ตัวกู ของกู

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

การยึดมั่นถือมั่นใน ตัวกู ของกู เป็นคำสอนรวบยอดของท่านพุทธทาส อันเป็นหัวใจสำคัญในพุทธศาสนา

เพราะการยึดมั่น ถือมั่น ตัวกู ของกู คือเหตุแห่งทุกข์ จนตกอยู่ในความหลงอย่างไม่สิ้นสุด

ในทางโลก การยึดมั่นใน ตัวกู ของกู ก็เป็นบ่อเกิดสำคัญของสารพันปัญหาเช่นกัน

ที่ชัดเจนก็คือสภาพบ้านเมืองในช่วงที่ผ่านมา เกิดการแบ่งฝักแบ่งฝ่าย ยึดมั่นใน ตัวกู ของกู และพวกของกู นำมาสู่ความขัดแย้ง แตกแยกอย่างรุนแรง

สุดท้ายทหารต้องออกมาปฏิวัติรัฐประหาร ภายใต้ชื่อคณะรักษาความสงบแห่งชาติ หรือ คสช.

คสช.ประกาศจะดับเหตุแห่งทุกข์ให้บ้านเมืองโดยใช้แก้ว 3 ประการ ที่จะจัดตั้งขึ้น ได้แก่ คณะรัฐมนตรี (ครม.) สภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) และสภาปฏิรูปแห่งชาติ (สปช.)

ครม.จะทำหน้าที่บริหารราชการแผ่นดินในช่วงเปลี่ยนผ่าน สนช.ทำหน้าที่นิติบัญญัติ ส่วน สปช.ทำหน้าที่เสนอแนวทางปฏิรูปประเทศ

บัดนี้แก้วทั้ง 3 ประการ ก็น่าจะครบถ้วนสมบูรณ์ ภายหลังกระบวนการคัดเลือก สปช.

ระยะต่อไปก็คือการติดตามการดำเนินงานในแต่ละด้าน เพื่อให้ได้ผลตามที่หวัง

และแน่นอนที่สุดปัจจัยสำคัญที่จะทำให้ภารกิจต่างๆ ประสบความสำเร็จก็คือ คน ที่เข้ามาเป็นองค์ประกอบในแต่ละองค์กร

หากกระบวนการคัดเลือกคำนึงถึงความรู้ความสามารถ ยึดมั่นในประโยชน์แห่งมหาชน การดำเนินงานก็จะมีประสิทธิภาพอย่างชัดแจ้ง

ผลที่ออกมาย่อมเป็นที่หวังได้ว่ากระบวนการปฏิรูปประเทศ การแก้ปัญหาบ้านเมืองจะประสบความสำเร็จ

แต่ในทางกลับกัน หากกระบวนการคัดเลือกนำเอาปัจจัยอื่นเข้ามาเป็นองค์ประกอบ สิ่งที่จะเกิดขึ้นเป็นเงาตามตัวก็คือการไร้ประสิทธิภาพ

และเมื่อเหตุ ปัจจัย ไม่ถึงพร้อม ผลในอนาคตก็ไม่ยากที่จะประเมินเช่นกัน

เพราะในสภาวะปกติของบุคคลทั่วไป ยามใดที่ไม่มีอำนาจ การมองปัญหาต่างๆ จะแจ่มชัด กว้างขวาง อันเกิดจากการไม่ยึดติด ไม่มีความหลง

แต่เมื่อใดที่มีอำนาจ ก็มักจะมี ตัวกู ของกู และพวกของกู รายล้อมเข้ามา เป็นองค์ประกอบแห่งการตัดสินใจเข้าไปด้วย

และเมื่อนั้นการแก้ไขปัญหาจะไปผิดทิศ ผิดทาง ทุกข์ยังไม่ดับ ความเสี่ยงจะมากขึ้น

ทั้งหมดคือรากเหง้า ที่มาด้วยเหตุแห่งการตัดไม่ขาด

จากตัวกู ของกู และพวกของกูนั่นเอง