแต่พระโสดาบันถึงพระอรหันต์ รวมถึงพระโพธิสัตว์ที่บำเพ็ญบารมี

วิถีการปฏิบัติของพระองค์จึงเป็นธรรมแท้ เป็นธรรมแห่งการหลุดพ้นขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า

แผ่นดินไทย จึงเป็นแผ่นดินแห่งธรรม ทั้งพระมหากษัตราธิราชเจ้า เป็นผู้ทรงปฏิบัติธรรม เป็นแผ่นดินที่มีพระอริยเจ้าปรากฏให้ความร่มเย็นอย่างสม่ำเสมอ

ใครเกิดบนแผ่นดินนี้ ไม่เรียกว่ามีบุญแล้วจะเรียกว่าอะไร