ยุคทุกข์เข็ญ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ภาวะเศรษฐกิจในขณะนี้ต้องถือว่าน่าเป็นห่วง สัญญาณความเสื่อมถอยปรากฏชัด

ตัวเลขเศรษฐกิจเท่าที่ประเมินออกมาปีนี้จะเติบโตแค่ 2-4%

และถ้าเอาตัวเลขการเติบโตทางเศรษฐกิจไปลบออกด้วยอัตราเงินเฟ้อ ภาพที่เห็นก็คือเศรษฐกิจที่แท้จริงแทบจะไม่เติบโต หรือต่ำเกือบติดดิน

สิ่งที่น่าห่วงยิ่งไปกว่านั้นก็คือการส่งออกที่เป็นกลไกหลักในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจ ก็ส่ออาการป้อแป้

ตัวเลขส่งออกเดือน ม.ค. มีมูลค่า 17,907 ล้านเหรียญสหรัฐ ลดลง 1.98%

สินค้าสำคัญไม่ว่าจะเป็นสินค้าอุตสาหกรรม สินค้าการเกษตร ประสบปัญหาการส่งออกลดต่ำลงทั่วหน้า

สภาพที่เป็นอยู่แสดงให้เห็นถึงขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศลดน้อยถอยลงเรื่อยๆ โดยการแก้ไขจำเป็นต้องใช้เวลา

แต่ทว่าผลลบจากปัญหาทางเศรษฐกิจจะบังเกิดขึ้นอย่างชัดเจนในอีก 1-2 ไตรมาส

ไม่เพียงเฉพาะการส่งออกที่กำลังซวนเซเท่านั้น แต่ทว่าการลงทุนก็จะซบเซาตามภาวะความไม่มั่นคงทางการเมือง

ที่สำคัญกำลังซื้อในประเทศจะลดน้อยถอยลงอย่างน่าใจหาย

สาเหตุสำคัญมาจากสินค้าเกษตรราคาตกต่ำ

ขณะเดียวกัน ชาวนายังไม่ได้รับเงินจากโครงการรับจำนำข้าว ทำให้ไม่มีกำลังซื้อจับจ่ายใช้สอย รวมไปถึงไม่มีทุนรอนในการปลูกข้าวรอบใหม่

กำลังซื้อจากชนบทจึงหดหาย ส่งผลกระทบเป็นลูกโซ่ถึงสินค้าทุกประเภท ตั้งแต่กะปิ น้ำปลา มอเตอร์ไซค์ ไล่มาถึงรถยนต์ ต้องประสบปัญหาความซบเซา

และเหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด เมื่อยิ่งมาเผชิญกับปัญหาภัยแล้ง กลายเป็นทุกข์ซ้ำซาก ลำบากซ้ำซ้อน โดยชาวนาที่ปลูกข้าวนาปรังต้องเจอปัญหาข้าวแห้งตาย เพราะขาดน้ำ

ทั้งหมดจะทำให้ปัญหาลงรากลึก กินระยะเวลายาวนานยิ่งขึ้น

ขณะเดียวกัน คนชั้นกลางในเขตเมืองจะมีสภาพไม่แพ้กัน

สิ่งที่กำลังเผชิญก็คือรายได้ไม่พอรายจ่าย จากปัญหาค่าครองชีพที่สูงขึ้น

และภาระหนี้สินจะตามมาหลอกหลอน จากสารพัดโครงการสร้างหนี้ อาทิ รถยนต์คันแรก ฯลฯ

ทั้งหมดจะทำให้เศรษฐกิจติดหล่มลึก และปัญหากำลังจะปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน

ไม่เพียงแต่การเมืองต้องปฏิรูป แต่การยกเครื่องเศรษฐกิจครั้งใหญ่จำเป็นต้องเกิดขึ้น

และอย่าเอามือใหม่หัดขับหรือมือสมัครเล่นมาบริหารบ้านเมือง มาบริหารเศรษฐกิจอีกเลย

จะพากันเข้ารกเข้าพง แหกโค้งลงเหวอย่างที่เห็น