เสียเวลา

โดย...รามทอง

ตื่นมาเห็นข่าวช่วงนี้แล้วก็เพลียหัวใจ เพราะนอกจากสารพัดปัญหาบ้านเมืองทั้งสังคมเรื่อยไปจนถึงการเมือง ปรากฏไม่เว้นแต่ละวัน คิดแล้วพานปวดหัวจนผมร่วงหมดกบาล

ทว่า ที่เป็นกระแสเรียกเรตติ้งมาตั้งแต่ช่วงเทศสงกรานต์แบบแรงไม่ตก คงจะเป็นท่าน วัฒนา เมืองสุข กับ คสช. กรณีเรียกปรับทัศนคติหลังออกมาแสดงความเห็นต่อร่างรัฐธรรมนูญ

ภาครัฐไม่รีรอส่งกำลังเฝ้าถึงหน้าบ้านหวังคุมตัวไปทำความเข้าใจ ขณะที่ท่านวัฒนาก็รวดเร็วดุจเหยี่ยว ไม่อยู่ให้พบ แต่ก็ฝากข้อความผ่านเฟซบุ๊ก การันตีเข้าเจอ คสช.ตามคำเรียก

แน่นอนก็ปรากฏเป็นข่าวอีกครั้งจนแล้วจนรอด บรรดาพลพรรคเพื่อไทยและกลุ่มประชาธิปไตยใหม่ ออกมาเรียกร้องให้รัฐบาล คสช.เร่งทำการปล่อยตัวออกจากค่ายกักกัน

คำถามคือ บ้านเมืองเราต้องสาละวนอยู่กับเรื่องแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ เพราะการเคลื่อนไหวของท่านวัฒนา หาก คสช.ประเมินให้ดีก็จะรู้ว่าไม่สามารถจุดกระแสพลพรรคให้ลุกฮือ

ให้ออกมาต่อต้านท่ามกลางช่วงเวลาสำคัญขณะนี้ได้ คือ การทำประชามติ แต่อาจเป็นประเด็นให้บางกลุ่มได้หยิบใช้เป็นเครื่องมือโจมตีรัฐบาลท่ามกลางหัวเลี้ยวหัวต่ออยู่ขณะนี้

ประเด็นว่าจะรับหรือไม่รับร่างรัฐธรรมนูญก็ถือเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญ แต่บ้านเมืองยังมีเรื่องอีกมากให้แก้ไข เช่น ปัญหาปากท้องชาวบ้าน เศรษฐกิจประเทศ และอีกมากมาย

เพราะประชาชนตาดำๆ ที่อาศัยอยู่ในประเทศมากมาย ต่างมุ่งหวังกับรัฐบาลทหารซึ่งมีความเข้มแข็งให้ช่วยจัดการอีกหลายเรื่องที่บางอย่างรัฐบาลมาจากการเลือกตั้งไม่สามารถดำเนินการได้

แม้เข้าใจได้ว่าการเคลื่อนไหวของท่านวัฒนา ถือเป็นการกระทำขัดต่อกฎหมายความมั่นคงที่ คสช.ได้ประกาศไว้อยู่ ณ เวลานี้ หากไม่จัดการแล้วอาจมีความผิดฐานละเว้นการปฏิบัติหน้าที่

แต่บางเรื่องบางสถานการณ์และบางครั้งบางเวลา ไม่จำเป็นต้องตามเกมที่ถูกวางหมากไว้ให้เปลืองตัวเสียทุกเรื่องไป จะกลายเป็นว่าหยิกเล็บแล้วเจ็บเนื้อแทน หรือไม่เกิดประโยชน์

หลายต่อหลายครั้งในการเคลื่อนไหวแต่ละประเด็นสร้างจุดประสงค์บางอย่าง ซึ่งเชื่อว่าสังคมตัดสินใจได้ว่าอะไรเป็นอะไร นัยของการกระทำ หากยิ่งผลีผลามก็เข้าทางหมากเดิน

แทนที่ฝ่ายรุกไล่จะจนแต้ม กลับทำคะแนนเพิ่มได้โดยไม่ต้องออกแรงให้มากมาย อีกทั้งยังส่งแรงเสียดทานกับตัว คสช. เพราะลำพังเวลานี้ คสช.เองก็ถูกจับตาในหลายเรื่องด้วยกัน

ความพยายามทั้งหลายที่ คสช.ต้องการให้ภาพรวมประเทศออกมาอยู่ในความสงบเรียบร้อย ยิ่งตอกย้ำในเรื่องการปิดกั้นในหลายเรื่อง โดยไม่ให้คนทั่วไปได้แสดงเสรีภาพทางความคิด

บางเรื่องหากตัดสินใจทำอะไรลงไปก่อน เหมือนเป็นการตัดไฟแต่ต้นลมก่อนลุกลาม แม้จะดีแต่ก็เป็นสสารกระตุ้นเร้าให้กลุ่มเห็นต่างยิ่งออกมาเคลื่อนไหว และคราวนี้จะยากต่อการควบคุม

ยังมีอีกหลายเรื่องให้รัฐบาล คสช.แก้ไข ดังนั้นควรหันไปมุ่งทำมากกว่าไล่ต้อนปลาซิวปลาสร้อย โดยเฉพาะเศรษฐกิจ อย่าเสียเวลาไปจากเรื่องไร้สาระจนพาชาติต้องสะดุด