แยกสำคัญ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

บ้านเมืองเรา มีเรื่องสำคัญที่ต้องคิดกันให้ดีเกิดขึ้นแล้ว

นั่นคือการที่ทหารจะอยู่ต่อ หรือจะต้องอำลาเวทีไป

เพราะเงื่อนไขใหม่ที่บังเกิดขึ้น ก็คือ มีการเปิดช่องให้ทหารสามารถอยู่ต่อได้ โดยผ่านกลไกประชามติ และร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับเขียวลายพราง

นี่แหละ จะเป็นประเด็นที่กลายเป็นข้อเถียงกันระดับชาติ

หากถามว่าใจของทหารอยากอยู่ต่อไหม ก็เห็นกันแล้วว่า ถ้าเธอยิ้มมา ฉันก็ทำท่าจะโอเค

หน้าที่ในการตัดสินจึงกลายเป็นการโยนให้ประชาชน

แน่นอนว่า ประชาชนส่วนหนึ่งอยากให้ทหารอยู่ต่อ

เพราะกังวลบ้านเมืองจะกลับไปวังวนเดิม ที่พอนักการเมืองเข้ามาก็สร้างปัญหา แย่งชิงอำนาจ ขนาดเผาบ้านเผาเมืองก็เห็นกันมาแล้ว เป็นความเสียหายที่ทำให้ประเทศอยู่ในวังวนแห่งความขัดแย้งมานับสิบปี

อย่างน้อยเมื่อทหารอยู่ บ้านเมืองก็เงียบสงบ บรรดาสิงสาราสัตว์ทั้งหลายที่เคยป้วนเปี้ยนให้เห็น ก็เก็บปาก เก็บคำ อยู่แต่ในกรงเท่านั้น

แต่ประชาชนบางส่วนก็ไม่อยากให้ทหารอยู่ต่อ

เพราะมองไปข้างหน้า การอยู่ต่อไม่ใช่ว่าจะแก้ปัญหาทั้งมวลลงได้ ทหารจะทำอะไรให้ดีขึ้น

ที่สำคัญยังไม่แน่ชัดว่าจะตีตั๋วอยู่ยาวไปอีกเท่าใด จะเป็น 2 ปี อย่างที่บอก หรือมากกว่านั้นด้วยเหตุจำเป็นอื่นใดอีก 

ทหารไม่ใช่พระอิฐ พระปูน หรือสิ้นกิเลสโดยสิ้นเชิง

ทหารก็มีการเล่นพรรคเล่นพรรค รวมไปถึงมีพี่น้องผู้หิวโหยอยู่เช่นกัน

การอยู่ต่อของทหารจึงอาจกลายเป็นการสร้างการเมืองย้อนยุคไปหลายสิบปี เป็นประเภทเขียวคลาสสิกแบบนั้น

และสุดท้ายถ้าไม่ระวัง ก็อาจจบลงที่การเพลิดเพลินในอำนาจ ยศ วาสนา จนประชาชนต้องมาเชิญให้ลงจากอำนาจ เป็นกงล้อประวัติศาสตร์ที่หมุนมาอีกครั้ง 

งานนี้ค่อยๆ คิด ทบทวนไปมา หรือแม้กระทั่งถกเถียงกันไปก่อน

แยกสำคัญใกล้มาถึง

ถ้าแยกสีเขียวให้เลี้ยวขวา ถ้าแยกเลือกตั้งก็ไปซ้าย

ระวังกันให้ดี อย่าผิดทาง

มิเช่นนั้นจะหลงไปสุดกู่ หาทางกลับกันไม่ถูก