พังคามือ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิลัย

ตัวเลขการส่งออกสินค้าในเดือน ม.ค.ที่ผ่านมา สะท้อนประเด็นต่างๆ เอาไว้มากมาย

เริ่มตั้งแต่มูลค่าการส่งออกลดต่ำลงเหลือแค่ 1.79 หมื่นล้านเหรียญสหรัฐ หรือลดลง 1.98% เทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน ขณะที่การนำเข้ามีมูลค่า 2.04 หมื่นล้านเหรียญสหรัฐ หรือลดลง 15.5% ผลที่ตามมาทำให้ขาดดุลการค้า 2,521 ล้านเหรียญสหรัฐ

ยอดส่งออกในระดับ 1.79 หมื่นล้านเหรียญสหรัฐ ถือเป็นตัวเลขที่ต่ำสุดในรอบ 6 เดือน

สาเหตุที่การส่งออกลดลง เหตุผลที่แถลงอย่างเป็นทางการก็คือมาจากราคาสินค้าในกลุ่มเกษตรและอุตสาหกรรมในตลาดโลกลดต่ำลง

นอกจากนี้ สินค้าในหมวดอุตสาหกรรมยานยนต์ยังส่งออกลดลง เพราะการแข่งขันสูง โดยเฉพาะจากอินโดนีเซีย

แต่ทว่าสิ่งที่ไม่ได้แถลงออกมาก็คือความจริงที่ว่า ทั้งหมดแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการแข่งขันของประเทศลดต่ำลง

แม้ค่าเงินบาทที่อ่อนค่าลงอย่างมาก ก็ไม่กระตุ้นการส่งออกอย่างที่หวัง

อะไรคือปัญหา

คำตอบก็คือนโยบายของรัฐบาล

ปกติหน้าที่ของรัฐบาลก็คือการสร้างและส่งเสริมความสามารถในการแข่งขันของประเทศ แต่ที่ผ่านมารัฐบาลกลับกระทำสิ่งตรงกันข้าม

รัฐบาลรังแต่จะมุ่งเน้นนโยบายระยะสั้น สร้างผลประชานิยมเพียงชั่ววูบ แต่จะกลายเป็นแรงเหวี่ยงกลับทำลายขีดความสามารถในการแข่งขัน

ตัวอย่างที่ชัดเจนก็คือนโยบายรับจำนำข้าว ที่ทำให้ราคาข้าวส่งออกของไทยสูงกว่าตลาดโลกลิบลิ่ว

การส่งออกข้าวที่ไทยเคยเป็นอันดับ 1 ของโลก ก็หล่นลงมาอยู่อันดับ 3 พร้อมๆ มูลค่าการส่งออกข้าวที่ลดต่ำลงเรื่อยๆ

ขณะเดียวกันในแง่การยกระดับการแข่งขัน ด้วยการพัฒนาคุณภาพสายพันธุ์การปลูก การเก็บเกี่ยว ฯลฯ เหล่านี้ถูกทำลายลงไปจากการจำนำข้าวในราคาสูง ชาวนาจึงเลิกสนใจในเรื่องสายพันธุ์และคุณภาพการผลิต

เหล่านี้ไม่ใช่เงินเท่านั้นที่จะสร้างได้ แต่ต้องอาศัยการพัฒนา ระยะเวลาอย่างยาวนานในการวางรากฐาน

แต่รัฐบาลกลับใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่ปีทำลายทุกอย่างลงไป

สิ่งที่เหลือไว้ให้ดูต่างหน้าก็คือการทุจริต แม้กระทั่งเงินค่าข้าวชาวนาก็ยังติดค้าง ไม่ยอมจ่าย

อย่าแปลกใจเลยทำไมเสียงไม่เอาแล้ว จึงดังกึกก้องมากขึ้นทุกขณะ

ทุกอย่างทำท่าจะพังคามือชนิดที่ไม่มีอะไรเหลือหลอ