ซุกหนี้

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

มหกรรมขายผ้าเอาหน้ารอด พร้อมๆ กับการหมก ซุก ซ่อนหนี้ครั้งใหญ่กำลังเกิดขึ้น

ไม่ใช่อื่นไกล นั่นคือโครงการรับจำนำข้าวนั่นเอง

ปัญหาทั้งหมดเกิดจากรัฐบาลหน้ามืดหาเงินให้ชาวนาไม่ได้ อันเนื่องมาจากการขายข้าวไม่ออก ขณะเดียวกันก็ขาดการวางแผนในการออกพันธบัตร สุดท้ายเงินก็เลยขาดมือ

จะหันหน้าไปกู้ยืมแบงก์ไหน ก็โดนปฏิเสธหมด เลยต้องหาทางหลบ จำบัง ซุกซ่อน

ที่ร่ำๆ จะทำมีอยู่ 2 วิธี

วิธีแรกก็คือให้ธนาคารออมสิน ที่เป็นธนาคารของรัฐ ปล่อยเงินกู้ให้กับธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร (ธ.ก.ส.) เป็นขั้นตอนแรก

จากนั้นให้ ธ.ก.ส.เอาเงินไปปล่อยกู้ให้ชาวนาอีกทอด โดยมีใบประทวนการจำนำข้าวเป็นหลักประกัน

หรือถ้ามีช่องทาง ก็ให้ธนาคารออมสินปล่อยกู้ให้ชาวนาโดยตรง เพียงแค่เปลี่ยนคำนิยมการให้กู้จากชาวนา เป็นเงินกู้สำหรับลูกค้ารายย่อยแทน

ทั้งหมดคือการซิกแซ็กโดยใช้ธนาคารออมสิน กับ ธ.ก.ส.เป็นตัวกลางสับขาหลอก

ส่วนวิธีที่ 2 จะให้โรงสีข้าวเข้าร่วมขบวนการโยกหนี้แทน

ตามแนวทางที่วางไว้จะให้โรงสีเป็นผู้จ่ายเงินค่าข้าวให้ชาวนาไปก่อน 50% โดยใช้ใบประทวนที่แสดงว่าเป็นข้าวที่อยู่ในโครงการรับจำนำเป็นหลักประกัน

โรงสีใดเข้าร่วมโครงการก็จะได้ดอกเบี้ย 09% เป็นการตอบแทน

สุดท้าย ธ.ก.ส.เจ้าเก่าอีก จะเป็นผู้มาจ่ายค่าข้าวพร้อมกับดอกเบี้ยให้กับโรงสี และจ่ายให้ชาวนาอีก 50% ที่เหลือ

ทั้งสองวิธีมันเหมือนกันก็คือการซุกหนี้ โยกหนี้

ที่แตกต่างกันก็แค่เอาใครมาเป็นตัวกำบังซุกหนี้ ระหว่างธนาคารออมสิน กลุ่มโรงสี หรือ ธ.ก.ส.

แต่สุดท้ายแล้ว เงินที่จะเอามาจ่ายค่าข้าวก็คือเงินแบงก์รัฐและงบประมาณแผ่นดิน

ทั้งหมดแค่คิดก็ผิดแล้ว

เพราะเงินที่จ่ายค่าข้าว ถ้าไปบีบเอามาจากธนาคารแห่งใด ก็เท่ากับเอาเงินฝากมาปล่อยกู้ทั้งสิ้น

เงินเหล่านี้มีเจ้าของไม่ใช่เงินของรัฐบาล จะเอาไปใช้อีลุ่ยฉุยแฉก แม้ว่ารัฐบาลจะต้องมาชดใช้หนี้ให้ภายหลังก็ตามที

และถ้ารัฐบาลติดใจขึ้นมา ขอประทังหนี้ไม่ยอมจ่าย หรือขอเพิ่มหนี้ค่าข้าวไปอีก มันมิวายวอดหรือ

หลายประเทศที่ฉิบหาย อาทิ กรีซ ก็ใช้วิธีซุกหนี้ ซ่อนปมอย่างนี้

ใครที่เกี่ยวข้อง คิดจะเสี่ยงกับการเอาเงินไปปล่อยหนี้ค่าข้าวก็ต้องเตรียมตัวเอาไว้ให้ดี

เพราะกระบวนการทั้งหมด มันคือการหลบเลี่ยงข้อกฎหมาย เป็นการเลี่ยงบาลีครั้งใหญ่ที่สุด

งานนี้มีคุกเป็นเดิมพัน