
ปลดแอกขรก.
รัฐบาลและยิ่งลักษณ์ ชินวัตร รักษาการนายกรัฐมนตรี โดนอีกแล้ว
โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย
รัฐบาลและยิ่งลักษณ์ ชินวัตร รักษาการนายกรัฐมนตรี โดนอีกแล้ว
เมื่อวานนี้ศาลรัฐธรรมนูญมีมติเอกฉันท์รับคำร้องกรณีการโยกย้าย ถวิล เปลี่ยนศรี พ้นจากตำแหน่งเลขาธิการสภาความมั่นคงแห่งชาติ (สมช.)
ปัญหาดังกล่าวเหมือนกับเป็นหนังเรื่องยาว โดยก่อนหน้านี้ถวิลก็ฟ้องร้องต่อศาลปกครองไปแล้ว
และศาลปกครองมีคำวินิจฉัยว่าทั้งหมดเป็นการโยกย้ายที่ไม่เป็นธรรม รัฐบาลจึงฝืนทนคืนตำแหน่งให้กับถวิลไปไม่นานมานี้เอง
แต่ปัญหาไม่จบเท่านั้น
คดีล่าสุดก็คือ การยื่นฟ้องต่อศาลรัฐธรรมนูญให้วินิจฉัยด้วยว่ายิ่งลักษณ์ต้องพ้นตำแหน่งนายกรัฐมนตรีหรือไม่ เนื่องจากการโยกย้ายถวิล กระทำขัดรัฐธรรมนูญ
สาเหตุเพราะเป็นที่เคลือบแคลงว่าเหตุที่ต้องย้ายถวิล เนื่องจากต้องการเปิดทางให้ พล.ต.อ.เพรียวพันธ์ ดามาพงศ์ ญาติของยิ่งลักษณ์ขึ้นมาเป็น ผบ.ตร. จึงต้องขยับ พล.ต.อ.วิเชียร พจน์โพธิ์ศรี ผบ.ตร. ขณะนั้นออกจากตำแหน่ง
ทั้งหมดจึงเป็นที่มาของการย้ายถวิล เพื่อให้ พล.ต.อ.วิเชียร เป็นเลขาธิการ สมช.
และเมื่อวานนี้ศาลรัฐธรรมนูญรับเอาไว้เป็นที่เรียบร้อย
แม้ยังไม่รู้แน่ชัดศาลรัฐธรรมนูญจะมีคำวินิจฉัยในแนวทางใด แต่ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นภาพสะท้อนความเหลวแหลกของระบบการเมืองที่เข้ามากลืนกินระบบราชการได้เป็นอย่างดี
อดีตที่ผ่านมาระบบราชการเคยเป็นรากฐานสำคัญของการบริหารบ้านเมือง ทั้งในกระทรวงความมั่นคงและกระทรวงเศรษฐกิจ ที่ล้วนมีข้าราชการที่ได้รับการยกย่องด้านความสุจริตและฝีมือในการบริหารงานภาครัฐเป็นเทคโนแครตกระจายไปทั่ว
แต่ปัจจุบันข้าราชการที่มีความรู้ ความสามารถ กล้าต่อสู้ในสิ่งที่ไม่ถูกต้องแทบหายหน้าไปหมดสิ้น
ที่เห็นอย่างเจนตากลายเป็นขี้ข้านักการเมืองที่พร้อมจะกระทำทุกอย่างตามสั่ง
ระบบการเมืองเข้ามาล้วงลูกข้าราชการประจำ ไม่เพียงแต่ในตำแหน่งหลักๆ อย่างปลัดกระทรวงหรืออธิบดีเท่านั้น แต่ยังก้าวก่ายลงไปถึงข้าราชการทุกระดับชั้น
สิ่งที่น่าอดสูยิ่งไปกว่านั้นก็คือการเปิดขายเก้าอี้ในตำแหน่งข้าราชการระดับสูงๆ ราวกับสินค้าในตลาดสด บางตำแหน่งต้องใช้เงินนับสิบๆ ล้านบาท
หรือหากไม่ซื้อ ขาย ก็จำเป็นต้องสำนึกไว้เสมอว่าต้องกระทำตามที่การเมืองสั่ง ไม่เช่นนั้นก็ต้องถูกเด้งออกจากตำแหน่ง
การปฏิรูปการเมืองจึงจำเป็นต้องปฏิรูประบบราชการประจำด้วย โดยต้องสร้างเกราะคุ้มกันข้าราชการประจำจากอำนาจมืดทางการเมือง ไม่เช่นนั้นบ้านเมืองก็รอดยาก
ทั้งนักกินเมือง ทั้งขี้ข้าสีกากี จ้องขย้ำกันอยู่ทุกวัน







