งานหิน

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ต่อไปการบริหารนโยบายพลังงานจะกลายเป็นงานหินเอามากๆ

สัญญาณความยากปรากฏชัดเมื่อสภาปฏิรุูปแห่งชาติ หรือ สปช. ลงมติไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอการเปิดสัมปทานปิโตรเลียมครั้งใหม่ในรอบที่ 21 ที่คณะ กรรมาธิการปฏิรูปพลังงานเสียงข้างมากเป็นผู้เสนอ

แม้ว่าในแง่กฎหมาย มติของ สปช.ไม่มีผลบังคับหรือผูกพันกับรัฐบาล  แต่กระแสทางสังคมจะกลายเป็นแรงกดดันอย่างรุนแรง

ก่อนหน้านี้เคยมีข้อโต้แย้งการเปิดสัมปทานปิโตรเลียมในครั้งนี้ แต่ก็ยังมีการเดินหน้าต่อไปจนกระทั่ง พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี สั่งการให้นำเรื่องเข้า สปช.เพื่อฟังความเห็น

แนวทางที่เสนอไปยัง สปช. ก็คือสิ่งที่กระทรวงพลังงานจะดำเนินการโดยเปิดสัมปทานและเก็บค่าสัมปทานที่เรียกว่า ไทยแลนด์  ทรี พลัส

แต่สุดท้ายที่ประชุม สปช.ก็ไม่เห็นด้วย

การดำเนินการต่อไปในเรื่องนี้มีหลายแนวทาง

อาทิ กระทรวงพลังงานเดินตามวิธีเดิม  แต่เชื่อได้ว่าจะก่อให้เกิดความไม่สงบ เกิดการโต้แย้ง และนำเอาประเด็นที่ สปช.ไม่เห็นด้วยกับวิธีดังกล่าวมาเป็นเหตุผลหลักในการคัดค้าน

กระทรวงพลังงานจึงจำเป็นต้องหาทางปรับปรุงนโยบายนี้

เพราะในหลักการ สปช.ไม่ได้คัดค้านการเปิดสัมปทานปิโตรเลียม  แต่คัดค้านวิธีการ รูปแบบ การแบ่งปันผลประโยชน์ การมีส่วนร่วมของประชาชน ฯลฯ

และสิ่งสำคัญยิ่งไปกว่านั้นก็คือ นโยบายพลังงานอื่นๆ ในอนาคตจะพลอยเกิดปัญหาตามมา จากการโต้แย้ง คัดค้านที่จะมีมากขึ้น

อธิบายได้ง่ายๆ ว่า การเปิดสัมปทานปิโตรเลียมกลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในการขับเคี่ยวทางความคิด เกี่ยวกับนโยบายพลังงานที่ก่อเกิดมาอย่างต่อเนื่อง

นโยบายพลังงาน ในวิธีการ เนื้อหา ความมั่นใจแบบเดิม จะทำได้ลำบาก เพราะกระแสการคัดค้านได้ก่อกำเนิดรวมตัวเป็น
รูปร่างที่จับต้องได้อย่างชัดเจน แสดงออกมาในองค์กรระดับชาติอย่าง สปช.แล้ว

หยุด ไตร่ตรอง ลองใช้สติ สิ่งใดทำให้เกิดปัญหา โดยนำปรากฏการณ์ของการผลักดันนโยบายเปิดสัมปทานปิโตรเลียมมาพิจารณาให้จงดี

เสียงคัดค้านที่มีเหตุผลบ้าง ไม่มีบ้าง รวมถึงความเห็นต่างที่เคยเป็นสิ่งกวนใจ   จำเป็นต้องเอามาคิดหาทางแก้ไข

ก็เห็นตัวอย่างชัดเจน ตำตากันแล้วไม่ใช่หรือ

ขืนเดินหน้าแบบเดิมๆ มีหวังเอาหัวไปชนกำแพงเข้าอีก