ยิ่งซ้ำยิ่งเสีย

โดย...ธนพล บางยี่ขัน

ประเด็นไม่ได้อยู่ที่คำเรียกขานว่าจะเป็น “ประชารัฐ” หรือ “ประชานิยม” สิ่งสำคัญมากกว่านั้นคือเนื้อหา รายละเอียด กระบวนการ วิธีการ เป้าหมาย ไปจนถึงผลลัพธ์ที่จะเป็นตัวชี้วัดตัวเอง

ในทางการเมือง มาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจ 1.36 แสนล้านบาท​ของ สมคิด จาตุศรีพิทักษ์ แม่ทัพเศรษฐกิจคนใหม่นั้น อาจเรียกได้ว่าเป็น “เดิมพัน” ครั้งสำคัญของทั้งสมคิดและรัฐบาลคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.)

ด้วยสูตรเดิมๆ กับการอัดฉีดเงินลงรากหญ้าให้เป็นกลไกขับเคลื่อนเศรษฐกิจทั้งระบบจากฐานรากขึ้นมาจนถึงระดับบนที่จะเห็นผลอย่างรวดเร็วกว่าเมกะโปรเจกต์ทั้งหลายของภาครัฐ หรือมาตรการอื่นๆ ที่รัฐบาลและทีมเศรษฐกิจชุดที่แล้วพยายามผลักดัน ไม่รวมกับปัญหาเรื่องความเชื่อมั่นที่ฉุดให้ทุกอย่างเดินหน้าต่อไปได้

ปัญหาอยู่ตรงที่การอัดฉีดเงินลงรากหญ้าผ่านกองทุนหมู่บ้านและชุมชนเมือง 6 หมื่นล้านบาท นั้นถูกดักคอว่าอาจเดินซ้ำรอยเส้นทาง “ประชานิยม” ที่มุ่งสร้างการเติบโตทางเศรษฐกิจแบบหวือหวา มากกว่าการสร้างความยั่งยืน

ครั้งนั้นหลายครัวเรือนกู้เงินไปซื้อโทรศัพท์มือถือกับมอเตอร์ไซค์ ด้วยเหตุเพียงแค่หากไม่กู้เงินก็กลัวว่าจะเสียโอกาส จนสุดท้ายทำให้ตัวเลขหนี้ครัวเรือนพุ่งสูงลิ่ว

ดังนั้น การยอมปัดฝุ่นนโยบายเก่ามาใช้ใหม่ที่ต้องยอมแลกมาด้วยเสียงครหา​ “เกลียดตัวกินไข่” นั้นย่อมเป็นทางเลือกที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่ทาง แต่ขณะเดียวกันก็ต้องเตรียมมาตรการสกัดกั้นไม่ให้ทุกอย่างเดินไปซ้ำรอยเดิมจนสร้างความเสียหายครั้งใหม่

เห็นได้จากการดึงเครือข่ายภาคประชาชนเข้ามาติดตามการใช้งบประมาณในรายพื้นที่ เพื่อคัดกรองการใช้เงินไม่ให้ออกนอกลู่นอกทางและไม่รั่วไหล

ทุบโต๊ะเลยว่า ​​นโยบายล็อตนี้เป็นอีกมาตรการที่จะช่วยขับเคลื่อนเศรษฐกิจให้ดีขึ้นและได้ใจชาวบ้านแน่นอน ​แต่หากไม่ระมัดระวังหาทางสกัดปัญหาจนทุกอย่างซ้ำรอยเดิม รอบนี้ความเสียหายย่อมหนักและซ้ำเติมเสถียรภาพ คสช.รุนแรง