เที่ยววิถีไทย

โดย...สุภชาติ เล็บนาค

ไม่นานมานี้ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) ลงนามในเอ็มโอยู ร่วมกับสายการบินเอทิฮัด ยักษ์ใหญ่สายการบินระดับโลกของตะวันออกกลาง โดยมีจุดหมายเพื่อหาเพื่อนใหม่เสริมความแข็งแกร่งการท่องเที่ยวไทยหวังดึงเอานักท่องเที่ยวยุโรปจากหลายเมืองในเยอรมนีและในสหราชอาณาจักร รวมถึงขยายตลาดตะวันออกกลางเพื่อให้ตัวเลขนักท่องเที่ยวที่เข้ามาในเมืองไทยถีบตัวสูงขึ้น

ครับ เมื่อความหวังเรื่องการนำเงินตราเข้าประเทศตัวอื่นดับวูบ การท่องเที่ยวดูจะเป็นความหวังเดียวที่ยังพอมี เพราะการท่องเที่ยวตัวเดียวมีมูลค่าคิดเป็น 6% ของจีดีพี โดยปีนี้รัฐบาลตั้งเป้ารายได้เฉพาะจากการท่องเที่ยวอยู่ที่ 2.2 ล้านล้านบาท

แต่ที่น่าตั้งคำถามคือ หากท่องเที่ยวคือรายได้หลัก เราลงทุนอะไรบ้าง นอกจาก “ขายของเก่า” อย่าง แสงแดด ทะเล วัดวาอาราม รวมถึงปิดตาข้างหนึ่งให้ธุรกิจดำๆ เทาๆ เติบโตเสรี

จุดแข็งอย่างเดียวที่เรามีคือการทำโปรโมชั่น แต่การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว การจัดระบบขนส่งมวลชนสู่แหล่งท่องเที่ยว การพัฒนาพิพิธภัณฑ์ รวมไปถึงการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเก่าด้วยจุดขายใหม่ กระทั่งการขจัดมาเฟียในสถานที่ท่องเที่ยวนั้น ผมยังไม่เห็นความพยายาม

ต้องไม่ลืมว่า ทะเลสวยๆ ไม่อาจอยู่กับเราเสมอไป และความขลังจากของเก่านั้น ก็คงไม่ได้ทำให้การท่องเที่ยวไทยโตไปกว่านี้เท่าไรนัก

นี่ยังไม่นับรวมปัญหาราคาอาหาร-โรงแรมรอบแหล่งท่องเที่ยวที่สูงขึ้น จนคนไทยหนีไปเที่ยวประเทศอื่น เมื่อตั๋วเครื่องบินถูกลงในช่วง 2-3 ปีหลัง กลายเป็นว่า “ท่องเที่ยววิถีไทย” ไม่ได้ถูก ดี และสร้างความประทับใจให้กับคนไทยอย่างในอดีตอีกแล้ว

ทุบโต๊ะไว้เลยว่า หากเน้นการตลาดอย่างเดียว การท่องเที่ยวไทยน่าจะไปไม่รอด สิ่งสำคัญมากกว่าคือ จะทำอย่างไรเพื่อจะยกระดับแหล่งท่องเที่ยว และสร้างความไว้ใจให้กับนักท่องเที่ยวไทยให้ได้ เพราะหากเรายังไม่เชื่อมั่นแหล่งท่องเที่ยวเราเอง ต่างชาติหน้าไหนจะมาแล้วประทับใจ จริงไหมครับ