ต้องหน้าเดิน

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

เป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้วที่กระทรวงแรงงานกำลังพิจารณาปล่อยลอยตัวค่าจ้างขั้นต่ำ

เพราะนโยบายของรัฐบาลก่อนที่กำหนดให้ค่าจ้างขั้นต่ำ 300 บาทเท่ากันทั่วประเทศ สร้างปัญหามากมาย

เริ่มจากนโยบายกระจายการลงทุนไปส่วนภูมิภาคได้รับผลกระทบทันที เนื่องจากธุรกิจในต่างจังหวัดต้องปรับค่าแรงเท่ากับกรุงเทพฯ หรือเมืองใหญ่ ทั้งๆ ที่เดิมค่าแรงจะแปรเปลี่ยนตามสภาพภูมิประเทศ

สาเหตุเพราะการไปตั้งโรงงานต่างจังหวัด จะเสียเปรียบเรื่องความพร้อมของสาธารณูปโภค ทรัพยากรมนุษย์ การคมนาคมขนส่ง ฯลฯ แต่จะมีความได้เปรียบคือค่าแรงงานมาชดเชย ถึงอยู่ได้

เมื่อมีการประกาศค่าแรง 300 บาทเท่ากันทั่วประเทศ โรงงานอุตสาหกรรมใหญ่น้อยในต่างจังหวัดจึงปิดตัวไปอย่างมากมาย

แรงงานแทนที่จะได้ค่าแรงงานเหมือนเดิม กลับต้องตกงาน ไม่ได้ค่าแรงสักสลึงเดียว

หลายอุตสาหกรรมในกรุงเทพฯ และเมืองใหญ่ก็เกิดปัญหาเช่นกัน โดยลงลึกถึงธุรกิจขนาดกลาง ขนาดเล็ก ที่เดิมจ่ายค่าแรงไม่ถึง 300 บาท แต่มีสวัสดิการอื่นๆ อาทิ ที่พักอาศัย อาหาร ฯลฯ ที่คิดแล้วมากกว่า 300 บาท

แต่เมื่อมีการประกาศค่าแรง 300 บาท สวัสดิการต่างๆ ก็เลิกไป สรุปแล้วแรงงานไม่ได้ผลดี

ที่มันน่าเจ็บปวดไปกว่านั้นก็คือคำพูดของผู้บริหารในรัฐบาลก่อน ก็คือ ถ้าอุตสาหกรรมใดไม่พร้อมจะปรับตัวก็ให้ย้ายออกไป ไม่ต้องมาตั้งในประเทศไทย

เหมือนกับเป็นการตัดรองเท้าคู่เดียว และให้ใส่เหมือนกัน โดยถ้าใครใส่ไม่ได้ก็ตัดนิ้วเท้าทิ้งอย่างไรอย่างนั้น

นโยบายค่าแรง 300 บาท จึงเท่ากับเป็นภาระให้ภาคธุรกิจ เพียงเพื่อให้รัฐบาลได้คะแนนเสียงใช้โอ้อวดหน้าตาในนโยบายประชานิยม

การปรับนโยบายโดยปล่อยลอยตัวค่าแรง ให้แตกต่างตามสภาพพื้นที่และฝีมือจึงเป็นสิ่งที่ถูกต้อง โดยเฉพาะในปัจจุบัน อยู่ในภาวะขาดแคลนแรงงาน และค่าแรงหลายอุตสาหกรรมที่ค่าแรงมากกว่า 300 บาทอยู่แล้ว

ทำในสิ่งที่ถูกต้อง ทำยากกว่าสิ่งที่ถูกใจ

แต่ถ้าทำแล้วบ้านเมืองได้ผลดี ก็จำเป็นต้องหน้าเดิน