ชิ่น คริสเตียนสเตท

โดย...กริช อึ้งวิฑูรสถิตย์

ชิน (Chin) รัฐที่เปรียบเสมือนเมืองลับแลของเมียนมา อยู่ทางทิศตะวันตก มีเมืองหลวงชื่อเมืองฮาก้า (Hakha) ทางใต้พื้นที่ติดกับรัฐยะไข่ ตะวันตกบางส่วนติดกับบังกลาเทศบางส่วนติดกับอินเดีย รัฐนี้ในอดีตเป็นรัฐที่ยากจนมาก การคมนาคมไม่ค่อยสะดวก จึงเป็นสถานที่ที่มีคริสตจักรเข้าไปช่วยเหลือเยอะมากอีกที่หนึ่ง ดังนั้นคนที่อยู่ที่นี่ทักษะด้านภาษาอังกฤษจะดีมาก ผมเคยเจอคนรัฐชิ่นที่ทำงานที่ย่างกุ้ง พูดภาษาอังกฤษดีมากๆ สำเนียงอังกฤษดีมากๆ เลยสงสัย สอบถามว่าเคยไปอยู่ที่อังกฤษมาหรือเปล่า เขาบอกว่าเปล่า แต่ครูเขาที่รัฐชิ่นสอนเขามา จึงทราบ

ประชากรที่รัฐชิ่นส่วนใหญ่เป็นชาวคริสต์ มีพุทธและอิสลามบ้าง ที่เป็นอิสลามก็จะเป็นชาวอาระกัน ชนชาติพันธ์ุที่นี่จะเยอะมาก มีถึง 52 เผ่าพันธ์ุ (ข้อมูลจาก http://www.ananda-travel.com) ซึ่งยากจนไม่รู้จะอธิบายอย่างไร หน้าตาของคนที่นี่จะคล้ายคนทิเบต คนอินเดียอัสสัม ถ้านึกไม่ออกให้คิดถึงคนจีนอุยกูร์นะครับ คล้ายกันมากเลย ภาษาที่ใช้ที่นี่จะเป็นภาษากลางของเมียนมาและภาษา
ชนเผ่า ซึ่งต้องยอมรับว่าไม่เข้าใจเลยแม้แต่นิดเดียว

การคมนาคมที่นี่จะทุรกันดารมาก การเดินทางโดยรถยนต์จะใช้เวลามาก จึงต้องใช้ทางเครื่องบิน บินตรงไปที่ฮาก้าแล้วเช่ารถสำรวจตลาด สินค้าที่นี่นอกจากสินค้าไทยที่ไปจากเมืองมะไกว เมืองแปร ก็จะมีสินค้าจีนที่มาจากเมืองลาซิว เมือง มัณฑะเลย์ นอกนั้นจะเป็นสินค้าอินเดียเป็นส่วนใหญ่ และมีบ้างส่วนเป็นสินค้าจากบังกลาเทศ ซึ่งคุณภาพจะด้อยแต่ราคาถูกมาก ส่วนใหญ่เท่าที่สอบถามมา
ผู้บริโภคจะนิยมสินค้าไทยมากกว่า เพียงแต่ราคาเท่านั้นที่ยังเสียเปรียบอยู่

รายได้ของประชากรที่นี่จะทำการเกษตรเป็นหลัก ส่วนมากจะปลูกข้าว ถั่ว พริก เป็นต้น คนที่นี่จะชอบสีขาว สีน้ำตาล สีดำ แดง เป็นต้น บ้านเรือนจะปลูกเป็นบ้านชั้นเดียว มีโถงใหญ่ ก็เป็นอะไรที่แปลกหูแปลกตามากครับ

ผมได้เขียนเล่าถึงกลุ่มชาติพันธ์ุมาครบทุกรัฐ (State) แล้ว ครั้งต่อๆ ไปก็จะขอเจาะลึกถึงเมียนมาและพฤติกรรมการบริโภคสินค้าในรายละเอียดต่อๆ ไป และอาจจะสอดแทรกให้อีกในส่วนของ 7 Division หรือ 7 Region ที่เป็นเมียนมา เช่น Yangon Mandalay Magway Bago Ayeyarwaddy Sagaing Taninthayi ซึ่งทั้ง 7 Division นี้ ประชากรส่วนใหญ่จะเป็นคนบะม่า หรือพม่า เป็นหลัก และจะมีความสงบ ไม่ค่อยจะมีข่าวเรื่องรบราฆ่าฟันกันเท่าไร อีกทั้งส่วนใหญ่นอกจากสะกาย (Sagaing) ที่เป็นพื้นที่ภูเขา และตะนาวศรี (Taninthayi) ที่ติดทะเลด้านหลังเป็นเทือกเขาบรรทัดแล้ว ที่เหลือจะเป็นพื้นที่ราบลุ่มที่อุดมสมบูรณ์ โดยเฉพาะที่อิรวดี (Ayeyarwaddy) ที่เป็นพื้นที่ราบลุ่มมีแม่น้ำอิรวดีไหลผ่าน พอเข้าเขตรัฐอิรวดีแม่น้ำก็แตกเป็นอีกร่วมสิบสาย

ดังนั้น จึงอุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษ ข้าวที่ผลิตได้ในเขตนี้จึงขึ้นชื่อมาก โดยเฉพาะข้าว “เปาะซานมุย” หรือข้าวหอมเปาะซาน ไว้โอกาสหน้าจะเขียนเล่าให้อ่านครับ เพราะจะได้เข้าใจเขามากขึ้นนะครับ ต้องอาศัยคำของท่านนักปราชญ์ซุนวู “ที่ว่ารู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง”