ทศวรรษที่หายไป

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย 

ช่วง 10 ปีที่ผ่านมา บ้านเมืองเราเหมือนอยู่ในช่วงทศวรรษที่หายไป หรือ The Lost Decade

เป็นการหายไป สูญเสียเวลาอย่างสิ้นเชิง และเต็มไปด้วยปัญหาในทุกด้าน

ต้นตอเกิดจากปัญหาทางการเมือง ที่ไร้เสถียรภาพ

พรรคการเมืองมุ่งหวังการเอาชนะทางการเมือง และกลายเป็นความพยายามผูกขาดอำนาจทั้งด้านการเมือง และเศรษฐกิจ

ระบบการเมืองแก้ไขปัญหาประเทศไม่ได้ ไร้เสถียรภาพ โดยช่วง 10 ปีที่ผ่านมา มีนายกรัฐมนตรีถึง6 คน หรือเฉลี่ยนายกฯ แต่ละคนจะบริหารบ้านเมืองแค่ปีเศษๆ

จนสุดท้ายระบบการเมืองนำไปสู่การประท้วงครั้งใหญ่ของมวลมหาประชาชน และเป็นชนวนสำคัญของการปฏิวัติ

ปัญหาการเมืองส่งผลทำให้เศรษฐกิจของประเทศอ่อนแอ ความสามารถทางการแข่งขันลดต่ำลง อัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจมีแต่ความลุ่มๆ ดอนๆ ตลอด

ขณะเดียวกัน สังคมเกิดช่องว่างของการกระจายรายได้ นำไปสู่การปลุกระดมสร้างสงครามชนชั้น

ระบบการศึกษาอ่อนแอ วัฒน ธรรม โครงสร้างพื้นฐานต่างๆ ด้านสังคมเสื่อมทรามลงเรื่อยๆ

หลายประเทศเคยประสบปัญหาดังกล่าว ตกอยู่ในช่วงทศวรรษที่หายไป เช่น จีน

ตั้งแต่ปี 2509 เป็นต้นมา เป็นเวลากว่า 2 ทศวรรษ จีนเคยเกิดปัญหาแย่งชิงอำนาจในพรรคคอมมิวนิสต์ ด้วยกระบวนการปฏิวัติวัฒนธรรมของแก๊ง 4 คน จนนำไปสู่การถดถอยครั้งใหญ่ในทุกด้าน

จนกระทั่ง เติ้งเสี่ยวผิง ก้าวขึ้นมาเป็นเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์เมื่อช่วงทศวรรษ 2520 ก็ได้จัดการเริ่มต้นปฏิรูปประเทศจีนเสียใหม่อย่างจริงจัง

จีนใช้เวลา 30 ปีเศษ ปฏิรูปในทุกด้านจนกลายเป็นมหาอำนาจหน้าใหม่ ที่ท้าทายมหาอำนาจอย่างสหรัฐอเมริกาอยู่ในปัจจุบัน

นี่แหละ คือสิ่งที่เคยเกิดขึ้นใน 2 ทศวรรษที่หายไปของจีน

เมื่อมองจากอดีตเข้ามาถึงปัจจุบัน บ้านเมืองเราจึงอยู่ในช่วงสำคัญของการปฏิรูปฟื้นฟูประเทศ หลังจากที่วิถีทางในระบอบประชาธิปไตยแบบเดิมสร้างแต่ปัญหา ทำให้บ้านเมืองถดถอยลงเรื่อยๆ

แน่นอนที่สุดปัจจัยที่จะทำให้การปฏิรูปประสบความสำเร็จจะต้องอยู่ที่การไว้เนื้อเชื่อใจ และให้โอกาสในการทำงานที่มากพอ

แต่ในอีกด้าน ผู้ที่มีอำนาจต้องระมัดระวังในการแสดงออกถึงการผูกขาดอำนาจ หรือความพยายามในการสืบทอดอำนาจ อันเป็นจุดสำคัญที่สุดที่จะนำไปสู่การพังทลายเหมือนบทเรียนที่แล้วมาในอดีต

โอกาสมาถึงแล้ว แต่โอกาสก็ไม่ได้มีให้เรื่อยๆ โดยไม่มีที่สิ้นสุด

ทำให้สำเร็จก่อนที่บ้านเมืองจะกลายเป็นชาติที่ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง