ประยุทธ์นิยม

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

การสร้างความเชื่อมั่นทางเศรษฐกิจของคณะทหารกำลังเข้าโค้งสำคัญในหลายๆ ด้าน

นโยบายที่ลงมือเขย่าแล้ว อาทิ นโยบายข้าว นโยบายพลังงาน และนโยบายการลงทุนของรัฐที่อยู่ในงบประมาณปี 2558

สิ่งสำคัญของนโยบายต่างๆ เหล่านี้ คือ การประกาศที่ชัดเจนจะไม่ใช่ประชานิยม

ทั้งหมดสวนทางกับรัฐบาลที่ผ่านมา ที่ใช้นโยบายประชานิยมอย่างสุดซอยจนก่อให้เกิดปัญหาตามมาอย่างมากมาย

นโยบายใหม่จึงจะปรับปรุงแก้ไขและแสดงให้เห็นว่าทำได้ดีกว่าเดิม

นี่แหละ ถ้าทำได้ก็จะนำความสุขกลับคืนมาอย่างแท้จริง

อย่างไรก็ตาม นโยบายทั้งหมดยังไม่สะเด็ดน้ำดี จึงก็ขอเรียกเป็น ประยุทธ์นิยม ไปพลางๆ ก่อน เพื่อแทนนโยบายเศรษฐกิจของคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) แล้วกัน

คำถามที่น่าคิดก็คือ ประยุทธ์นิยม จะดีกว่า ประชานิยม ตรงไหน

คำตอบน่าจะอยู่ที่ต้องแสดงถึง ความพอเพียง ควบคู่กับ ความคุ้มค่า อย่างชัดแจ้ง

ความพอเพียง คือ การใช้เงินลงทุนและทรัพยากรที่เหมาะสม ไม่ใช่สักแต่จะกู้มาทำเท่านั้น

จริงอยู่การกู้เงินไม่ใช่สิ่งผิด แต่การกู้เกินตัว สร้างหนี้ไปชั่วลูกชั่วหลาน เป็นสิ่งที่พึงระวัง

เพราะการกู้เงินก็คือการดึงเอาทรัพยากรในอนาคตมาใช้ หากนำมาใช้มากเกินจะเป็นการเบียดบังสร้างภาระให้คนยุคต่อไป

โครงการลงทุนจึงต้องศึกษาความเป็นไปได้โดยเฉพาะมีความเหมาะสมต่อสภาพภูมิสังคมของบ้านเมืองอย่างแท้จริง ไม่ใช่ทำไปคิดไป หรือการสร้างตัวเลขเพื่อผลักดันโครงการให้เกิดขึ้น

ขณะเดียวกันในแง่ ความคุ้มค่า จะแสดงจากผลตอบแทนการลงทุน ทั้งจากตัวโครงการรวมถึงผลตอบแทนข้างเคียงที่จะตามมาในด้านเศรษฐกิจหรือสังคม ที่ไม่ใช่การเก็งกำไร

ที่สำคัญโครงการที่ทำ ต้องไม่ใช่ไอ้ตัวดูด ถมเท่าไรไม่รู้จักเต็ม

ตัวอย่างที่ชัดเจน ก็คือ โครงการรถไฟความเร็วสูง ที่จะขาดทุนไม่รู้จบ เปิดมาวันไหนก็จะขาดทุนไปเรื่อยๆ จากค่าบริหารจัดการซ่อมบำรุง ที่จะบานปลายไม่คุ้มกับรายรับ

ซ้ำร้ายค่าโดยสารรถไฟความเร็วสูงจะแพงกว่าการเดินทางด้วยเครื่องบินต้นทุนต่ำเสียอีก

นี่แหละคือความไม่คุ้มค่า โดยคิดแต่จะใช้งบก่อสร้างและการปั่นราคาที่ดิน

ดังนั้น สารพัดนโยบายเศรษฐกิจที่กำลังจัดทำขึ้น หากปราศจากหลักพอเพียงและความคุ้มค่าแล้วละก็

ความสุขสุดท้ายที่จะได้รับคงหดตัวและฝ่อลงอย่างฉับพลัน