ปลัดคลัง

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

เห็นแล้วต้องยกนิ้วให้ รังสรรค์ ศรีวรศาสตร์ ปลัดกระทรวงการคลังคนใหม่

สาเหตุเนื่องจากงานแรกๆ ที่ประกาศตัวจะทำก็คือการรื้อข้อมูลโครงการรับจำนำข้าว

ความเห็นของ รังสรรค์ ก็คือ ข้อมูลคณะอนุกรรมการปิดบัญชีโครงการรับจำนำข้าวเปลือกฤดูกาลผลิตปี 2554/2555 และปี 2555/2556 ที่ระบุมีผลขาดทุน 215,000 ล้านบาท ไม่น่าจะถูกต้องนัก

รังสรรค์ กล่าวว่า รัฐบาลรับจำนำข้าวในราคา 1.5 หมื่นบาทต่อตัน เมื่อราคาตลาดอยู่ที่ 1.2 หมื่นบาทต่อตัน ขาดทุน 3,000 บาทต่อตัน หากรับจำนำ 12 ล้านตัน จะขาดทุนประมาณ 3.6 หมื่นล้านบาทเท่านั้นในบางปี คงไม่สูงนับแสนล้านบาท

ไม่เพียงประกาศจะทบทวนความเสียหายจากโครงการข้าวเท่านั้น ทว่า รังสรรค์ จะเข้าไปเป็นประธานคณะอนุกรรมการปิดบัญชีโครงการรับจำนำข้าว แทนที่ สุภา ปิยะจิตติ รองปลัดกระทรวงการคลังด้วย

นี่แหละ ต้องยกนิ้วให้

นับตั้งแต่การคิดผลขาดทุน ที่รังสรรค์เอาต้นทุนข้าวจำนำ 1.5 หมื่นบาท ที่เป็นราคาข้าวเปลือก ไปเทียบกับราคาข้าวสารในตลาด โดยถ้าเอาราคาข้าวเปลือกมาแปลงสภาพเป็นข้าวสารก่อน ต้นทุนจะเพิ่มสูงขึ้นไปอีก

ซ้ำร้าย รังสรรค์ ยังไม่ได้เอาต้นทุนค่าฝากเก็บ ความสูญเสียของข้าว ฯลฯ มาคำนวณด้วย เพราะยิ่งนำมาคิดตัวเลขขาดทุนจะยิ่งสูงขึ้น

คำถามตามมาที่น่าสนใจก็คือ เหตุผลกลใดถึงต้องเข้ามารื้อข้อมูลการรับจำนำข้าว

ถ้าทั้งหมดเกิดขึ้นจากความต้องการทำความจริงให้ปรากฏ ก็คงเป็นสิ่งที่ดี เพราะชาวบ้านที่เสียภาษีต้องการรู้ว่าเงินที่สูญหายไปจากโครงการข้าวมีเท่าใดแน่

แต่ทว่าหากไม่ใช่เป็นเช่นนั้น โดยเฉพาะมีธง หรือคำตอบล่วงหน้าเอาไว้แล้ว ก็คงเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย

ยิ่งเฉพาะนับตั้งแต่การย้าย อารีพงศ์ ภู่ชอุ่ม จากปลัดกระทรวงการคลัง ไปเป็นเลขาธิการสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ (ก.พ.ร.) ก็เกิดคำถามตัวโตๆ ว่าที่แท้จริงเป็นเพราะเหตุใด

เหตุผลที่บอกก็คือ จะให้อารีพงศ์ไปช่วยระบบราชการ เนื่องจากเป็นผู้มีฝีมือ ซึ่งฟังอย่างไรก็ฟังไม่ขึ้น

แต่คำตอบอาจจะอยู่ที่ภารกิจสำคัญของปลัดกระทรวงการคลังคนใหม่นี่แหละ

ก็งานแรกๆ ที่จะทำก็มาเรื่องข้อมูลข้าวเสียนี่

รังสรรค์ บอกว่าตัวเองมีประสบการณ์จำนำข้าวในฐานะเคยเป็นกรรมการธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร (ธ.ก.ส.) มา 8 ปี แต่วิธีที่คิดและที่พูดออกมา ถึงขั้นทำให้อ้าปากตาค้าง

อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดคงต้องรอเวลา ให้โอกาสรังสรรค์แสดงผลงาน

ว่าที่มาและที่จะทำทั้งหมด

ทำไปเพื่ออะไรกันแน่