ชราชน

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

สัญญาณความอ่อนล้าทางเศรษฐกิจปรากฏให้เห็นชัดเจน

สิ่งที่สะท้อนออกมาคือการที่ธนาคารแห่งประเทศไทย หรือธนาคารชาติ ลดประมาณการเติบโตเหลือแค่ 2.7% จากเดิมอยู่ที่ 3%

ปัญหาใหญ่ของเศรษฐกิจคือการส่งออกที่หดตัว ปีนี้คาดว่าจะติดลบ 5% ทำให้ฉุดทุกอย่างลงมา เมื่อรวมกับปัญหาหนี้ครัวเรือน กำลังซื้อหดหาย ปัญหาเลยยิ่งหนัก

ทั้งหมดเป็นภาวะพื้นฐานที่จำเป็นต้องเข้าใจ ต้องรับสภาพ

ไม่ว่าจะเป็นทีมเศรษฐกิจชุดก่อน หรือทีมเศรษฐกิจชุดใหม่ก็ยากจะฝืนกระแสโลกาวินาศที่เกิดขึ้นและระบาดไปทั่ว

สิ่งที่ทำได้คือการประคับประคองไม่ให้เศรษฐกิจหัวทิ่มลงกว่าเดิม

ขณะเดียวกันต้องวางรากฐานรอการฟื้นตัว โดยเฉพาะการสร้างขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศขึ้นมาใหม่

สถานการณ์ต่างๆ ไม่หอมหวาน ไม่ใช่ช่วงดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์

ใครมาเป็นรัฐมนตรีเศรษฐกิจจึงหน้ายับ แก่ทันตาเห็น

เพราะทุกคนรู้ เห็นข้อมูลว่าอะไรกำลังเกิดขึ้น

หลายคนยังต้องละสิ่งที่เคยได้ เข้ามารับภาระ แบกความเสี่ยง อาทิ อภิศักดิ์  ตันติวรวงศ์ รมว.คลังคนปัจจุบัน ทิ้งเงินเดือนละ 2 ล้านบาท มารับเงินและค่าตำแหน่งรัฐมนตรีเดือนละแสน

สมคิด จาตุศรีพิทักษ์ รองนายกฯ หัวหน้าทีมเศรษฐกิจ มีภาระส่งลูกเรียนต่างประเทศ ต้องทิ้งเงินหลายล้าน จนเตรียมแผนขายที่ดินภริยามาส่งลูก และส่งตัวเองช่วงเป็นรองนายกฯ

รัฐมนตรีทุกคนที่ไม่ใช่สมาชิกพรรคกินเมืองเหมือนในอดีต จึงต้องรับสภาพเช่นนี้

แต่อีกนั่นแหละ เมื่อเข้ามาเป็นผู้รับผิดชอบประเทศ ความคาดหวังก็ต้องตกอยู่กับทีมเศรษฐกิจ

การวิพากษ์วิจารณ์ ต้องเกิดขึ้น หนักบ้าง เบาบ้าง ก็ว่ากันไป

ที่สำคัญเมื่อเข้าสู่การเมืองแบบไทยๆ ก็ต้องเกิดศัตรูทางการเมืองเป็นของแถม

ยิ่งเมื่อทหารกำลังเดินหน้ามหกรรมถอนรากถอนโคน แรงเสียดทานจึงมากกว่าปกติ

เมื่อมาแล้วก็ต้องรับ จะหนีไปไหนก็ไม่พ้น

แต่เชื่อเถอะ คนส่วนใหญ่อยากให้บ้านเมืองดีขึ้น อยากให้เศรษฐกิจฟื้น

ทว่าเมื่อสิ่งที่หวังมาช้า ก็ต้องเหนื่อยหลายเท่า

และแก่ทันตา เป็นสมาชิกชมรมชราชนอย่างที่เห็น