คิดใหม่ยังไม่สาย

โดย...คมนอกฝัก

เห็นหน้าค่าตาสมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติ หรือเรียกสั้นๆ ว่า สปช. แล้ว ก็ร้องอุทานในใจว่า “นึกไว้อยู่แล้วเชียว”

ผมเองไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับการที่มีบรรดานักการเมืองอย่างอดีต สว. หรือนักวิชาการขั้วตรงข้ามพรรคเพื่อไทยสวมสูทเข้าสภาปฏิรูป

หรือมีอดีตนักการเมืองในเครือข่ายของพรรคเพื่อไทยบางส่วนหลงเข้ามาในสภาได้

เหตุที่ผมไม่ค่อยสนใจเรื่องคนที่เข้าสภา สปช.เท่าไหร่ เพราะรู้ในใจตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่า ถึงอย่างไรเสียคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ก็ต้องเกลี่ยให้ตัวแทนของคู่ขัดแย้งเข้ามาทำหน้าที่ สปช.อยู่แล้ว

อย่างน้อยจะได้เป็นเครื่องหมายการค้าเชิงสัญลักษณ์ว่า รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ที่จะมีขึ้นในปี 2558 มาจากความสมานฉันท์ของทุกฝ่าย แม้ว่าจะไม่มีการทำประชามติก็ตาม

จะว่าไปแล้ว จริงๆ การที่ คสช.ไม่ยอมจัดให้มีการทำประชามติรัฏฐธรรมนูญฉบับใหม่ เป็นเรื่องที่น่าห่วงที่สุด

คสช.อาจมองว่าเป็นเรื่องไม่จำเป็น เพราะไหนตัวเองก็มีอำนาจรัฐาธิปัตย์แล้วก็ควรทำทุกอย่างให้เบ็ดเสร็จในตัว

แต่เอาเข้าจริงกลับไม่อย่างนั้น คสช.ควรมองว่ายิ่งประชาชนมีส่วนร่วมกับการจัดทำร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ทั้งทางตรงและทางอ้อมมากเท่าไหร ความชอบธรรมของรัฐธรรมนูญในอนาคตก็มีมากขึ้นเท่านั้น

ไม่เชื่อก็ลองกลับไปดูอดีตได้

รัฐธรรมนูญ พ.ศ. 2550 ถึงจะโดนดูถูกดูแคลนว่ามาจากทหาร แต่พรรคเพื่อไทยก็ไม่อาจใช้เสียงข้างมากล้นสภาล้มรัฐธรรมนูญทั้งฉบับได้ เพราะได้รับการคุ้มครองจากประชามติของประชาชน

โดยเป็นสาระหลักที่ศาลรัฐธรรมนูญเห็นว่าการแก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อตั้งสภาร่างรัฐธรรมนูญของพรรคเพื่อไทยที่จะมีผลให้เกิดการรื้อกฎหมายสูงสุดทั้งหมดไม่สามารถทำได้ จนกว่าจะได้รับฉันทามติจากประชาชน พรรคเพื่อไทยจึงล้มลุกคลุกคลานมาตลอดที่ตัวเองเป็นรัฐบาล

ด้วยเหตุนี้เอง ถึงบอกว่าเป็นห่วงจริงๆ ครับ ว่าต่อให้ประเทศไทยมีรัฐธรรมนูญฉบับใหม่แล้วปัญหาจะไม่จบ เพราะในอนาคตอีกฝ่ายอาจหาข้ออ้างเรื่องความไม่ชอบธรรมของรัฐธรรมนูญมาปูทางเพื่อแก้ไขรัฐธรรมนูญ

ประชามติก็ไม่ทำ อัยการศึกก็ไม่เลิก แล้วแบบนี้จะสร้างบรรยากาศที่เป็นประชาธิปไตยสำหรับแลกเปลี่ยนข้อมูลความรู้เพื่อนำไปสู่การปฏิรูปได้อย่างไร

เวลานี้ยังไม่สายถ้า คสช.จะเปลี่ยนใจ อำนาจยังอยู่ในมือ ใช้ให้เกิดประโยชน์เหมือนที่ผ่านมาที่ได้รับเสียงชื่นชมไม่น้อย

ช่องทางพอมีอยู่ รัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราวเขียนขึ้นมาได้ก็แก้ได้ตามครรลอง เพียงแต่ คสช.จะตัดสินใจหรือไม่เท่านั้น