
คุณรู้ไหม!
นับเป็นเวลามากกว่า 20 ปี ในการทำหน้าที่คอลัมนิสต์หนังสือพิมพ์ ไม่เคยมีวันไหนที่ผมใช้เวลาอยู่กับโต๊ะทำงานนานเหมือนวันนี้
โดย...สันทัด กรณี
นับเป็นเวลามากกว่า 20 ปี ในการทำหน้าที่คอลัมนิสต์หนังสือพิมพ์ ไม่เคยมีวันไหนที่ผมใช้เวลาอยู่กับโต๊ะทำงานนานเหมือนวันนี้
ผมนั่งมองพื้นที่คอลัมน์ พร้อมกับความรู้สึกในใจทำไมพื้นที่ในวันนี้น้อยกว่าทุกวัน ไม่มีทางเขียนสื่อความรู้สึกได้แน่ ขณะเดียวกันกลับเขียนหนังสือไม่ออก
ผมนึกไม่ออกว่าควรจะเริ่มที่ตรงไหน ซึ่งสิ่งนี้ไม่เคยเกิดกับผมมาก่อน จนกระทั่งเหตุการณ์ยิงระเบิดขนาด 40 มิลลิเมตรถล่มใส่ประชาชน บริเวณหน้าห้างบิ๊กซีราชดำริ พื้นที่ชุมนุม กปปส.เวทีราชประสงค์ ซ้ำเติมความรู้สึกหดหู่ที่มีกับเหตุการณ์ถล่มเด็กๆ และชาวบ้านที่นั่งทานอาหารใกล้เวที กปปส. เขาสมิง จ.ตราด
ผมนั่งมองจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของผมที่มีอยู่ 2 จอ ปกติจอหนึ่งเปิดรับข่าวสารและภาพเหตุการณ์ที่หลั่งไหลเข้ามาในแต่ละนาที อีกจอหนึ่งใช้เขียนข่าวและสื่อสารกับโลกภายนอก
วันนี้ผมเปิดดูคลิปข่าวทั้งสองจอ ดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จอหนึ่ง เป็นการร้องไห้ตาแดงก่ำของผู้หญิงคนหนึ่ง คุณยิ่งลักษณ์ ชินวัตร นายกรัฐมนตรี เธอน้ำตาไหลอธิบายเสียงสั่นเครือ ถึงการปฏิเสธไม่ยอมลงจากเก้าอี้นายกรัฐมนตรีของเธอ “ดิฉันอยู่เพื่อรักษาประชาธิปไตย” เธอน้ำตาไหลที่ถูกมวลชน กปปส.รุกไล่ให้พ้นจากเก้าอี้ ด้วยความเจ็บปวดเหลือเกินว่า “ถ้าใครเจอกับตัวเองก็คงจะบอกได้ว่ารู้สึกอย่างไร ดิฉันเองก็ได้รับความรู้สึกนี้มาตลอด ก็ต้องเรียนว่าเคยพูดแล้วว่า เราจะไม่ให้มีที่ยืนกันเลยหรือ”
จอหนึ่ง เป็นภาพร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดหัวใจของชายคนหนึ่ง คุณทยากร ยศอุบล น้ำตาแทบเป็นสายเลือดระหว่างทำพิธีเชิญวิญญาณลูกน้อย 2 คนที่ต้องสูญเสียไปในคราวเดียวกันจากแรงระเบิดโดยฝีมืออำมหิตของคนที่หมดสิ้นความเป็นมนุษย์บริเวณถนนราชดำริ หน้าห้างบิ๊กซี
“ทำไมโลกนี้โหดร้ายกับครอบครัวผมเหลือเกิน ทำไมคุณถึงใจคอโหดร้ายแบบนี้ เด็กๆ ไม่ควรที่จะต้องมาโดนทำร้ายแบบนี้ คุณรู้ไหมเขาเจ็บแค่ไหน เลือดเขาไหลไม่หยุดทั้งคืน ผมกลับบ้านไป ผมเห็นกระเป๋าหนังสือเรียนเขาวางอยู่ ชุดนักเรียนเขาที่เตรียมไว้ที่จะไปโรงเรียนวันนี้ (วันจันทร์ 24) มันเจ็บปวดเหลือเกิน เด็กๆ เขาทำอะไรผิด เมื่อไหร่มันจะจบ ครอบครัวผมเป็นครอบครัวเล็กๆ แต่เราก็มีความสุขดี เลิกงานกลับบ้านมาเจอกันคุยกัน วันนี้จะไม่มีแบบนั้นอีกแล้ว ขอให้ลูกๆ ผมเป็นคนสุดท้ายเถอะครับ คุณรู้ไหมมันเจ็บปวดแค่ไหน น้องเคนเขาฝันที่จะเป็นทหาร ชอบเปิดยูทูบดูทหารสวนสนาม วันนี้ความฝันเขาไม่มีอีกแล้ว”
นี่คือความรู้สึกของ คุณทยากร ยศอุบล คุณพ่อน้องเคนและน้องเค้ก สองพี่น้อง 4 ขวบ และ 6 ขวบ
ภาพสองภาพของคนสองคน... คนหนึ่งเจ็บปวดเพราะรู้สึกถึงอำนาจที่กำลังหลุดลอย
คนหนึ่งเจ็บปวดเพราะสูญเสียแก้วตาดวงใจถึง 2 คน
ครับ ใครก็ตามที่ทำเพื่อรักษาอำนาจโดยไม่เลือกวิธีการ
คุณรู้ไหมเขาเจ็บแค่ไหน เลือดเขาไหลไม่หยุดทั้งคืน







