เงื่อนไขการไปต่อ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ภาวะความซบเซาและชะงักงันของเศรษฐกิจ กลายเป็นภาระหนักสำหรับการเข้ามาบริหารประเทศของ ครม.ชุดใหม่

เพราะเศรษฐกิจคือปัจจัยสำคัญในการทำให้รัฐบาลประสบความสำเร็จหรือล้มเหลว

ปัญหาสำคัญของบ้านเมืองก็คือความยากจน ความเหลื่อมล้ำ การกระจายรายได้ ที่ถูกยกเป็นเงื่อนปมทางการเมือง นำมาใช้เป็นสงครามแบ่งแยกชนชั้น และเป็นสูตรสำเร็จในการเข้าสู่อำนาจทางการเมือง จากสารพัดโครงการประชานิยม

ดังนั้น หากต้องการให้บ้านเมืองหลุดจากกับดักเดิมๆ พ้นจากปัญหาที่เคยเกิดขึ้น ก็ต้องแก้ไขสิ่งเหล่านี้

หลากหลายแผนงานเตรียมพร้อมไว้สำหรับรัฐบาลใหม่ อาทิ การเตรียมพร้อมปรับปรุงระบบภาษีใหม่ เริ่มจากภาษีมรดก ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ฯลฯ เพื่อนำรายได้มาลดช่องว่างทางสังคม

แต่การแก้ปัญหาความยากจน หัวใจสำคัญไม่ใช่การปรับปรุงภาษีเพียงอย่างเดียว โดยที่สำคัญสุดก็คือเศรษฐกิจจะต้องฟื้น

เพราะเมื่อเศรษฐกิจขยายตัว จะทำให้เกิดการจ้างงาน และส่งผลถึงการบรรเทาปัญหาความยากจนลงไป

นอกจากนั้น การผลักดันภาษีชนิดใหม่ๆ หรือแม้กระทั่งการปรับปรุงภาษีเดิม เช่น ภาษีมูลค่าเพิ่ม หากมีการเพิ่มจาก 7% เป็น 10% ถ้าทำในช่วงเศรษฐกิจฟื้นตัว ปัญหาจะน้อยกว่าช่วงเศรษฐกิจซบเซา

ที่สำคัญ การที่เศรษฐกิจคึกคักจะทำให้รัฐบาลจัดเก็บรายได้มากขึ้น และมีงบประมาณเพียงพอสำหรับการใช้ในโครงการต่างๆ

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ เคยจัดทำรายงานสถานการณ์ความยากจนและความเหลื่อมล้ำเมื่อปี 2553 โดยระบุว่า มีคนยากจนที่รายได้ไม่เกิน 1,678 บาท/เดือน อยู่ที่ 5.1 ล้านคน

ขณะเดียวกันยังมีคนที่รายได้น้อยไม่เกิน 2,014 บาท/เดือน ซึ่งเรียกว่าเฉียดจน หรือเกือบจน อีก 4.9 ล้านคน

รวมความแล้ว ผู้ที่อยู่ในข่ายความยากจนเต็มที่ และใกล้ยากจนมีรวมกันถึง 10 ล้านคน

กลุ่มคนเหล่านี้คือเป้าหมายที่รัฐจำเป็นต้องเข้าไปดูแลทั้งเรื่องการทำกิน และชีวิตความเป็นอยู่ในรูปรัฐสวัสดิการ

ทั้งหมดต้องใช้เงิน ถ้าเศรษฐกิจไม่ฟื้นจะเอาเงินที่ไหน

เสถียรภาพรัฐบาลจึงขึ้นอยู่กับเศรษฐกิจ ถ้าเศรษฐกิจฟื้นตัวก็ราบรื่นแต่หากไม่ใช่ก็คงลำบาก

และช่วงการฮันนีมูนอาจจะหดสั้นลงจนน่าใจหาย