ต้องพึ่งตัวเอง

โดย...ปริญญา ชูเลขา

ปัญหาหรือข้อเสนอวันแรงงานแห่งชาติ ยังเก่าๆ เดิมๆ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรีและหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ยังหลวมตัวไปเป็นประธานเปิดงาน เมื่อวันที่ 1 พ.ค.ที่ผ่านมา ได้อย่างไรไม่สมกับเป็นรัฐบาลเพื่อการปฎิรูปประเทศไทย

ข้อเรียกร้องขอปรับขึ้นค่าจ้างขั้นต่ำจาก 300 บาท เป็น 360 บาท สู้กันมา 30 กว่าปีคุณภาพชีวิตแรงงานยังย่ำแย่เหมือนเดิม กล่าวคือตกเป็นเบี้ยล่างนายจ้างจากค่าจ้างรายวัน เงินเดือน โอที หรือโบนัส ทางออกเรื่องขึ้นค่าจ้างพิสูจน์ผลแล้วขึ้นค่าแรง 300 บาท กลายเป็นค่าจ้างขั้นต่ำของแรงงานต่างด้าวที่ทำงานที่คนไทยไม่ทำ ขณะที่ค่าแรงคนไทยกลับขึ้นอยู่กับผลประกอบการของนายจ้าง ไม่ใช่หยาดเหงื่อหรือความทุ่มเทของลูกจ้าง

ต่างจากแรงงานกลุ่มหนึ่งที่ จ.ปราจีนบุรี “หมู่บ้านมั่นคง แรงงานสังคมเพื่อน” คนงานในนิคมอุตสาหกรรม 304 กว่าร้อยชีวิต เช่น โรงงานบริษัท สุรพลฟู้ดส์ โรงงานบริษัท ฮิตาชิ คอนซูมเมอร์ โปรดักส์ โรงงานบริษัท พี.เอ็ม.ฟู้ด และโรงงานบริษัท โปลิโฟม (กบินทร์บุรี) รวมตัวกันเพื่อสร้างอำนาจต่อรองกับนายจ้างและสร้างฐานเศรษฐกิจพึ่งตนเอง

ด้วยการไปต่อรองกับนายจ้าง ให้อนุญาตนำสินค้าราคาต้นทุนมาร่วมลงขันกันเปิดตลาดนัดและจัดกิจกรรมออกร้าน ผลที่ออกมา คือ สามารถสร้างรายได้ภายในกลุ่มได้เงินเป็นรายได้เสริม จนนำมาสู่การมีเงินทุนจัดตั้งสหกรณ์ไปซื้อที่ดินจนทำให้ทุกคนมีบ้านเป็นของตนเองไม่ต้องเสียเงินค่าเช่าบ้าน หรืออาศัยหอพักคนงานของนายจ้าง

จึงขอทุบโต๊ะว่า พล.อ.ประยุทธ์ เหมือนทุกรัฐบาลที่ผ่านมา สนับสนุนขบวนการแรงงานเก่าๆ เดินขบวน ยื่นหนังสือแล้วจบลงด้วยการนั่งเจรจากับรัฐบาลขอขึ้นค่าแรง สุดท้ายต่างฝ่ายหวังใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองของกันและกัน สิ่งสำคัญคือต้องให้แรงงานพึ่งตนเองและสร้างอำนาจต่อรองกับนายจ้าง เพราะนี่คือ ทางออกของคนงานในยุคอุตสาหกรรมที่ทุนนิยมเป็นใหญ่