ข้าวทำให้ดี

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

เป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้วที่รัฐบาลจะดูแลราคาข้าวเปลือกในฤดูการผลิตใหม่

ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าอนาคตของรัฐบาลอยู่ที่เศรษฐกิจ ถ้าเศรษฐกิจฟื้นตัวก็เดินหน้าได้ไปต่อ

แต่ในทางกลับกันหากเศรษฐกิจยอบแยบ เงียบเหงา รัฐบาลเจอปัญหาใหญ่แน่

และเศรษฐกิจจะดีหรือไม่ เงื่อนไขสำคัญอยู่ที่จุดตั้งต้น นั่นคือนโยบายข้าว

ถ้านโยบายข้าวทำให้ชาวนาได้เงินในระดับที่เหมาะสม เศรษฐกิจจะเริ่มตั้งไข่

เพราะเมื่อชาวนาขายข้าวได้ก็จะใช้จ่ายเกือบหมด เงินจะสะพัดจากชนบท หมุนขึ้นมาเรื่อยๆ เป็นจุดเริ่มต้นของการจับจ่ายในระบบเศรษฐกิจ

แต่หากชาวนาขายข้าวไม่ได้ราคา ปัญหาจะตามมามากมาย

ตัวอย่างที่ชัดเจนก็คือ ปีก่อนที่ไม่สามารถจ่ายหนี้ค่าข้าวได้ อันเป็นผลจากการยุบสภา จนคาราคาซัง ข้ามปีมาถึงการปฏิวัติ เงินค่อยจ่ายให้ชาวนาครบ ทั้งหมดทำให้กำลังซื้อหดหายไปทันที เนื่องจากเงินหายไปจากไร่นา

รัฐบาลทุกชุดจึงจำเป็นต้องช่วยชาวนา โดยเฉพาะในช่วงต้นฤดูการผลิตที่ปริมาณข้าวจะออกมามาก ทำให้ราคาตกต่ำ

ยิ่งข้าวราคาตกเท่าใด พ่อค้าจะชะลอการซื้อ ปล่อยให้ราคาตกไปเรื่อยๆ จนคิดว่าราคาอยู่ในจุดต่ำสุดแล้ว ถึงค่อยซื้อกลับเข้าไป

แต่ชาวนาไม่มีทางเลือก เมื่อเกี่ยวข้าวได้ก็ต้องรีบขายเอาเงินมาจ่ายหนี้ เอามาใช้จ่าย อำนาจต่อรองของชาวนาจึงน้อยกว่าโรงสี น้อยกว่าผู้ส่งออกอย่างเทียบไม่ได้

นโยบายข้าวในอดีตจึงต้องแทรกแซงตลาดเท่าที่จำเป็น

แต่นโยบายข้าวต้องพังทั้งระบบ เมื่อเดินสุดซอย บิดเบี้ยวไปในยุคประชานิยม โดยไปฝืนกลไกตลาดอย่างชัดเจนด้วยการประกันราคาข้าวที่เกวียนละ 1.5 หมื่นบาท ความหายนะจึงมาเยือน

แม้รัฐบาลชุดใหม่ประกาศจะไม่มีนโยบายประชานิยม แต่นโยบายข้าวและการดูแลชาวนายังจำเป็น

จะให้เกวียนละ 8,500 บาท หรือ 9,000 บาท ก็ทำไปเถอะ เพราะเป็นระดับที่ยอมรับได้ และไม่กระทบต่อกลไกตลาดมากนัก

ช่วยชาวนาก็เหมือนกับช่วยแผ่นดินให้มีความอุดมสมบูรณ์

ที่โกงๆ กันไป สร้างความเสียหายมากกว่าช่วยชาวนาเยอะ