ไทยแพ้ลาว

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

อาจเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่ผลสำรวจความสามารถในการแข่งขันของไทยเพิ่มขึ้นมาอยู่ที่ 31 ของโลกจาก 144 ประเทศ โดยขึ้นจากเดิมมา 6 อันดับ

แต่หากไปดูในรายละเอียดแล้วอาจเป็นสิ่งที่น่ากุมขมับเสียมากกว่า

การจัดอันดับดังกล่าว ทำโดย World Economic Forum ใช้การถ่วงน้ำหนักจากปัจจัยย่อยๆ หลายด้าน กลายเป็นผลสำรวจในปี 2557-2558

ข้อมูลที่นำมาใช้เป็นตัวเลขสถิติ ต่างๆ 30% และสำรวจความเห็นของผู้บริหาร 70%

สำหรับครั้งล่าสุดที่ไทยมีอันดับดีขึ้น สาเหตุส่วนใหญ่เกิดจากข้อมูลเศรษฐกิจมหภาค

ปัจจัยย่อยที่ดีสุดของไทย และทำให้ติดอยู่ในกลุ่มอันดับ 1 ก็คือการที่มีอัตราเงินเฟ้อต่ำ ซึ่งมี 56 ประเทศอยู่ในกลุ่มเดียวกัน

ถัดมาที่ได้อันดับ 12 ก็คือการดูแลนักลงทุน อันดับ 15 ก็คือความสะดวก คล่องตัวของสายการบิน

ที่เหลือที่ได้อันดับต้นๆ ส่วนใหญ่ก็คือการอำนวยความสะดวกนักลงทุน การดูแลนักลงทุนรายย่อย ตัวเลขการส่งออก และนำเข้า ฯลฯ

หรืออธิบายง่ายๆ ปัจจัยหลายด้านที่ดีขึ้นมาจากภาวะเศรษฐกิจที่เงินเฟ้อต่ำ การดูแลตลาดหลักทรัพย์ นักลงทุนต่างประเทศ ฯลฯ เลยพลอยทำให้อันดับรวมปรับตัว

แต่ปัจจัยสำคัญเป็นสิ่งชี้ขาดอนาคตประเทศ นั่นคือคุณภาพการศึกษากลับมีอันดับแย่ลง

ในครั้งนี้คุณภาพระบบการศึกษาของไทยหล่นไปอยู่อันดับ 87 ร่วงตุ้บลงไป 9 อันดับ

หากเทียบกับประเทศเพื่อนบ้าน ไทยอันดับดีกว่า เวียดนามและกัมพูชาเล็กน้อย

แต่ทว่ากลับด้อยกว่าลาว

ลาวมีคุณภาพระบบการศึกษาอยู่อันดับที่ 60 ดีกว่าไทย 27 อันดับ

ถ้าแยกลงรายละเอียดในแง่ คุณภาพระบบการศึกษาขั้นประถมไทยอยู่อันดับ 90 หล่นมาจากเดิมที่อยู่อันดับ 86

และก็แพ้ลาวอีก โดยปีนี้ลาวอยู่ที่อันดับ 84

สำหรับคุณภาพการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ ไทยอยู่อันดับ 81 หล่นไปจากเดิม 1 อันดับ โดยคะแนนอยู่กลุ่มเดียวกับเวียดนามและลาว

ส่วนคุณภาพการเรียนการศึกษาด้านการบริหารจัดการ ไทยอยู่อันดับ 81 ร่วงกราวรูดจากที่เคยอยู่อันดับ 53 ขณะที่ลาวอยู่อันดับ 79 แต่มีคะแนนเฉลี่ยเท่ากัน

ทั้งหมดคือข้อมูลที่เป็นไส้ใน

หากมองประเทศเป็นเจดีย์ เท่ากับว่าอันดับที่ดี เป็นเพียงการเห็นแค่ส่วนยอด หรือที่เป็นเครื่องประดับซึ่งลมฟ้าอากาศทำให้ดูแวววาวสดใสเลยเหมือนจะดีกว่าเดิม แต่รากฐานสำคัญกลับไม่น่าชื่นชม

และขอเตือนว่าเรื่องนี้ใครอย่าเขียนใส่โพยแล้วให้ท่านพูดแสดงความชื่นชมยินดีเชียว

มันไม่ใช่อย่างที่คิดสักนิด เดียว