วัดป่า

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

วันศุกร์อีกครั้ง แต่ศุกร์นี้กลายเป็นวันฟันหลอ เนื่องจากเอกชนเพิ่งหยุดกันในวันแรงงานแห่งชาติ และกลับมาทำงานอีกแค่ 1 วัน เลยมีคนอยู่บ้างไม่อยู่บ้าง

สำหรับศุกร์นี้ผมก็จะมาลาอีกแล้ว แต่คราวนี้ไม่ได้ไปต่างประเทศ แต่จะไปวัดครับ

วัดแห่งนี้ผมเคยไปบวชมาตั้งแต่ 20 กว่าปีก่อน เป็นวัดป่า สายธรรมยุต อยู่ภาคอีสาน ลูกศิษย์หลานศิษย์หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต

การไปบวชครั้งนั้นเป็นช่วงที่มีค่าของชีวิต ทำให้เรียนรู้พระพุทธศาสนา อยู่ในศีล ในธรรม ปฏิบัติภาวนา ไปอยู่ในอีกโลก ไปอยู่กับตัวเอง ตัดออกจากสิ่งที่เป็นวัตถุสมัยใหม่ ไม่มีวิทยุ โทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ ฯลฯ

ทั้งหมดทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปมากโขครับ นับจากการยึดมั่นในพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นที่พึ่งอันสูงสุด ไม่มีที่พึ่งอื่นยิ่งกว่า

เชื่อมั่นในการตรัสรู้ของพระพุทธเจ้า เชื่อมรรคผล นิพพานมีจริง อยู่ที่การปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ ปฏิบัติตรง ตามมรรค 8 โดยมีครูบาอาจารย์ที่เป็นผู้ผ่านเส้นทางอริยมรรคมาก่อน เป็นผู้อบรมชี้นำสั่งสอน

เชื่อว่าพระธรรมของพระพุทธเจ้า เป็นอกาลิโก เหนือกาลเวลา ไม่มีล้าสมัย ผู้ใดปฏิบัติผู้นั้นก็จะเห็นผล เห็นความจริงด้วยใจตัวเอง

เฉพาะตอบบวชในพรรษานั้นเมื่อปฏิบัติไปเรื่อยๆ ตลอดเวลา ก็ได้เห็นอาการของจิต รู้ตามความจริงว่าจิตก็ส่วนจิต กายก็ส่วนกาย แยกกันคนละส่วน โดยจิตเป็นนายกายเป็นบ่าว

เพราะเมื่อปฏิบัติไปเรื่อยๆ ก็จะมีสติระลึกรู้ได้ถึงอาการของจิต เช่น เมื่อได้ยินเสียง ได้เห็นรูป ได้กลิ่น กระทั่งเกิดอารมณ์ภายใน จิตก็จะรับรู้ทันที เหมือนมีเสียงดังเกิดขึ้นตรงหัวใจให้รู้ ไม่ใช่ที่สมอง

เมื่อรู้ถึงอาการต่างๆ ก็รับรู้ไป ส่วนที่จะพูด จะคิด หรือทำอะไรตามมาก็สุดแล้วแต่เป็นอีกเรื่อง เพียงแต่ทุกขณะที่ตื่นก็จะมีสติรู้อยู่ตามอารมณ์ ความรู้สึก การสัมผัสทางใจอย่างสม่ำเสมอ

แต่นั่นละครับ เมื่อสึกออกมาผมก็เถลไถลไปกับโลก เป็นพวกห่างวัดไม่ได้กลับไปอยู่แบบนานๆ เพิ่งมาครั้งนี้ที่มีโอกาสเหมือนเด็กน้อยหลงทางจะกลับไปบ้านอีกสักหน

และก็แปลกที่หลายคนเมื่อรู้ว่าจะไปวัด ก็จะถามว่าไม่ห่วงสถานการณ์ที่เป็นอยู่หรือ ผมก็ได้แต่ตอบไม่ต้องห่วงหรอก ใครทำดี ก็ต้องได้ดี ใครทำชั่วสุดท้ายกรรมก็ต้องตามสนองมาเอง

ทำใจสบายๆ ตารางกรรมกำลังทำงานแน่นอน ไม่ผิด ไม่เพี้ยน เงินก็แก้ไม่ได้ อำนาจก็หยุดกรรมไม่ไหว

วันศุกร์เลยขอลาไปแบบสบายๆ อาทิตย์โน้นค่อยมาพบกันใหม่